Μετά από χρόνια διαφωνιών, έντονες συζητήσεις και χαρακτηρισμούς, ο εθνικός κατώτατος μισθός τέθηκε επιτέλους σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου, διασφαλίζοντας ότι επιπλέον 40.000 εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα θα λαμβάνουν αξιοπρεπείς αμοιβές και δεν θα κακοποιούνται από άπληστους εργοδότες.
Σύμφωνα με τις νέες ρυθμίσεις που κατοχυρώθηκαν στο νόμο, ο κατώτατος μισθός για τους πρώτους έξι μήνες ορίζεται στα 885 ευρώ το μήνα, αυξάνεται στα 940 ευρώ τον πρώτο χρόνο και καλύπτει ένα ευρύ φάσμα εργαζομένων που αγνοήθηκαν από το σύστημα για πάρα πολύ καιρό.
Πρόκειται πραγματικά για μια απόφαση ορόσημο.
Φυσικά, κάθε κόμμα θα διεκδικήσει αυτή την επιτυχία, από την κυβέρνηση μέχρι τα συνδικάτα και τις ομάδες εργοδοτών, λέγοντας ότι όλοι αυτοί είναι οι πραγματικοί υπερασπιστές των δικαιωμάτων των εργαζομένων.
Το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ οικονομικό.
Ήταν απλώς ένα κοινωνικό πρόβλημα ανοχής του διευρυνόμενου μισθολογικού χάσματος για τους ιδιωτικών υπαλλήλων και του ευρύτερου δημόσιου τομέα, συμπεριλαμβανομένων των δημοσίων υπαλλήλων, των οποίων οι παροχές υπερβαίνουν αυτά που αναγράφονται στη μισθοδοσία τους
Για πάρα πολύ καιρό, οι απλοί υπάλληλοι γραφείου, οι πωλητές, οι υπάλληλοι εργοστασίων και οι εργάτες αγνοούνταν και δεν είχαν λόγο, παρά τις υποσχέσεις υποστήριξης από τα συνδικάτα.
Πολλοί παρέμειναν με το ίδιο εισόδημα, αμετάβλητο για χρόνια, ενώ σε άλλους, με το πρόσχημα της "περιστασιακής εργασίας", δεν επιτράπηκαν αυξήσεις, παρόμοιες με τους συναδέλφους που θεωρούνται "μόνιμοι" και έχουν περισσότερα δικαιώματα.
Ωστόσο, όσο γενναιόδωρη και αν είναι η νέα απόφαση, η οποία θα επανεξετάζεται κάθε δύο χρόνια από κοινή επιτροπή όλων των εμπλεκόμενων φορέων, σημαντική μερίδα άλλων εργαζομένων έμεινε εκτός, γεγονός που λέει πολλά για τον λεγόμενο σεβασμό της κυπριακής κοινωνίας προς τους άλλους.
Σε όσους κάνουν τις πιο βρώμικες δουλειές, κυρίως Ασιάτες οικιακοί βοηθοί που φροντίζουν τον γεροντικό παππού και τη γιαγιά ή αλλάζουν τα λερωμένα ρούχα τους, δεν επιτρέπεται κατώτατος μισθός.
Ο κατώτατος μισθός τους πέφτει κάτω από το όριο της φτώχειας.
Στους εργάτες γης, κυρίως από γειτονικές χώρες της Μέσης Ανατολής, οι οποίοι εργάζονται πολύ περισσότερο από το οκτάωρο και εξασφαλίζουν ότι έχουμε γάλα και ψωμί στο τραπέζι μας, συχνά τους λένε: "δεν σου αρέσει, γύρνα πίσω στη χώρα σου" ή "υπάρχουν άλλοι που θα κάνουν τη δουλειά σου, χωρίς να διαμαρτύρονται."
Και, φυσικά, οι σκουπιδιάρηδες και πολλοί στα εργοτάξια δεν έχουν φωνή.
Αυτό που έχουν κοινό είναι ότι εξαπατώνται από το σύστημα, το οποίο τους αναγκάζει να συνεισφέρουν στο εθνικό ταμείο κοινωνικών ασφαλίσεων, από το οποίο δεν θα δουν ποτέ ούτε ένα σεντ να προστίθεται στη σύνταξή τους, εκτός αν έχουν εργαστεί και συνεισφέρει στην Κύπρο για τουλάχιστον 15 χρόνια.
Και όλοι γνωρίζουμε τι εμπόδια τίθενται στο δρόμο τους για να διασφαλιστεί ότι αυτοί οι ξένοι εργαζόμενοι θα φύγουν από το πέμπτο ή το δέκατο έτος.
Οι ασφαλιστικές τους εισφορές προστίθενται στο μεγαλύτερο ταμείο για να επωφεληθούν όλοι οι άλλοι.
Η άλλη μεγάλη ομάδα εργαζομένων που αποκλείεται από το νέο εθνικό κατώτατο μισθό είναι η ναυτιλία, όπου τα περισσότερα πληρώματα και πλήρωμα καταστρώματος είναι από τη νοτιοανατολική Ασία ή την ανατολική Ευρώπη.
Όλα αυτά συμβάλλουν στη διατήρηση της εικόνας ότι η Κύπρος δεν είναι μια οικονομία φιλική προς τους εργαζόμενους, τουλάχιστον όχι για τους ξένους εργάτες που χρειαζόμαστε απεγνωσμένα.
Η μόνη αχτίδα ελπίδας ήρθε μέσα από την αποχή (δεν επιτρέπεται να "απεργήσουν") των οδηγών διανομής φαγητού τον περασμένο μήνα, οι οποίοι είπαν "αρκετά" και ζήτησαν καλύτερες αμοιβές.
Πάνε πια οι μέρες που ως "επίδομα" θεωρείται το να επιτρέπεται το χέρι-με-χέρι ή το περιστασιακό πάρτι, ενώ ανατριχιάζουν στη σκέψη της αγοράς ενός εισιτηρίου μετ' επιστροφής για τους συμβασιούχους για να επισκέπτονται πού και πού την πατρίδα τους.
Θα πρέπει να φιλοδοξούμε να είμαστε κάτι παραπάνω από αυτό.
Μόλις φερθούμε πιο πολιτισμένα, οι άλλοι θα μας παίρνουν πιο σοβαρά και θα μας δείχνουν ακόμη και σεβασμό.
Τα περιεχόμενα αυτού του άρθρου, συμπεριλαμβανομένων των σχετικών εικόνων, ανήκουν στην Financial Mirror
Οι απόψεις και οι γνώμες που εκφράζονται είναι του συγγραφέα ή/και της Financial Mirror
Πηγή
