Οι δραστικές αλλαγές στον κυπριακό τραπεζικό τομέα εξαρτώνται από τέσσερα βασικά γεγονότα κατά τη διάρκεια των τελευταίων εννέα ετών, τα οποία θα έπρεπε να έχουν δώσει ένα ή δύο μαθήματα τόσο στις αρχές όσο και στους καταναλωτές
Μετά την έκρηξη και τη χρεοκοπία του κυπριακού χρηματιστηρίου το 1999-2000, το νησί εντάχθηκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2004, με αυστηρότερους κανονισμούς που επιβλήθηκαν σε ολόκληρο τον τομέα των χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών. Στόχος ήταν να απαλλαγεί η Κύπρος από την εικόνα ότι αποτελούσε παράδεισο ξεπλύματος χρήματος κατά τα χρόνια του Μιλόσεβιτς και μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, όταν κομματικοί υπάλληλοι έγιναν εν μία νυκτί επιχειρηματίες, πολλοί από τους οποίους, οι σημερινοί ολιγάρχες
Μέχρι το 2013, ο πρώτος σεισμός που ταρακούνησε τον τραπεζικό τομέα προήλθε από την κατάρρευση της Λαϊκής Λαϊκής Τράπεζας, με πολλούς ιδιώτες και επιχειρήσεις να υποφέρουν ακόμη και σήμερα από τις επιπτώσεις και την αδυναμία ανάκαμψης.
Η επακόλουθη διάσωση της Κύπρου ήρθε με ορισμένους όρους μεταρρυθμίσεων από την Τρόικα, μερικοί από τους οποίους ικανοποιήθηκαν, άλλοι με δισταγμό.
Αμέσως μετά ήρθε το bail-in, με τους μετόχους να χάνουν την αξία των μετοχών τους στην Τράπεζα Κύπρου, δύο φορές. Οι καταθέσεις εξαφανίστηκαν και οι αποταμιεύσεις εξανεμίστηκαν μέσω του "κουρέματος" των καταθέσεων που λειτούργησε ως μάθημα για τους άλλους, χωρίς να επαναληφθεί ποτέ.
Στη συνέχεια είχαμε τις απεγνωσμένες προσπάθειες να στηριχθεί η Συνεργατική Κεντρική Τράπεζα και τα αποταμιευτικά ιδρύματα που ήταν συνδεδεμένα με αυτήν, όπου η απληστία, τόσο η οικονομική όσο και η πολιτική, εμπόδιζε τους ιθύνοντες να δουν το φως - ότι ο Συνεργατισμός είχε ουσιαστικά μετατραπεί σε μαύρη τρύπα και πεδίο πολιτικής εύνοιας.
Μέσα από τις σεισμικές μετατοπίσεις, η Τράπεζα Κύπρου είχε μια νέα διοικητική ομάδα και οραματιστές μετόχους, που ήλπιζαν να την οδηγήσουν στο μέλλον. Αλλά οι παλιές νοοτροπίες ήταν πολύ δύσκολο να πεθάνουν και η πρώην κινητήρια δύναμη της κυπριακής οικονομίας έγινε και πάλι ένα αργόσυρτο καράβι, που αναζητούσε το επόμενο λιμάνι του. Χρόνια αργότερα, εξακολουθεί να παλεύει για τη συρρίκνωσή της και να συμβαδίζει μόνο με τις τεχνολογικές εξελίξεις, με στόχο να επιστρέψει στην καταβολή μερίσματος σε λίγα χρόνια.
Η Ελληνική Τράπεζα είχε καλύτερη τύχη, καθώς λόγω του μικρότερου μεγέθους της, προσαρμόστηκε γρηγορότερα. Η κατάρρευση της Συνεργατικής Τράπεζας ήταν ευλογία για την Ελληνική, καθώς μάζεψε γρήγορα τα κομμάτια της και απορρόφησε τη λειτουργία της "καλής τράπεζας", φέρνοντάς την σταδιακά στο ίδιο επίπεδο με την Τράπεζα Κύπρου. Δεν ήταν πλέον μια αναλογία Δαυίδ και Γολιάθ, αλλά περισσότερο Κέιν και Άβελ
Από αυτές τις εξελίξεις είδαμε την Αραβική Τράπεζα και στη συνέχεια την Πειραιώς να μετατρέπεται στη σημερινή Άστρο, την αιωνόβια Εθνική Τράπεζα να αποχωρεί, την Alpha Bank να διατηρεί μια στιβαρή παρουσία και την Eurobank αναπτύσσεται, αργά αλλά σταθερά, με μερικές ακόμη στο περιθώριο.
Μικρότερες τράπεζες ήρθαν και έφυγαν, γεγονός που οδήγησε την RCB να πάρει δουλειές, ιδίως μεταξύ μιας αυξανόμενης μη ρωσικής πελατειακής βάσης και να κάνει άλματα στις υπηρεσίες πιστωτικών καρτών, μέχρι πρόσφατα μονοπώλιο της JCC που ανήκε στις τράπεζες.
Αλλά μετά από 25 περίπου χρόνια και τις επιπτώσεις από τον πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας, η RCB τερματίζει τις τραπεζικές εργασίες της, πουλώντας το υγιές χαρτοφυλάκιο δανείων της στην Ελληνική, μεταφέροντας καταθέτες και κατόχους λογαριασμών σε άλλες τράπεζες, ενώ το τμήμα καρτών της RCB είναι προς πώληση, ένα κόσμημα στο στέμμα για όποιον θέλει να το αγοράσει.
Οι άλλες τράπεζες δεν έχουν ακόμη συνειδητοποιήσει αυτή την ευκαιρία και εντάσσονται με ρυθμούς σαλιγκαριού.
Μέσα από όλες αυτές τις σεισμικές αλλαγές, τα ιδρύματα ηλεκτρονικού χρήματος (EMIs), όπως η Revolut, έκαναν αισθητή την παρουσία τους, προσλαμβάνοντας πολύ γρήγορα νέους tech-savvy πελάτες με ελκυστικά πακέτα. Οι τοπικές τράπεζες προσπαθούν ακόμη να προλάβουν, με αδικαιολόγητη καθυστέρηση.
Η εμπιστοσύνη του κοινού στις τράπεζες έχει κλονιστεί. Για να ανακτηθεί αυτή η εμπιστοσύνη, χρειάζεται αλλαγή κουλτούρας, τόσο μεταξύ της διοίκησης και του προσωπικού των τραπεζών, όσο και μεταξύ των πελατών.
Πάνε οι εποχές που οι "συγχωνεύσεις" και οι "εξαγορές" ήταν λέξεις ταμπού και ανήκουστες. Μέσα σε μια δεκαετία, ο τραπεζικός τομέας έχει περάσει από ριζικές αλλαγές και μόνο όσοι έχουν όραμα θα μείνουν μπροστά.
Η φράση "στη μέση κάθε κρίσης, κρύβεται μια μεγάλη ευκαιρία" δεν θα μπορούσε να είναι πιο αληθινή. Απλά πρέπει να ανοίξετε τα μάτια σας για να δείτε την ευκαιρία.
Τα περιεχόμενα αυτού του άρθρου, συμπεριλαμβανομένων των σχετικών εικόνων, ανήκουν στην Financial Mirror
Οι απόψεις και οι γνώμες που εκφράζονται είναι του συγγραφέα ή/και της Financial Mirror
Πηγή
