Το κουβάρι της αυτόματης προσαρμογής του κόστους ζωής στους μισθούς ξετυλίγεται. Ο υπουργός Εργασίας δίνει περισσότερες ημέρες στις αντιμαχόμενες πλευρές να υποβάλουν τις τελικές τους θέσεις επί της διαφοράς, η οποία, αν δεν επιλυθεί, θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια άσχημη αντιπαράθεση
Κανείς δεν θέλει να υποφέρει από απεργίες, ειδικά λίγες εβδομάδες πριν από τις επόμενες προεδρικές εκλογές, καθώς αυτό θα ήταν καταστροφικό για τους υποψηφίους που υποστηρίζονται, επίσημα ή ανεπίσημα, από την απερχόμενη κυβέρνηση.
Όμως, την ίδια στιγμή, οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης θα άρπαζαν την ευκαιρία να επικρίνουν την κυβέρνηση για την αδέξια διαχείριση ενός τόσο σημαντικού θέματος.
Ωστόσο, αυτό που συζητείται είναι το ύψος των μισθολογικών αυξήσεων και όχι το ποιος θα πρέπει να πάρει μία.
Τα κύρια συνδικάτα, που παραδοσιακά υποστηρίζουν τυφλά τους δημόσιους υπαλλήλους, τους ημικρατικούς υπαλλήλους και το προσωπικό των τραπεζών, προσπαθούν να αποπροσανατολίσουν το θέμα ότι τα μέλη τους θα πάρουν την πλήρη προσαρμοσμένη αύξηση των μισθών τους, ανεξάρτητα από την παραγωγικότητα ή την οικονομική τους ικανότητα
Τα μέλη τους παραμένουν προνομιούχα, αποφεύγοντας τις αξιολογήσεις, ωστόσο θα πάρουν σχεδόν 4% αύξηση των μισθών τους στα τέλη Ιανουαρίου, χάρη στη γενναιοδωρία των φορολογουμένων.
Ωστόσο, σχεδόν το 80% αυτών των σκληρά εργαζόμενων ανθρώπων στον υπόλοιπο ιδιωτικό τομέα, που έχουν παραμεληθεί από τα συνδικάτα, δεν θα πάρουν τίποτα, καθώς ποτέ δεν απόλαυσαν τις παροχές που ορίζονται από τις συλλογικές συμβάσεις.
Βρίσκονται στο κάτω άκρο της μισθολογικής κλίμακας- ως εκ τούτου, ο αντίκτυπος στους εργοδότες τους δεν θα είναι τόσο μεγάλος όσο η επιβάρυνση του κρατικού μισθολογίου.
Αντί να εργαστούν για την επίτευξη ενός καθολικού συστήματος που θα επέτρεπε στους εργαζόμενους με χαμηλότερο εισόδημα να λάβουν μια αναλογικά υψηλότερη αύξηση μισθού, αν μη τι άλλο, τα συνδικάτα επέλεξαν να μείνουν έξω από αυτό το θέμα και οι διαδοχικοί υπουργοί Εργασίας απέφυγαν το θέμα, καθώς θα μπορούσε να έχει πολιτικές επιπτώσεις από τα ισχυρά συνδικάτα.
Και οι εργοδότες είναι ευτυχείς που δεν δίνουν αυξήσεις στους μισθούς, παρόλο που πολλοί από τους υπαλλήλους τους αξίζουν μια αύξηση για να μπορέσουν να ξεπεράσουν τα προβλήματα του πληθωρισμού και του υψηλότερου καταναλωτικού κόστους που προκαλούνται από μια αλυσίδα κρίσεων.
Ίσως, η συζήτηση θα έπρεπε να αφορά τη φροντίδα των μη προνομιούχων.
Ωστόσο, οι ίδιοι εμπλεκόμενοι φορείς (κράτος, συνδικάτα, εργοδότες) επέλεξαν επίσης να αφήσουν έξω από την "επαναστατική" μεταρρύθμιση της καθιέρωσης ενός εθνικού κατώτατου μισθού πριν από λίγες εβδομάδες τους ξένους εργάτες, τους εργάτες γης και το πλήρωμα των πλοίων, αφού το θέμα παρέμενε άλυτο για δεκαετίες.
Τα περιεχόμενα αυτού του άρθρου, συμπεριλαμβανομένων των σχετικών εικόνων, ανήκουν στην Financial Mirror
Οι απόψεις και οι γνώμες που εκφράζονται είναι του συγγραφέα ή/και της Financial Mirror
Πηγή
