Η ΟΠΑΠ Κύπρου έδωσε στη νέα γενιά την ευκαιρία να μιλήσει πρόσωπο με πρόσωπο με τοπικά πρότυπα, να συνομιλήσει μαζί τους, να τους κάνει ερωτήσεις και να μάθει από τις προσπάθειές τους και την πορεία τους προς την επιτυχία μέσω της νέας δημιουργικής εκστρατείας της, "GREAT. Just Like You'
Ένας από τους πιο αναγνωρισμένους διεθνώς Κύπριους καλλιτέχνες, ο βαρύτονος Κύρος Πατσαλίδης έχει εκπροσωπήσει την Κύπρο σε διάφορες διεθνείς εκδηλώσεις με μεγάλη επιτυχία και έχει κερδίσει ενθουσιώδεις επαίνους από διεθνείς κριτικούς. Έχει τιμηθεί για τη συμβολή του στη μουσική ζωή της Κύπρου
Σε ενθάρρυναν οι γονείς σου να ασχοληθείς με τη μουσική; Και τι γίνεται με τους δασκάλους σας;
"Οι γονείς μου ήταν λίγο διστακτικοί στο να γίνω μουσικός στην αρχή, γιατί εκείνα τα χρόνια οι συνθήκες ήταν πολύ δύσκολες. Νομίζω ότι η νέα γενιά έχει πολλά πλεονεκτήματα όσον αφορά τη μουσική, συμπεριλαμβανομένης της εκπαίδευσης και των υποδομών που υπάρχουν. Εκείνη την εποχή, είχαμε λίγες ευκαιρίες να τραγουδήσουμε ή ακόμα και να σπουδάσουμε κλασική μουσική και, κατ' επέκταση, να σπουδάσουμε ως λυρικοί καλλιτέχνες. Το πρόβλημα ήταν ότι ήταν και η μεταπολεμική περίοδος μετά την εισβολή του 1974 και έπρεπε να επιλέξουμε, μαζί με τη μουσική, ένα άλλο επάγγελμα σε έναν άλλο τομέα σπουδών. Επέλεξα να σπουδάσω νομικά στη Νομική Σχολή Αθηνών, γνωρίζοντας ότι θα μου πρόσφερε ασφάλεια. Εκείνη την εποχή, με μουσικό υπόβαθρο, δεν ξέραμε τι θα μας επιφύλασσε το μέλλον.
Στην Κύπρο ήταν δύσκολο να έρθεις και, ας πούμε, να στήσεις μια ορχήστρα, δεν υπήρχε καμία εκείνη την εποχή, ούτε καν θέατρο, εκτός από το δημοτικό θέατρο Λευκωσίας, οπότε ήταν δύσκολο για ένα νέο άτομο να ασχοληθεί με τη μουσική. Μπορούσα να καταλάβω τους γονείς μου που είχαν ανησυχίες. Ευτυχώς, παρενέβησαν οι καθηγητές μουσικής μου.
Αποφοίτησα από το λύκειο Ακρόπολις. Εκεί ξεκίνησα τις πρώτες μου εμφανίσεις ως σόλο καλλιτέχνης. Με τη βοήθεια των καθηγητών μου, άρχισα να τραγουδάω και συμμετείχα στη χορωδία του λυκείου. Αργότερα, έλαβα υποτροφία από το σύλλογο γονέων για να σπουδάσω φωνητική με την Ήβη-Φωξ Κυριακίδου μια μέτζο σοπράνο που ήταν Κύπρια και ζούσε εδώ στην Κύπρο στο Ωδείο Αθηνών όπου άρχισα να σπουδάζω μουσική παράλληλα με τις νομικές μου σπουδές. Οι καθηγητές μου παρατήρησαν τις φωνητικές μου ικανότητες και το ταλέντο μου, με αποτέλεσμα να λάβω την υποτροφία. Οι δάσκαλοι ήταν και παιδαγωγοί και αυτό, κατά τη γνώμη μου, είναι πολύ σημαντικό."
Είναι η τυπική σας μέρα γεμάτη μουσική;
Ολόκληρη η ζωή μου είναι γεμάτη μουσική. Έχω συχνά αισθανθεί ότι η μουσική είναι το αποτύπωμα του Θεού στη γη. Ακούω πολλά είδη μουσικής, μελετώντας τους ήχους και για χαλάρωση. Πάντα ακούω τουλάχιστον ένα τραγούδι την ημέρα. Η διάθεσή μου συχνά εξαρτάται από τη μουσική, μια καλή μελωδία μπορεί να φτιάξει τη μέρα. Ειδικά για εμάς τους μουσικούς, η μουσική είναι απαραίτητη, είναι το οξυγόνο μας. Προσωπικά, δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτήν."
Πόσο δύσκολο είναι για κάποιον να κάνει διεθνή καριέρα; Ποιες ήταν μερικές από τις κύριες δυσκολίες που αντιμετωπίσατε;
"Δεν το βλέπω ως καριέρα. Νομίζω ότι για μένα είχε να κάνει με τις ευκαιρίες που παρουσιάστηκαν. Όταν έφυγα από την Κύπρο και πήγα στην Ελλάδα -όπου εντάχθηκα και στην Όπερα της Αθήνας- πίστευα τότε ότι ήξερα τα πάντα, ωστόσο στην Αθήνα συνειδητοποίησα ότι δεν ήξερα τίποτα. Αργότερα όμως στη Βιέννη, όπου ξεκίνησε η διεθνής μου καριέρα, πάτησα το κουμπί της επαναφοράς. Κατάλαβα ότι δεν ήξερα τίποτα, ακόμη και ως επαγγελματίας τραγουδιστής στην Όπερα της Αθήνας. Ήταν δύσκολο για τους νέους καλλιτέχνες να αφήσουν το στίγμα τους σε έναν χώρο όπως η Βιέννη, η Ιταλία, η Ισπανία ή η Γερμανία γιατί οι τραγουδιστές εκείνη την εποχή ήταν η γενιά μετά την Κάλλας, τον Παβαρότι, τον Ντομίνγκο, τον Καρέρας. Ωστόσο, αυτό που επιτρέπει σε κάποιον να καθιερωθεί για να γίνει καλύτερος, αλλά όχι τέλειος δεν νομίζω ότι υπάρχει τέτοιο πράγμα είναι δουλειά, δουλειά, δουλειά. Και για να μην επιτρέψει κανείς στον εγωισμό του να επισκιάσει τη διαδικασία δεν πρέπει να πιστεύει ότι τα ξέρει όλα. Η υπερηφάνεια πριν από την πτώση, όπως λένε.
Πρέπει να παραμείνετε ταπεινοί, συνεπείς, μέχρι να φτάσετε σε εκείνο το σημείο όπου θα θεωρήσετε ότι αυτή είναι η δουλειά που θα ακολουθήσετε. Ότι είσαι αποδεκτός σε μέρη πέρα από τη χώρα σου. Ωστόσο, δεν πρέπει ποτέ να γυρίσετε την πλάτη στη χώρα σας. Τότε, τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά, δεν ξέραμε καν αν υπήρχε κάπου ακρόαση, το μαθαίναμε τυχαία. Σήμερα πατάς ένα κουμπί και αποκτάς πρόσβαση σε όλες τις πληροφορίες.
Για παράδειγμα, θυμάμαι μια στιγμή που μιλούσα με έναν Μεξικανό φίλο, τενόρο, και μου ανέφερε για έναν διαγωνισμό όπερας για το L'elisir d'amore του Ντονιτσέτι στη Βουδαπέστη. Με ενθάρρυνε να πάω στην ακρόαση. Δεν ήξερα τίποτα, ποιος ήταν στην επιτροπή- άνοιξα την πόρτα και προς έκπληξή μου, καθόταν μπροστά μου η μεγάλη σοπράνο Joan Sutherland και ο σύζυγός της Richard Bonynge, ο μεγαλύτερος μαέστρος στον κόσμο, ο Gianfranco de Pozio, ο διευθυντής της Verona Arena. Και αφού κέρδισα εκείνο το διαγωνισμό, έλαβα συμβόλαια για να εμφανιστώ στη Βερόνα της Ιταλίας και στην Όπερα της Βουδαπέστης."
Τι θα συμβουλεύατε τα παιδιά που θα διαβάσουν αυτή τη συνέντευξη;
"Θα ήθελα να συμβουλεύσω τα παιδιά που ασχολούνται με τη μουσική ότι έτσι όπως είναι τώρα η Κύπρος, η μουσική κουλτούρα εδώ, οι συμφωνικές ορχήστρες για τη νεολαία, οι ερμηνευτές - πρέπει πάντα να είναι ενωμένοι και να προσέχουν ο ένας τον άλλο. Γιατί έτσι θα προχωρήσεις μπροστά στη ζωή αλλά και στο χώρο της μουσικής. Και το κράτος θα πρέπει να στηρίζει τα παιδιά στις μουσικές τους προσπάθειες. Τα παιδιά πρέπει να νιώθουν ότι υπάρχει μια σοβαρή ευκαιρία και προοπτική για να γίνει καλύτερος ο μουσικός πολιτισμός στην Κύπρο."
Τι κάνεις πριν από μια σημαντική εμφάνιση;
"Το πρώτο πράγμα που κάνω είναι να προετοιμάζομαι. Για παράδειγμα, όταν προετοιμαζόμαστε για μια όπερα, πρέπει οπωσδήποτε να ξέρουμε απ' έξω το ξενόγλωσσο κείμενο ιταλικό, γαλλικό, γερμανικό, ρωσικό ή αγγλικό και πρέπει να γνωρίζουμε τη μουσική παρτιτούρα και να είμαστε συνεπείς σε όλα τα μέρη. Θα πρέπει να γνωρίζουμε τον δικό μας ρόλο στο έργο, καθώς και τους ρόλους των άλλων, για να είμαστε έτοιμοι όταν γίνουν οι πρόβες επί σκηνής, να ανταποκριθούμε στον ρόλο που μας έχουν αναθέσει.
Την ημέρα της παράστασης, ακόμη και δύο με τρεις ημέρες πριν, προσπαθώ να μιλάω όσο το δυνατόν λιγότερο, γιατί πρέπει να "προστατεύσω" τη φωνή μου. Μου αρέσει επίσης να κάνω έναν περίπατο, μισή ώρα πριν από την παράσταση, για να αναπνεύσω, και, φυσικά, να ακολουθώ μια καλή διατροφή. Μου αρέσει να τρώω μακαρόνια με ψητό κοτόπουλο στο πλάι. Πριν ανέβω στη σκηνή, προσεύχομαι να πάνε όλα καλά."
Ποιος μουσικός σας επηρέασε στην αρχή της καριέρας σας;
"Ο Τζουζέπε Βέρντι. Πριν από αυτόν, ήταν ο Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, αλλά ο Βέρντι με επηρέασε πραγματικά. Επειδή η μουσική του, τα έργα του και το γεγονός ότι, εκείνη την εποχή, ήταν ένας μουσικός που ήταν επαναστάτης που ήθελε να βοηθήσει την πατρίδα του που ήταν σκλαβωμένη να απελευθερωθεί. Αργότερα, το ρεπερτόριό μου περιλάμβανε πολύ Βέρντι και Μότσαρτ όταν έπαιζα για την Ορχήστρα της Βιέννης. Αλλά ο Βέρντι ήταν κυρίως ο λόγος για τον οποίο ερωτεύτηκα τη μουσική. Μάλιστα, η πρώτη μου κασέτα που δεν είχαμε τότε CD και μου έδωσε η θεία μου ήταν η La Traviata του Verdi, με τους Joan Sutherland, Manu Guerra και Pavarotti, τον οποίο αργότερα είχα την τύχη να γνωρίσω προσωπικά."
Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση στην καριέρα σας;
"Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν να αφήσω το στίγμα μου ανάμεσα σε πολλούς που ήταν ισότιμοι ή και καλύτεροι από μένα. Μια άλλη δυσκολία ήταν να φύγω από την Κύπρο και να πάω στο εξωτερικό Ελλάδα, Αυστρία, Γερμανία. Υπάρχει φυσικά το εμπόδιο της γλώσσας, αλλά και εκείνη την εποχή υπήρχαν πολλοί που ήταν πολύ καλύτεροι από εμάς. Αλλά και αυτό μας ωθούσε να βελτιωθούμε και να φτάσουμε στο επίπεδό τους. Έπρεπε επίσης να ταξιδέψω μεγάλες αποστάσεις, και αυτό κόστιζε χρήματα. Ωστόσο, είναι καλό να βγαίνω έξω από τη ζώνη άνεσής μου."
Ποιους καλλιτέχνες θαυμάζεις;
"Θαυμάζω εκείνους που έχουν ηθική υπόσταση και που κάνουν το καλύτερο για τη μουσική. Ένας καλλιτέχνης που σέβομαι πολύ, είναι η Αλεξία Βασιλείου, ανάμεσα σε άλλους Κύπριους καλλιτέχνες. Θαυμάζω επίσης τον Αντρέα Μποτσέλι. Έχει μια θεϊκή φωνή. Τον άκουσα να ερμηνεύει όταν ήμουν στη Μπολόνια και στη Μόντενα, όπου σπούδασα με τον δάσκαλο του Παβαρότι, τον Arrigo Pola. Ήταν το 1993 όταν ο Μποτσέλι ήρθε δεύτερος στο διαγωνισμό του Μόντε Κάρλο. Ήταν πολύ συγκινητικό να βλέπω τον Μποτσέλι, έναν τυφλό, να ανεβαίνει στη σκηνή και να τραγουδάει. Όσον αφορά την ποπ μουσική, πάντα μου άρεσαν οι Bee Gees και οι Beatles. Όσον αφορά την τζαζ, μου αρέσει ο Cicoria τον οποίο άκουσα σε μια συναυλία στη Βιέννη."
Τι συμβουλές έχετε για τα μέλη της Συμφωνικής Ορχήστρας Νέων;
"Η εμπειρία μου με τη Συμφωνική Ορχήστρα Νέων τα τελευταία έξι χρόνια ήταν όμορφη. Αισθάνομαι ιδιαίτερα ευλογημένη γιατί τα παιδιά αυτά, υπό την καθοδήγηση του μαέστρου τους κ. Κουντούρη, εσωτερικεύουν αυτά που διδάσκονται. Κάνουν σπουδαία δουλειά. Η συμβουλή μου προς αυτά είναι να παραμείνουν όπως είναι, με καλές σχέσεις μεταξύ τους, να ακούνε τον μαέστρο τους, να ακούνε τους άξιους δασκάλους τους. Είναι σαν μουσικοί άγγελοι και πρεσβευτές της Κύπρου στο εξωτερικό.
Κρατήστε το πάθος σας, την αγάπη σας για τη μουσική και κάνετε πολλές θυσίες και σας συγχαίρω γι' αυτό. Θα ήθελα να τους ευχαριστήσω που έρχονται κάθε χρόνο στη Βιέννη, συμπεριλαμβανομένου του υπουργείου, καθώς και την ΟΠΑΠ Κύπρου που στηρίζει αυτή την προσπάθεια."
Παρακολουθήστε τη συνέντευξη στο κανάλι της Cyprus Mail στο YouTube: https:/youtu.be/DgUIXCw5dO8
Τα περιεχόμενα αυτού του άρθρου, συμπεριλαμβανομένων των σχετικών εικόνων, ανήκουν στην Cyprus Mail
Οι απόψεις και οι γνώμες που εκφράζονται είναι του συγγραφέα ή/και της Cyprus Mail
Πηγή