Οι απαιτήσεις των κρατικών γιατρών και το Υπουργείο Υγείας που υποκύπτει στις πιέσεις, ειδικά σε μια χρονιά εκλογών, υποδηλώνουν ότι τα δικαιώματα των ασθενών έχουν πεταχτεί στα σκουπίδια.
Η κοινή γνώμη παρακολουθεί με δέος το τελευταίο έπος στον υποβαθμιζόμενο δημόσιο τομέα της υγείας, με τη "νέα" πρωτοβουλία των εξωτερικών ιατρείων που παρέχονται από γενικούς και παιδίατρους τα Σαββατοκύριακα και αργά το βράδυ, να μην είναι σύντομα εφικτή.
Και είναι προγραμματισμένο να ξεκινήσουν στις 9 Ιουλίου.
Οι κρατικοί γιατροί δεν θέλουν να συγκριθούν ή να ανταγωνιστούν ούτε καν με τους συναδέλφους τους του ιδιωτικού τομέα και μεθοδεύουν κάθε είδους δικαιολογίες για να μην συμβεί αυτό.
Εδώ και πάνω από δύο χρόνια, μας λένε ότι οι γιατροί που εργάζονται στο δημόσια νοσοκομεία ήταν υπεραπασχολημένοι, κακοπληρωμένοι και έφευγαν σωρηδόν, ένας μύθος που κατέρριψε ο Γενικός Ελεγκτής στο κοινοβούλιο αυτή την εβδομάδα
Είπε ότι οι εισαγωγές ασθενών στα κρατικά νοσοκομεία είχαν μειωθεί, ενώ ο αριθμός των γιατρών παρέμεινε σχεδόν αμετάβλητος
Το ενδιαφέρον είναι ότι το μη ιατρικό διοικητικό προσωπικό πενταπλασιάστηκε, γεγονός που δείχνει ότι επιτέλους γίνεται δουλειά, τουλάχιστον η γραφειοκρατία.
Αυτό θα έπρεπε να είχε επισημανθεί ως λάθος, καθώς με την εισαγωγή ηλεκτρονικών πλατφορμών από την εθνική υπηρεσία υγείας GHS- η διοικητική εργασία θα έπρεπε να είχε απλοποιηθεί και να επιταχυνθεί.
Μετά από μήνες διαβουλεύσεων, ξαφνικά προέκυψε η νομιμότητα της παροχής χώρων εργασίας στα αστικά και περιφερειακά κέντρα υγείας.
Αυτό θα επέτρεπε στους ιδιώτες γενικούς γιατρούς και παιδίατρους να εναλλάσσονται στα κέντρα αυτά για μη χειρουργικές και μη επείγουσες επισκέψεις.
Η δικαιολογία αυτή τη φορά είναι ότι αν οι ιδιώτες γιατροί αρχίσουν να χρησιμοποιούν αυτές τις κενές αίθουσες, αυτό θα ήταν το πρώτο βήμα για την ιδιωτικοποίηση αυτών των κέντρων.
Πώς οι κρατικοί γιατροί κατέληξαν σε αυτή τη θεωρία και πόσο ευαίσθητο ήταν το Υπουργείο Υγείας σε αυτά τα επιχειρήματα, κανείς δεν μπορεί να το φανταστεί.
Κατ' αρχήν, δεν έχουμε δει ακόμη τα κρατικά νοσοκομεία να γίνονται πλήρως αυτόνομα, τηρώντας έναν προϋπολογισμό με βάση την απόδοση.
Το λανθασμένο επιχείρημα, σε αυτή την περίπτωση, ήταν ότι τα κρατικά νοσοκομεία παρέχουν βασικές υπηρεσίες που δεν μπορούν να συγκριθούν με τον ιδιωτικό τομέα.
Πρόκειται για προβλήματα που θα μπορούσαν να έχουν επιλυθεί εντός ημερών ή ακόμη και ωρών.
Αλλά κανείς δεν έχει την πολιτική βούληση να το πράξει.
Ένας εκπρόσωπος της ένωσης ασθενών ισχυρίστηκε μάλιστα ότι ο τομέας της υγείας είναι ένα κράτος εν κράτει, που διοικείται από μια χούφτα ανθρώπων.
Χρειάστηκαν τρεις δεκαετίες για να πάρει τελικά σάρκα και οστά το GHS.
Και όταν αυτό έγινε, είχε αδικαιολόγητα παιδικά προβλήματα, αν αναλογιστεί κανείς τα εκατομμύρια που καταβλήθηκαν σε συμβούλους, εμπειρογνώμονες, ακόμη και σε προγραμματιστές του συστήματος.
Αν όλοι στον τομέα της δημόσιας υγείας αποφάσιζαν να κάνουν τη δουλειά τους σωστά, αποτελεσματικά και με μια γενική στάση συνεργασίας, δεν θα είχαμε ποτέ κανένα από αυτά τα προβλήματα.
Τα περιεχόμενα αυτού του άρθρου, συμπεριλαμβανομένων των σχετικών εικόνων, ανήκουν στον Financial Mirror
Οι απόψεις και οι γνώμες που εκφράζονται είναι του συγγραφέα ή/και του Financial Mirror
Source
