-
.
- English
Ο ιδιοκτήτης πρέπει να απαιτεί ευλόγως το ακίνητο και η ταλαιπωρία σταθμίζεται μεταξύ ιδιοκτήτη και ενοικιαστή
Εάν ένας ιδιοκτήτης σπιτιού ή διαμερίσματος επιδιώκει να ανακτήσει την κατοχή του από έναν νόμιμο ενοικιαστή για δική του χρήση, η έξωση προβλέπεται δυνάμει του άρθρου 11 (στ) του νόμου περί ελέγχου των ενοικίων, Ν.23/83. Η ανάγκη αυτή προκύπτει σε περιπτώσεις επαναπατρισμού ιδιοκτήτη που δεν έχει άλλη κατοικία για να διαμείνει ή όταν αλλάζουν οι συνθήκες διαβίωσης του ιδιοκτήτη, όπως λόγω υγείας, οικονομικών λόγων, συνταξιοδότησης ή ακόμη και όταν απαιτείται η στέγαση παιδιού ή εξαρτώμενου γονέα
Είναι γνωστό ότι υπάρχει έλλειψη διαθέσιμων κατοικιών ή διαμερισμάτων, καθώς και αύξηση των ενοικίων, παράγοντες που επιβαρύνουν και δυσχεραίνουν τόσο τους ιδιοκτήτες όσο και τους ενοικιαστές. Ο νόμος θέτει συγκεκριμένες προϋποθέσεις που πρέπει να πληροί ο ιδιοκτήτης προκειμένου να αποδείξει ότι απαιτεί εύλογα την κατοχή των χώρων και ότι η ταλαιπωρία που θα υποστεί είναι μεγαλύτερη από εκείνη του ενοικιαστή εάν το δικαστήριο δεν εκδώσει διαταγή έξωσης.
Όλες οι περιστάσεις της κάθε περίπτωσης σταθμίζονται και λαμβάνεται υπόψη αν ο ενοικιαστής έχει εκτοπιστεί ή υποφέρει, αν υπάρχει άλλος διαθέσιμος και σε λογικές τιμές χώρος για τη στέγαση των ενοικιαστών και αν ο ιδιοκτήτης αγόρασε το ακίνητο μετά την έναρξη ισχύος του νόμου.
Απαραίτητη προϋπόθεση είναι επίσης ο ιδιοκτήτης να επιδώσει γραπτή ειδοποίηση στον ενοικιαστή για την έξωση, τουλάχιστον ένα μήνα νωρίτερα και να του κοινοποιήσει την απαίτηση. Η τροποποίηση του νόμου δεν προϋποθέτει υποχρέωση του ιδιοκτήτη να βρει άλλο χώρο για κατοικία ούτε υποχρέωση αποζημίωσης του ενοικιαστή. Πρέπει να υπάρχει πραγματική και παρούσα ανάγκη, η οποία να είναι συγκεκριμένη και άμεση από πλευράς του ιδιοκτήτη για ανάκτηση των χώρων του για ιδία χρήση και όχι απλή επιθυμία."
Σχετικές με το θέμα είναι και οι δύο αποφάσεις που εξέδωσε το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικίων Λεμεσού-Πάφου, ημερομηνίας 29 Φεβρουαρίου, στις οποίες οι ιδιοκτήτες ζητούσαν ανάκτηση της κατοχής των διαμερισμάτων τους επικαλούμενοι ιδία χρήση. Το δικαστήριο δέχθηκε ότι και στις δύο περιπτώσεις οι ιδιοκτήτες ήταν εύλογα υποχρεωμένοι να ανακτήσουν την κατοχή του διαμερίσματός τους.
Στη μία περίπτωση, ο λόγος ήταν οι οικονομικές δυσκολίες που αντιμετώπιζαν και ότι δεν ήταν πλέον σε θέση να πληρώσουν το ενοίκιο για το διαμέρισμα που αναγκάστηκαν να νοικιάσουν, αφού το ενοίκιο ήταν πολύ ψηλό και η κοινωνική σύνταξη, που λαμβάνουν δεν επαρκούσε, πέραν των προβλημάτων υγείας που αντιμετωπίζουν. Στην άλλη περίπτωση, ο λόγος ήταν ότι το διαμέρισμα ήταν απαραίτητο για τη χρήση των υιών των ιδιοκτητών
Το δικαστήριο στις αποφάσεις του ανέφερε ότι δεν αρκεί το εύλογο του αιτήματος. Επιπλέον, ανέφερε ότι είναι απαραίτητο να σταθμιστεί η ταλαιπωρία κάθε μέρους, δηλαδή οι συνέπειες που θα προκληθούν σε κάθε πλευρά, είτε από την έκδοση της αιτούμενης διαταγής ανάκτησης της κατοχής, είτε από την άρνηση του δικαστηρίου να χορηγήσει το αιτούμενο ένδικο βοήθημα, ταλαιπωρία η οποία σχετίζεται με τα πραγματικά περιστατικά της υπόθεσης, λαμβάνοντας ταυτόχρονα υπόψη όλες τις περιστάσεις της υπόθεσης που ορίζει ο νόμος. Ουσιαστικά, το δικαστήριο έκρινε ότι ο ιδιοκτήτης πρέπει να αποδείξει το εύλογο της έκδοσης της διαταγής.
Οι ενοικιαστές χαρακτήρισαν το αίτημα ως προσχηματικό, με πραγματική πρόθεση την εκ νέου μίσθωση του ακινήτου με υψηλότερο μίσθωμα. Υποστήριξαν επίσης οι ενοικιαστές ότι η έκδοση της διαταγής θα τους προκαλούσε μεγαλύτερη ταλαιπωρία από τη μη έκδοσή της, λόγω της δύσκολης οικονομικής τους κατάστασης, της ιατρικής τους κατάστασης και της αδυναμίας τους να βρουν εναλλακτική κατοικία με λογικό ενοίκιο.
Αφού αξιολόγησε τα πραγματικά περιστατικά, το δικαστήριο έκρινε ότι η απαίτηση των ιδιοκτητών να έχουν τα διαμερίσματα για δική τους χρήση ήταν εύλογη και ότι δεν επρόκειτο για απλή επιθυμία, αλλά για πραγματική, άμεση και οριστική ανάγκη.
Όσον αφορά το ζήτημα της ταλαιπωρίας, το οποίο ήταν και η υπεράσπιση των ενοικιαστών, οι ιδιοκτήτες αρκέστηκαν να εκφράσουν την πεποίθησή τους ότι οι ενοικιαστές θα μπορούσαν να βρουν άλλο κατάλυμα, ενώ οι ενοικιαστές αντέτειναν ότι δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα να βρουν άλλο κατάλυμα.
Το δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι ιδιοκτήτες έπρεπε να προσκομίσουν αποδεικτικά στοιχεία ότι είχαν υποδείξει στους ενοικιαστές συγκεκριμένες, διαθέσιμες και σε λογικές τιμές κατοικίες για τη μετεγκατάστασή τους. Ως εκ τούτου, η ύπαρξη αυτού που θα μπορούσε να θεωρηθεί ως συγκρίσιμη κατοικία εθεωρείτο δεδομένη, πόσο μάλλον αν, αν αποδεικνυόταν μια τέτοια κατοικία, αν προσφερόταν σε εύλογο μίσθωμα. Κατά συνέπεια το δικαστήριο απέρριψε τις αιτήσεις των ιδιοκτητών.
Ο Γιώργος Κουκούνης είναι δικηγόρος με ειδίκευση στο Δίκαιο Ακίνητης Ιδιοκτησίας, με έδρα τη Λάρνακα. Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο: [EMAIL PROTECTED], τηλ: 24818288
[/P]Τα περιεχόμενα αυτού του άρθρου συμπεριλαμβανομένων των σχετικών εικόνων ανήκουν στην Cyprus Mail
Οι απόψεις και οι γνώμες που εκφράζονται είναι του συγγραφέα ή/και της Cyprus Mail
Πηγή
