-
.
- Русский
Δεκαπέντε τοις εκατό των Κυπρίων δεν εγκαταλείπουν ποτέ το νησί! Και η Κύπρος βρίσκεται στην κορυφή της λίστας των χωρών της ΕΕ από τις οποίες οι πολίτες σπάνια ταξιδεύουν στο εξωτερικό. Ο ALIX NORMAN αναρωτιέται γιατί
Μόνο το 40 τοις εκατό των Αμερικανών έχουν διαβατήριο. Στην Ιαπωνία, το ποσοστό αυτό πέφτει στο 24%. Στην Κύπρο, από την άλλη πλευρά, πιθανότατα θα πρέπει να ταξιδέψετε μέχρι τις εσχατιές των χωριών του Τροόδους για να βρείτε κάποιον χωρίς διαβατήριο
Αλλά από την άλλη πρόκειται για ένα μικροσκοπικό έθνος. Η Δημοκρατία έχει ουσιαστικά το ίδιο μέγεθος με το Ντέλαγουερ - τη δεύτερη μικρότερη πολιτεία των ΗΠΑ μετά το Ρόουντ Άιλαντ. Και ενώ η Κύπρος δοξάζεται συχνά ως τόπος άγριας ποικιλομορφίας ("Ψηλά βουνά! Χρυσές παραλίες! Αρχαία ερείπια!"), σίγουρα δεν έχουμε την ποικιλία τοπίων ή καιρικών συνθηκών όπως τα μεγαλύτερα έθνη. Εδώ, αν έχει ήλιο στα Λατσιά, οι πιθανότητες είναι να έχει ήλιο στη Λεμεσό. Επιπλέον, είμαστε ένα νησί. Δεν μπορείτε απλά να επιβιβαστείτε σε ένα τρένο αν έχετε όρεξη για μια μέρα με χιόνι!
Τι γίνεται λοιπόν με τους Ευρωπαίους; Είναι το ίδιο κακοταξιδεμένοι με τους ομολόγους τους της Δύσης και της Ανατολής; Λοιπόν, παρόλο που μπορεί να σκεφτόμαστε τα ηπειρωτικά ξαδέλφια μας ως διεθνείς ταξιδιώτες - οι Ιταλοί που ταξιδεύουν με τζετ, οι γραφειοκράτες Βέλγοι ή οι καμένοι Βρετανοί παραθεριστές - μια πρόσφατη μελέτη δείχνει ότι μόλις το 37% των Ευρωπαίων πηγαίνουν στο εξωτερικό τουλάχιστον μία φορά το χρόνο. Και ανάμεσα σε αυτούς, έχουμε το 63% των Βουλγάρων, το 59% των Ούγγρων και το 57% των Ρουμάνων που δεν ταξιδεύουν ποτέ εκτός της χώρας τους!
Μπορείτε να καταλάβετε ότι αυτά τα τρία έθνη μένουν στα σπίτια τους. Το σχετικά χαμηλό εισόδημα, η μοναδική γλώσσα και κουλτούρα και η άφθονη γραφική ποικιλία καθιστούν τα ταξίδια στο εξωτερικό περιττά. Συγκριτικά, μόλις το 15 τοις εκατό των γεννημένων στην Κύπρο δεν έχουν φύγει ποτέ από τη χώρα- αριθμός που μειώνεται με τα χρόνια
Από την άλλη πλευρά, σχεδόν το 40 τοις εκατό των κατοίκων της Κύπρου ταξιδεύουν στο εξωτερικό τουλάχιστον μία φορά το χρόνο (πολύ λιγότεροι από τους κατοίκους της ΕΕ του Λουξεμβούργου, το 80 τοις εκατό των οποίων εγκαταλείπουν τη χώρα κάθε 12 μήνες- και το 78 τοις εκατό των εξερευνητικών Ολλανδών που τους αρέσει να βγαίνουν έξω και να βλέπουν τον κόσμο). Και ο ίδιος αριθμός Βρετανών επιθυμεί να βγαίνει από την πατρίδα του κάθε χρόνο: 4 στους 10 Βρετανούς φεύγουν από το Ηνωμένο Βασίλειο τουλάχιστον μία φορά το χρόνο, πιθανότατα για να κατέβουν, μαζικά, στις παραλίες της Costa del Sol, της Algarve και της Napa!
Αλλά εκεί που οι κάτοικοι της Κύπρου είναι μοναδικοί είναι στον αριθμό των ανθρώπων που σπάνια (σε αντίθεση με τους συχνούς ή τους μηδενικούς) φεύγουν από το νησί. Το σαράντα οκτώ τοις εκατό από εμάς (μακράν το υψηλότερο ποσοστό στην Ευρώπη), προτιμά να μένει στο σπίτι του. Προφανώς, το γεγονός ότι όλοι μιλάμε αγγλικά και ότι η επιλογή των τοπικών μας εξορμήσεων είναι βασικά η παραλία ή τα βουνά, δεν είναι αρκετό για να μας κάνει να επιβιβαστούμε σε ένα αεροπλάνο συχνότερα από κάθε λίγα χρόνια!
Βέβαια, το Covid έριξε για λίγο τον ιό του στα έργα. Αλλά αυτό εξακολουθεί να είναι σχεδόν ο μισός πληθυσμός που, αν και έχει ταξιδέψει στο εξωτερικό τουλάχιστον μία φορά στη ζωή του, σίγουρα δεν το έχει κάνει τους τελευταίους 12 μήνες. Αυτό μας έκανε να αναρωτηθούμε. Γιατί; Ποιοι είναι οι λόγοι που οι άνθρωποι δεν φεύγουν από την Κύπρο; Ή, τουλάχιστον, γιατί δεν έφυγαν τα τελευταία χρόνια;
"Στρατιωτική θητεία!" λέει ο 49χρονος Λουκάς. "Μπορεί να είμαι Κύπριος εκ γενετής, αλλά μεγάλωσα στο Ηνωμένο Βασίλειο και δεν χρειάστηκε ποτέ να υπηρετήσω στο στρατό. Από τότε που έφτασα εδώ σε ηλικία 43 ετών, δεν έχω φύγει."
Ο γάμος, η οικογένεια και η δουλειά κράτησαν τον Λουκά απασχολημένο τα πρώτα χρόνια. "Αλλά όταν ήμουν έτοιμος να ανοίξω τα φτερά μου, η στρατιωτική θητεία είχε ψηφιοποιηθεί- οι φίλοι μου που βρίσκονταν σε παρόμοια κατάσταση άρχισαν να πιάνονται στο αεροδρόμιο και απλά δεν ήθελα να σπαταλήσω μήνες από τη ζωή μου στο στρατό ή να με καλέσουν στους εφέδρους."
Για τον Rami, είναι θέμα διατροφής του παιδιού. Λιβανέζος στην καταγωγή, ζει στην Κύπρο όλη του τη ζωή και έχει κυπριακό διαβατήριο. Αυτό που δεν έχει είναι μια σταθερή δουλειά, και αυτό επηρεάζει το δικαίωμά του να ταξιδεύει. "Έχω τρία παιδιά με δύο διαφορετικές γυναίκες", εξηγεί ο 34χρονος. "Αλλά δεν είμαι σε θέση να πληρώσω τη διατροφή που έχει οριστεί από το δικαστήριο."
Κατά συνέπεια, ο Rami έχει βρεθεί τόσο στο δικαστήριο όσο και στη φυλακή. "Μου έχουν πει ότι δεν μπορώ να φύγω από τη χώρα μέχρι να τακτοποιήσω τις πληρωμές. Κανείς δεν θέλει να προσλάβει κάποιον που έχει πάει φυλακή, οπότε υποθέτω ότι έχω κολλήσει εδώ."
Τα χρήματα είναι επίσης το θέμα για την 53χρονη Κουμάρι από τη Σρι Λάνκα, αν και οι συνθήκες της είναι πολύ διαφορετικές. Όπως πολλές οικιακές βοηθοί, οι διακοπές δεν αποτελούν επιλογή για αυτή την υπηρέτρια της Λευκωσίας, η οποία εργάζεται 12 χρόνια χωρίς διακοπή για να συντηρήσει την οικογένειά της στην Anuradhapura.
"Στην Κύπρο κάνει πολύ ζέστη. Και δεν είναι πράσινη!" λέει. "Μου λείπουν τα παιδιά μου. Τώρα έχω και τρία εγγόνια. Μερικές φορές μιλάμε στον υπολογιστή, αλλά δεν με γνωρίζουν. Του χρόνου, θα έχω αρκετά χρήματα για να επιστρέψω στη Σρι Λάνκα για ένα μήνα τον Απρίλιο. Θα είμαι ευτυχισμένη!"
Για τη Λεμεσιανή Γεωργία, το άγχος είναι αυτό που την κρατάει στο νησί. "Πάντα είχα φόβο για τις πτήσεις", λέει η 48χρονη ερευνήτρια, "αλλά τελευταία χειροτέρεψε. Όταν έφτασα στα 40 μου, η υγεία μου επιδεινώθηκε. Αυτό τροφοδότησε την ψυχική μου κατάσταση και διαγνώστηκα με γενικευμένο και κοινωνικό άγχος. Σε αυτό το σημείο, δεν υπάρχει τίποτα που θα με έβαζε σε ένα αεροπλάνο!"
Ανύπαντρη και άτεκνη, η Γεωργία παραδέχεται ότι έχει "ελάχιστα κίνητρα για να φύγει από το νησί- δεν είναι ότι έχω οικογένεια στο εξωτερικό. Και για να είμαι ειλικρινής, μου αρκεί τις περισσότερες φορές να κάνω βόλτες στον κήπο μου και να δουλεύω από το σπίτι. Εκτός από μια απόλυτη καταστροφή, γιατί πρέπει να φύγω από την Κύπρο;"
Όσο για την Αφροδίτη, λοιπόν, η αναχώρηση από την Κύπρο δεν αποτελεί πλέον επιλογή για την 90χρονη. "Έφυγα μια φορά, όταν ήμουν στα 50 μου", θυμάται η πρώην κάτοικος των Εργατών. "Ο σύζυγός μου πέθανε- πήγα στο Λονδίνο. Έμεινα με τον γιο μου και την οικογένειά του για ένα μήνα."
Ενώ η Αφροδίτη απολάμβανε να περνάει χρόνο με τα εγγόνια της στο ίδιο τους το σπίτι - "τα ελληνικά τους ήταν άσχημα!" αναφωνεί. "Και τα αγγλικά μου ήταν άσχημα, είναι δύσκολα" - δεν είναι ένα ταξίδι που ένιωσε ποτέ την ανάγκη να επαναλάβει. "Όλα είναι γρήγορα. Οι άνθρωποι, τα τρένα, τα καταστήματα, η γλώσσα - το Λονδίνο είναι πολύ γρήγορο. Ήθελα να γυρίσω σπίτι όλη την ώρα. Δεν υπάρχει χώρα σαν την Κύπρο. Έχω τα πάντα εδώ. Αποφάσισα ότι δεν θα ξαναφύγω ποτέ."
Ορισμένα ονόματα έχουν αλλάξει για την προστασία της ανωνυμίας των συνεντευξιαζόμενων
Τα περιεχόμενα αυτού του άρθρου, συμπεριλαμβανομένων των σχετικών εικόνων, ανήκουν στην Cyprus Mail
Οι απόψεις και οι γνώμες που εκφράζονται είναι του συγγραφέα ή/και της Cyprus Mail
Πηγή
