-
.
- English
Ένας χαλαρός Τεξανός φλέρταρε την Ισπανία με το αγαπημένο του χόμπι - το disc golf. Είναι φτηνό, είναι δημοφιλές και τώρα έχει στρέψει το βλέμμα του στην Κύπρο, λέει στον ΘΕΟ ΠΑΝΑΓΙΔΗ
Ο συμπαθέστατος άνδρας με τα πράσινα μάτια και την αλατοπίπερη γενειάδα ονομάζεται Robert Abel, αλλά ακούει στο όνομα "RW" - το οποίο φυσικά είναι εξαιρετικά Τεξανό. "Μεγαλώνοντας, το όνομά μου ήταν 'RW'. Η οικογένειά μου με φώναζε 'Dubba', οι φίλοι μου με φώναζαν 'R-Dub'... Οι άνθρωποι λένε 'Γιατί το κάνεις αυτό;' - 'Δεν ξέρω, από τότε που γεννήθηκα η μαμά μου με φώναζε πάντα RW'. Ο μπαμπάς του μπαμπά μου είναι Robert, ο μπαμπάς της μαμάς μου είναι Wilson, και αντί να λέω 'Robert Wilson'...". Ανασηκώνει ευγενικά τους ώμους του και μου προσφέρει αναψυκτικά: νερό, κόκα κόλα, παγωμένο τσάι, "λίγο νωρίς για μια μπύρα, αλλά δεν είμαι αντίθετος, και αν είσαι καπνιστής πούρων έχω και πούρα". Καθόμαστε στο μπαλκόνι με ποτήρια παγωμένου νερού, κοιτάζοντας τις στέγες του Παραλιμνίου πίσω από θαμνώδη χωράφια. Με την ησυχία σου, λέει ο RW, τακτοποιούμενος στην καρέκλα του- "δεν έχω τίποτα άλλο από χρόνο"
Αυτό συμβαίνει επειδή είναι σε διακοπές, φυσικά: ένα μήνα δίπλα στη θάλασσα, λίγο πιο κάτω από τα κυπριακά πεθερικά του. Συνήθως δεν είναι τόσο αργόσχολος, παρά τη φιλική του φύση, και ποτέ δεν ήταν από αυτούς που κάθονταν - πόσο μάλλον όταν ήταν παιδί, μεγαλώνοντας έξω από το Όστιν του Τέξας. "Ήμουν πολύ δραστήριος", θυμάται. "Δεν καθόμουν καλά. Πέρασα πολύ χρόνο σε κέντρο κράτησης και απομονωμένη σχολική μελέτη. Είχα κάποιες δύσκολες στιγμές, αλλά αυτή είναι απλώς η περιπετειώδης πλευρά μου". Δεν ήταν κακό παιδί, σε καμία περίπτωση - ήταν ακόμη και πρόσκοπος - αλλά χάθηκε λίγο στα μέσα της εφηβείας του, "αυτοθεραπεύτηκε με λίγη μαριχουάνα και κάποιες άλλες δραστηριότητες - και ίσως έμπλεξα σε κάποιους μπελάδες, αλλά όχι πολύ". Κυρίως, όμως, απλά βαριόταν λίγο, ζώντας πολύ έξω από την πόλη χωρίς φίλους για να παίξει - έτσι, από την ηλικία των 12 ετών περίπου, συνόδευε τη μητέρα του, κοινωνική λειτουργό, στο γραφείο της στο κέντρο του Όστιν. Όχι ότι το γραφείο μιας κοινωνικής λειτουργού υποσχόταν ιδιαίτερες συγκινήσεις για έναν ανήσυχο έφηβο - αλλά επίσης σε εκείνη την περιοχή, στο τέλος του δρόμου από το γραφείο, βρισκόταν ένα από τα πολλά γήπεδα γκολφ με δίσκους του Όστιν.
Δίσκος τι; Disc golf, ένα παιχνίδι με 255.048 εγγεγραμμένους παίκτες σύμφωνα με τη Wikipedia. Αυτό είναι το θέμα, το νόημα της συνάντησής μας - και, αν και δεν είναι το μοναδικό θέμα της παρουσίας του στην Κύπρο (ο ίδιος και η σύζυγός του Χριστίνα έρχονται τουλάχιστον μία φορά το χρόνο από τη βάση τους στη Μαδρίτη, για να επισκεφθούν τους γονείς της), εντούτοις ένα θέμα που προσπαθεί να προωθήσει εδώ και καιρό. Το γκολφ με δίσκους έχει τη δομή αυτού που ο RW αποκαλεί "γκολφ με μπάλα" - δηλαδή την προσπάθεια επίτευξης ενός στόχου με τις λιγότερες δυνατές κινήσεις - αλλά αντί να παίζεται με μπαστούνια και μπάλα, παίζεται με φρίσμπι. Οι παίκτες ρίχνουν φρίσμπι, προσπαθώντας να βάλουν το δίσκο σε ένα καλάθι περίπου στο μέγεθος ενός κάδου σκουπιδιών- κάθε καλάθι είναι το ισοδύναμο μιας τρύπας - και, αν και πολλά γήπεδα έχουν πράγματι 18 "τρύπες", οι εξαιρέσεις είναι πιο συνηθισμένες από ό,τι στο γκολφ. Η ατμόσφαιρα είναι γενικά πιο χαλαρή - και πιο εργατική, χωρίς τον συνακόλουθο σνομπισμό.
Το γκολφ με δίσκους ήταν μέρος της ζωής του RW για το μεγαλύτερο μέρος των τεσσάρων δεκαετιών του. (Πριν από μερικούς μήνες έκλεισε τα 40.) Τον κρατούσε απασχολημένο όταν ήταν 12 ετών, ακονίζοντας τις ικανότητές του για μερικές ώρες ενώ περίμενε τη μαμά του να τον πάρει. Λίγα χρόνια αργότερα, στο πανεπιστήμιο (Texas Tech, έξω στο Lubbock στη μέση του πουθενά), σπούδαζε Μηχανολογία και περνούσε τις διακοπές στην πατρίδα του, στοιβάζοντας ράφια σε σούπερ μάρκετ ως καλοκαιρινή δουλειά. Αυτός και οι φίλοι του δούλευαν όλη τη νύχτα, από τις 10 το βράδυ μέχρι τις 10 το πρωί, και μετά "φεύγαμε από το μαγαζί με μια 12άδα μπύρες και πηγαίναμε στο γήπεδο του disc golf και παίζαμε disc golf". Ακόμα αργότερα, αυτός και η Χριστίνα μετακόμισαν στη Μαδρίτη για τη δουλειά της τον Αύγουστο του 2020, ακριβώς στη μέση του Covid - αλλά φυσικά ήταν προετοιμασμένος: "Μετακόμισα με τον εξοπλισμό μου για το δισκόγκολφ"
Ανάμεσα στις γραμμές αυτών των τυχαίων αναμνήσεων κρύβονται πολλές αποχρώσεις. Πάρτε για παράδειγμα εκείνες τις εφηβικές εξορμήσεις, πηγαίνοντας στο γήπεδο το πρωί μετά από μια 12ωρη βάρδια. Κομψές κυρίες στο πάρκο στο πρωινό τους τζόκινγκ τους κοίταζαν με περιφρόνηση, αυτά τα φασαριόζικα αγόρια που έπιναν μπύρα τόσο νωρίς την ημέρα - αλλά στην πραγματικότητα, σημειώνει, "κάναμε τον κόσμο να γυρίζει", επιτρέποντας στις ίδιες κυρίες να βρίσκουν τρόφιμα στα ράφια όταν πήγαιναν για ψώνια μετά το τρέξιμό τους. Κατά τον ίδιο τρόπο, το γεγονός ότι το disc golf είναι τόσο περιστασιακό το καθιστά εύκολο να υποτιμηθεί: είναι στην πραγματικότητα το τέταρτο πιο γρήγορα αναπτυσσόμενο άθλημα στις ΗΠΑ, και ακόμη πιο δημοφιλές στη Σκανδιναβία. Η κορυφαία γυναίκα παίκτρια, η Kristin Tattar από την Εσθονία, υπέγραψε συμβόλαιο το 2021 αξίας έως και 500.000 δολαρίων για τέσσερα χρόνια- ο αντίστοιχος άνδρας, ο Αμερικανός Paul McBeth, υπέγραψε 10ετές συμβόλαιο με τον κατασκευαστή δίσκων Discraft αξίας 10 εκατομμυρίων δολαρίων. Ο RW αναφέρει μια συνέντευξη που είδε πρόσφατα σε μια φινλανδική εφημερίδα, "όπου ο δημοσιογράφος έπαιρνε συνέντευξη από μια ομάδα παιδιών του δημοτικού σχολείου και ρωτούσε "Ποιο είναι το αγαπημένο σας άθλημα;". Και το όχι. 1 άθλημα ήταν το γκολφ με δίσκους. Στο παρελθόν, ήταν το ποδόσφαιρο."
Οι αναμνήσεις του από τη Μαδρίτη είναι ακόμη πιο αποχρωματισμένες - και στην πραγματικότητα αρκετά οδυνηρές επειδή, κοιτάζοντας πίσω, ο ίδιος και η Χριστίνα βρέθηκαν "σε μια πραγματικά βαριά εστία παγκόσμιας κατάθλιψης". Η ισπανική κουλτούρα είναι τόσο ζεστή και απτική (όλοι πάντα φιλιούνται και αγγίζονται), και οι περιορισμοί του Covid ήταν τόσο αυστηροί και άκαμπτοι - για να μην αναφέρουμε ότι οι Μαδριλένοι βγαίνουν έξω φημισμένα αργά ("κυριολεκτικά δεν μπορείς να κάνεις κράτηση πριν από τις 9 το βράδυ, για να καθίσεις και να φας ένα γεύμα"), οπότε η απαγόρευση κυκλοφορίας στις 10 το βράδυ σκότωσε κάθε κοινωνική ζωή. Η πόλη ήταν αγκυροβολημένη και ακυβέρνητη, συνθλιμμένη κάτω από ένα είδος συλλογικού τραύματος - και εκεί ήταν ο RW, όχι μόνο φρέσκος από δύο χρόνια στη Νότια Καρολίνα "όπου το Covid ήταν βασικά ένας μύθος και, ξέρετε, προπαγάνδα", αλλά και χωρίς αυτοκίνητο, χωρίς να μπορεί να μιλήσει ισπανικά, χωρίς να μπορεί να δει τις εκφράσεις του προσώπου των ανθρώπων λόγω των προσωπικών τους μασκών, χωρίς καν να μπορεί να φύγει από τη Μαδρίτη για τους πρώτους εννέα μήνες, επειδή τα ταξίδια ήταν απαγορευμένα. "Εννοώ, ήταν σαν να με πέταξαν σε έναν άλλο πλανήτη!"
Σε αυτό το πλαίσιο, το disc golf δεν ήταν απλώς ένα χόμπι, αλλά ένα δώρο του Θεού - όχι μόνο γι' αυτόν, αλλά και για άλλους πολιορκημένους ντόπιους που δεν μπορούσαν να ταξιδέψουν ή να συναντηθούν με φίλους και ήθελαν απλώς να εκτονωθούν. Είναι, άλλωστε, ένα άθλημα χωρίς επαφή, φιλικό προς το Covid, όπου οι παίκτες δεν μοιράζονται καν τον ίδιο εξοπλισμό- μπορείτε ακόμη και να παίξετε μόνοι σας - όπως στο γκολφ, "η πρόκληση είναι το γήπεδο" - αν και τείνει πάντα να μετατρέπεται σε κοινωνική δραστηριότητα. ("Για κάποιο λόγο", χαριτολογεί, "τουλάχιστον το 80% των ανθρώπων που απολαμβάνουν να πετούν ένα φρίσμπι έξω είναι πολύ διασκεδαστικοί άνθρωποι για να κάνεις παρέα και να μιλάς μαζί τους"). Δεν υπήρχε μάθημα στη Μαδρίτη εκείνη την εποχή - αλλά εντάχθηκε σε μια λέσχη και άρχισε να φέρνει καλάθια κάθε Σαββατοκύριακο, στήνοντας σε ένα πάρκο που ονομάζεται Casa de Campo.
Μέχρι να χαλαρώσουν οι περιορισμοί, τα μέλη είχαν τριπλασιαστεί - γεγονός που με τη σειρά του τον ενθάρρυνε να κάνει περισσότερα. Ο RW προσέγγισε τις αρχές του Casa de Campo και "πρότεινε διάφορα σχέδια γηπέδων", αλλά η γραφειοκρατική γραφειοκρατία τον νίκησε. Τότε έτυχε να βρει ένα οικόπεδο που ανήκε στο Πανεπιστήμιο Complutense. Το οικόπεδο ήταν παραμελημένο, πρακτικά ένας καταυλισμός αστέγων- η πόλη απειλούσε να το διεκδικήσει. Το πανεπιστήμιο ήταν πρόθυμο, ειδικά όταν ο RW επεσήμανε ότι ένα γήπεδο disc golf θα βοηθούσε στην προσέλκυση φοιτητών από τις ΗΠΑ και τη βόρεια Ευρώπη- τότε μια επιχορήγηση από το Ίδρυμα Paul McBeth έγινε διαθέσιμη, "βοηθώντας στην εισαγωγή του disc golf σε υποβαθμισμένες κοινότητες". Ο RW κατέληξε να είναι ο συντονιστής του έργου για το πρώτο γήπεδο disc golf στη Μαδρίτη (το 17ο συνολικά στην Ισπανία), και τώρα ζει από το άθλημα - αν και η Christina, ακαδημαϊκός με ειδίκευση στη στρατηγική των επιχειρήσεων και στις αμφίπλευρες αγορές, είναι ο κύριος βιοποριστής. "Ασχολούμαι με τις λιανικές πωλήσεις disc golf, τον σχεδιασμό γηπέδων, την εγκατάσταση γηπέδων και στη συνέχεια [ΕΠΊΣΗΣ] με τη διαχείριση εκδηλώσεων. Αυτή τη στιγμή διαχειρίζομαι το Madrid Open, διαχειρίζομαι το Malaga Open στη νότια Ισπανία - και θέλω να φέρω το Cyprus Open στην Κύπρο."
Είναι ένας ευγενής σκοπός - και, γιατί όχι, οικονομικά βιώσιμος. Χωρίς να γίνω πολύ τεχνικός, τα επιχειρήματα υπέρ του αθλήματος είναι αρκετά απλά: είναι φθηνό, είναι δημοφιλές, αναπτύσσεται γρήγορα, υπάρχει μια προφανής θέση (ειδικά το χειμώνα, όταν οι Σκανδιναβοί επαγγελματίες παίκτες χρειάζονται κάπου να προπονηθούν), και ένα γήπεδο γκολφ με δίσκους - σε αντίθεση με ένα γήπεδο γκολφ με μπάλες - δεν απαιτεί παρθένα γη, ούτε πολύ περιποίηση. "Θέλω να πω, πρέπει να κρατάς το γρασίδι κοντό για να μην σκοντάψεις σε καμιά πέτρα - αλλά όλοι οι θάμνοι, τα δέντρα και τα πάντα μπορούν να παραμείνουν στη φυσική τους κατάσταση". Δεν έρχεται καν σε σύγκρουση με τη γνωστή μανία των Κυπρίων να χτίζουν ξενοδοχεία και βίλες - επειδή η ανώμαλη γη, το είδος όπου είναι δύσκολο να χτιστεί, είναι στην πραγματικότητα ιδανική για γήπεδα disc golf. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, τα χτίζουν ακόμη και σε πίστες σκι.
Δυστυχώς, αν και η RW έχει σημειώσει κάποια πρόοδο, οι αρχές μας (ειδικά το Τμήμα Δασών, το οποίο διαχειρίζεται το μεγαλύτερο μέρος της διαθέσιμης γης) αποδεικνύεται δύσκολο να πειστούν. "Φαίνεται να υπάρχει ένα επικοινωνιακό κενό", παρατηρεί και στη συνέχεια ανασηκώνει ειρωνικά τους ώμους του: "Το καταλαβαίνω. Είναι καινούργιο". Από την άλλη, δυσκολεύτηκε να κερδίσει τις αρχές και στην Ισπανία - ίσως επειδή είναι πολύ φιλικός, ή πολύ Αμερικανός, ή απλά δεν είναι τόσο επιδέξιος όσο ένας επιχειρηματίας με καλές διασυνδέσεις που υπόσχεται εκατομμύρια από τα γήπεδα γκολφ. "Δεν είχα ποτέ δουλειά γραφείου", παραδέχεται. "Ποτέ δεν είχα γραφείο, ποτέ δεν είχα γραφείο". Ο RW είναι καλός με τα χέρια του (ο παππούς του ήταν ξυλουργός "οπότε μεγάλωσα, σε όλη μου την παιδική ηλικία, φτιάχνοντας πράγματα"), αλλά δυσκολεύτηκε στο σχολείο με δυσκολία στην κατανόηση κειμένου. "Διαβάζω και απλά δεν θυμάμαι τι διαβάζω... Είμαι πολύ πρακτικός, κάνω πρακτικά πράγματα - αλλά, στον κόσμο της λογοτεχνίας, δεν λειτουργώ."
Πράγματι "φτιάχνει πράγματα". Έφτιαξε το γήπεδο του disc golf στη Μαδρίτη, μόνο αυτός και μια χούφτα βοηθοί - μεταφέροντας σακούλες με τσιμέντο στο ποδήλατό του, "μεταφέροντας νερό εκεί έξω και αναμειγνύοντάς το με το χέρι. Ήταν μια εργασία αγάπης". Παρασκευάζει επίσης μπύρα - καθαρά ως χόμπι, αλλά έχει συμμετάσχει σε διαγωνισμούς μπύρας και έχει κερδίσει βραβεία. Ωστόσο, δεν είναι μόνο χειρωνακτικές δεξιότητες- είναι καλός ομιλητής, που πιθανώς κληρονόμησε από τον ιερέα πατέρα του (ο μπαμπάς ήταν στην πραγματικότητα μεθοδιστής ιερέας και μουσικός διευθυντής, ο εκκλησιασμός στις ΗΠΑ είναι ένα υβρίδιο θρησκείας και ψυχαγωγίας) - και πράγματι έχει και κοινωνικές δεξιότητες, αφού άλλαξε το πτυχίο του σε Restaurant, Hotel and Institutional Management και έκανε μια σύντομη αλλά επιτυχημένη καριέρα στο λιανικό εμπόριο. Ο RW ήταν διευθυντής περιοχής για τον κολοσσό παντοπωλείων HEB στο Τέξας το 2015-16, διευθύνοντας σχεδόν 300 υπαλλήλους - τουλάχιστον μέχρι που μπήκε σε μια εφαρμογή γνωριμιών και βρέθηκε να γοητεύεται από μια φωτογραφία "αυτής της κοπέλας με το κόκκινο φόρεμα, που στεκόταν στα Πάνω Λεύκαρα μπροστά από την εκκλησία". Και τα υπόλοιπα είναι ιστορία.
Από την άλλη, τα "υπόλοιπα" δεν έχουν τελειώσει ακόμα - και η μετακόμιση του ζευγαριού στη Μαδρίτη (μέσω της Νότιας Καρολίνας) είχε επίσης το ακούσιο αποτέλεσμα να μετατραπεί το χόμπι του RW σε δουλειά του, δημιουργώντας μερικές ευχάριστες ειρωνείες. Το άθλημα που έχει υφανθεί μέσα στο συνονθύλευμα των 40 χρόνων του σαν πολύχρωμη κλωστή είναι τώρα η δουλειά του, φέρνοντας έναν απόηχο της παλιάς του ζωής στις ΗΠΑ στη νέα του ζωή στην Ευρώπη. Δεν αισθάνεται πραγματικά ότι ανήκει ακόμα, αλλά αυτό είναι εντάξει - και λίγο αμερικανικό σθένος μπορεί στην πραγματικότητα να είναι μια ένεση στο χέρι για τη γηραιά ήπειρο:
"Υποθέτω ότι κάποιοι άνθρωποι αναφέρονται στους Αμερικανούς ως θορυβώδεις, και ακούτε για τους Κάρενς [ΠΟΥ] αγωνίζονται για αυτό που θέλουν. Εν μέρει αυτό είναι αλήθεια, αλλά - ξέρετε, ο τρεχούμενος τροχός παίρνει το λίπος", λέει ο RW. "Και αισθάνομαι ότι, σε χώρες με πιο σοσιαλιστική βάση, το κοινωνικό σύστημα λειτουργεί εξαιρετικά επειδή η κυβέρνηση κάνει στην πραγματικότητα τα πράγματα αρκετά καλά - έτσι οι άνθρωποι, νομίζω, είναι λίγο πιο εφησυχασμένοι και δεν πιέζουν και δεν ζητούν και δεν ζητούν. Σωστά;"
Ο ίδιος θα συνεχίσει να πιέζει - αν και με φιλικό τρόπο. Είναι ένα περίεργο πράγμα, σκέφτεται ο RW Abel: πάντα έδειχνε μεγαλύτερος απ' ό,τι είναι (γι' αυτό και το ότι έκλεισε τα 40 δεν τον ενόχλησε ιδιαίτερα) και πάντα είχε την τάση να είναι φίλος με μεγαλύτερους ανθρώπους επίσης, ξεκινώντας από την παιδική του ηλικία, όταν έκανε παρέα με ενήλικες απλώς και μόνο επειδή δεν υπήρχαν παιδιά για να κάνει παρέα. "Υποθέτω ότι είμαι - ξέρετε, μια παλιά ψυχή". Δεν είναι άμεσα εμφανές, αλλά είναι αλήθεια - υπάρχει κάτι "παλιό" στην άνετη αύρα του, στη σταθερότητά του, στην έλλειψη επιτήδευσης, στην υπομονή του ξυλουργού. Δεν είναι απλώς ένας θορυβώδης Τεξανός, λοιπόν, αστειεύομαι, και ο RW χαμογελάει: "Ναι... είμαι ένας ευρωπαίος μετροσέξουαλ καουμπόης, υποθέτω". Αρκετά επιδέξιος και με το φρίσμπι, πάω στοίχημα.
Τα περιεχόμενα αυτού του άρθρου, συμπεριλαμβανομένων των σχετικών εικόνων, ανήκουν στην Cyprus Mail
Οι απόψεις και οι γνώμες που εκφράζονται είναι του συγγραφέα ή/και της Cyprus Mail
Πηγή
