Ήταν Δευτέρα, σαν σήμερα. Πριν από 11 χρόνια στο Μαρί.
Σείστηκε η γη η τραγωδία αποκαλύφθηκε. Ο πρώην Διευθυντής της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας Μάρκος Τράγκολας, εξιστορεί στην Cyprus Times το πρωινό που του χάραξε για πάντα τη μνήμη. «Δυστυχώς οι δικοί μας σκοτώθηκαν…»
13 νεκροί
Η μεγαλύτερη καταστροφή στην Κύπρο σε περίοδο ειρήνης
Πριν 11 χρόνια στο Μαρί. Φωτιές, πτώματα, θρήνος, οργή.
Ο τραγικός απολογισμός της φονικής έκρηξης στη Ναυτική Βάση «Ευάγγελος Φλωράκης» το πρωί της 11ης Ιουλίου 2011. Η περιοχή βγαλμένη από τοπίο πολεμικό. Η Κύπρος στο σκοτάδι. Μανάδες και πατεράδες να ψάχνουν τα παιδιά τους. Παιδιά και γυναίκες να προσεύχονται για την επιστροφή των δικών τους.
Το Μαρί συνδέθηκε με μια από τις πιο μαύρες σελίδες της ιστορίας αυτού του τόπου.
Η Κύπρος θρηνεί τους αδικοχαμένους:
Διοικητή Ναυτικού Πλοίαρχο Ανδρέα Ιωαννίδη
Διοικητή Ναυτικής Βάσης αντιπλοίαρχο Λάμπρο Λάμπρου
Αρχικελευστή Κλεάνθη Κλεάνθους
ΈΠΥ Κελευστή Μιχάλη Ηρακλέους
Ναύτες Μίλτο και Χρίστο Χριστοφόρου
Ναύτη Αντώνη Χαραλάμπους
Αρχιλοχία ΕΜΑΚ Ανδρέα Παπαδόπουλος
Πυροσβέστη Αδάμο Αδάμου
Πυροσβέστη Σπύρο Τταντή
Πυροσβέστη Παναγιώτη Θεοφίλου
Πυροσβέστη Βασίλη Κρόκο
Πυροσβέστη Γιώργο Γιακουμή
Κανένας δε ξεχνά τίποτα δεν ξεχνιέται… Συγκλονίζει η μαρτυρία του Μάρκου Τράγκολα που έζησε από κοντά τον όλεθρο
Κανείς δε μπορεί να ξεχάσει το πρωινό της 11ης Ιουλίου όταν τα εμπορευματοκιβώτια στη Ναυτική Βάση «Ευάγγελος Φλωράκης» εξερράγησαν και άφησαν πίσω τους 13 νεκρούς, ένα βομβαρδισμένο τοπίο, συγγενείς και συνάδελφους να αναζητούν νέα για τα αγαπημένα τους πρόσωπα.
Στο σημείο της τραγωδίας που γράφτηκε με μαύρα γράμματα στην ιστορία της Κύπρου, βρέθηκε από την πρώτη στιγμή ο Αξιωματικός τότε της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας, Μάρκος Τράγκολας.
Είδε, άκουσε, έκλαψε… δεν ξέχασε!
Από το δωμάτιο του σπιτιού μου στη Λάρνακα άκουσα έκρηξη, βγήκα έξω, είδα καπνούς και ξεκίνησα για το σημείο χωρίς να φαντάζομαι τι θα αντικρίσω, λέει ο κ.Τράγκολας.
Θυμάται και περιγράφει στη Cyprus Times
Έφτασα στο σημείο 7 παρά 20. Από το Ζύγι η ατμόσφαιρα μύριζε μπαρούτι, συννεφιασμένο και ομιχλώδες τοπίο, δεν μπορούσες να διακρίνεις τι συνέβαινε. Άκουγα σειρήνες να πηγαινοέρχονται. Στον δρόμο κομμένα μέταλλα, διάφορες άλλες μυρωδιές. Τοπίο πολεμικό.
Είχα μεγάλη αγωνία γιατί δεν απαντούσε κανείς στον ασύρματο… παρακαλούσα και είχα ελπίδα να μην μας βρήκε κακό.
Ένιωσα όμως, ότι κάτι κακό μας βρήκε όταν πλησίασα… Είδα αυτοκίνητο της υπηρεσίας να είναι καμένο, φωτιές παντού και από την ομίχλη δεν μπορούσα να δω το μέγεθος της καταστροφής.
Όταν πλησίασα στο σημείο της έκρηξης, δεν θα ξεχάσω ότι βρήκα δύο ΟΥΚ τους ρώτησα τι συνέβη… με προειδοποίησαν ότι αν συνεχίσω λίγο ακόμα θα δω πτώματα.
Επικοινώνησα με τον αξιωματικό, ρωτούσα για τους δικούς μας από την πρώτη στιγμή. Αρχικά δεν απαντούσε κανείς. Δεν ήθελα να πιστέψω ότι δεν απαντούσαν γιατί χάθηκαν. Ρώτησα ξανά και ξανά. Κι ενώ οι φωτιές μαίνονταν, με πήραν και με ενημέρωσαν για τα κακά μαντάτα.
«Δυστυχώς οι δικοί μας σκοτώθηκαν»… Κι ενώ προχωρούσα είδα με τα μάτια μου διαμελισμένα πτώματα, απανθρακωμένους, δεν ξεχώριζαν αν είναι πυροσβέστες, ή στρατιωτικοί.
Μία εικόνα πολύ τρομακτική που δεν έχω ζήσει στο παρελθόν. Στη συνέχεια ανέλαβα την επιχείρηση για κατάσβεση των πυρκαγιών στη βάση και στον ηλεκτροπαραγωγικό σταθμό, ανέλαβα την ευθύνη των επιχειρήσεων και δώσαμε μάχες.
Δίπλα μας στήθηκαν τέντες με ιατρικό παραϊατρικό προσωπικό, ήρθαν ψυχολόγοι…
Έγινε απόγευμα για να μεταφερθούν τα πτώματα.
Η στιγμή που δεν θα ξεχάσω ποτέ… Συγγενείς να ψάχνουν τους δικούς τους
Στον πόνο, τη θλίψη που επικρατούσε, την αναστάτωση, ήρθε ο πατέρας του αδικοχαμένου Παναγιώτη Θεοφίλου με πλησίασε, συνάδελφος μας και αυτός ρωτούσε για τον γιο του. Εγώ ήξερα, είχα μάθει για τον χαμό των συναδέλφων μας γιατί ρώτησα ποιοι ήταν βάρδια. Αναγκάστηκα να του πω με βαριά καρδιά ότι ο γιος του χάθηκε…
Θυμάμαι επίσης την άφιξη του Αντρέα Κρόκου, ήταν βοηθός αρχηγός Αστυνομίας τότε, έκανε γύρους με το αυτοκίνητο για να μάθει για τον γιο του. Σκέφτηκα, πως θα πούμε σε αυτό τον άνθρωπο πως έφυγε το παιδί του; Όλα τα θυμάμαι σαν χθες, τα λέω και τα ζω ξανά, σαν να έζησα πόλεμο.
Και η συνέχεια δύσκολη και ο πόνος αβάσταχτος…
Σε κάθε μνημόσυνο, όπως περιγράφει ο κ.Τράγκολας ζούσαν σκηνές αρχαίας τραγωδίας. Συγγενείς εξοργισμένοι, βαρύ το κλίμα για την απώλεια και τα γιατί να βασανίζουν τους δικούς τους ανθρώπους.
Αιωνία σας η μνήμη… Αθάνατοι!
Contents of this article including associated images are belongs Cyprus Times
Views & opinions expressed are those of the author and/or Cyprus Times
Source