Το γυάλινο ταβάνι της ανισότητας των φύλων στην Κύπρο έχει αρχίσει να ραγίζει, αλλά απέχει ακόμα πολύ από το να σπάσει.
Στις 8 Μαρτίου, αντί να γιορτάσουν την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, οι νεαρές καλαθοσφαιρίστριες ένιωσαν ηθικά ηττημένες.
Όχι επειδή η ομάδα τους μπορεί να έχασε έναν αγώνα, αλλά επειδή το μητρικό όργανο της εθνικής ομάδας, η Κυπριακή Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης, αποφάσισε να περικόψει τον προϋπολογισμό της, βάζοντας τέλος στα όνειρα των νεαρών κοριτσιών που παίζουν σε διεθνή τουρνουά.
Και αυτό από έναν οργανισμό του οποίου το διοικητικό συμβούλιο αποτελείται κυρίως από άνδρες και μόλις μία γυναίκα.
Έτσι γίνεται σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία, όπου οι ποδοσφαιρικοί σύλλογοι των μάτσο ανδρών παίρνουν τη μερίδα του λέοντος της κρατικής χρηματοδότησης, είτε το αξίζουν είτε όχι.
Οι υπόλοιποι αθλητικοί κλάδοι, συμπεριλαμβανομένου του στίβου, παλεύουν για τα υπόλοιπα, ενώ ο γυναικείος αθλητισμός μετά βίας παίρνει έστω και μερικά από τα ψίχουλα που περισσεύουν.
Τα γήπεδα χτίζονται, με όλα τα στραβά τους, για να ικανοποιήσουν τους εγωισμούς των πολιτικών και των οπαδών, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι πολιτικά προσκείμενοι ή υποκινούμενοι και μετράνε ως ψήφοι για τις επόμενες εκλογές.
Η βία είναι ανεκτή, περισσότερα χρήματα χύνονται και κανείς δεν θέλει να ασχοληθεί με τον ελέφαντα στο δωμάτιο.
Στην Κύπρο, το ποδόσφαιρο δεν είναι το ήπιο άθλημα.
Μόνο όταν ένας περιστασιακός αθλητής, ή αθλήτρια, πετυχαίνει διεθνείς επιτυχίες στην ιστιοπλοΐα, το στίβο ή την ποδηλασία, γίνεται λόγος για ισότητα των φύλων και των φυλών.
Το γυναικείο ποδόσφαιρο στην Κύπρο είναι πολύ πιο προχωρημένο από ό,τι σε πολλά άλλα έθνη.
Ωστόσο, αυτό έχει επιτευχθεί μόνο από μια χούφτα αθλητικούς αξιωματούχους ή τον περιστασιακό προοδευτικά σκεπτόμενο πρόεδρο συλλόγου.
Περισσότερες γυναίκες θα πρέπει να σηκώσουν το ανάστημά τους και να κάνουν τη φωνή τους να ακουστεί. Όχι μόνο στον αθλητισμό.
Οι περισσότερες από τις γυναίκες υποστηρικτές του Προέδρου Νίκου Χριστοδουλίδη έχουν σιωπήσει μετά την υπαναχώρηση του από την προεκλογική του δέσμευση για ισότητα στο υπουργικό του συμβούλιο.
Έχασε αυτόν τον στόχο και τώρα σπεύδει να διορίσει περισσότερες γυναίκες σε δημόσια συμβούλια ή ως ανώτερα κυβερνητικά στελέχη, είτε πρόκειται για νέους υπουργούς είτε για επιτρόπους.
Ίσως, οι μόνες που μπορούν να ξεπεράσουν αυτό το εμπόδιο είναι οι ίδιες οι γυναίκες.
Η δημοφιλής βουλευτής και πολύ σεβαστή πρόεδρος της Βουλής Αννίτα Δημητρίου, η οποία έχει κάνει άλματα στην αναζωογόνηση της εικόνας του κοινοβουλίου, μπορεί να αναλάβει την προεδρία του πρώην κυβερνώντος κόμματος Δημοκρατικός Συναγερμός.
Αν συμβεί αυτό, θα είναι η πρώτη φορά για μια μεγάλη πολιτική ομάδα στην Κύπρο, όπου οι γυναίκες ηγέτες έχουν περιοριστεί σε μικρότερα ή περιθωριακά κόμματα.
Η νέα υπουργός Υγείας ήλπιζε να γίνει γενική διευθύντρια του εν λόγω υπουργείου.
Καλύτερα από αυτό, έγινε το αφεντικό.
Το ίδιο συνέβη και με την υπουργό Παιδείας, η οποία ήταν επί χρόνια επικεφαλής της ακαδημίας εκπαίδευσης εκπαιδευτικών.
Αλλά γιατί να μην έχουμε μια γυναίκα υπουργό Οικονομικών ή Άμυνας; Μήπως αυτά προορίζονται μόνο για άνδρες;
Ας μην ξεχνάμε ότι μερικές από τις μεγαλύτερες αποτυχίες στην Κύπρο οφείλονται σε άνδρες πολιτικούς
Δεν είναι μόνο θέμα επιλογής γυναικών ως υποψηφίων
Οι γυναίκες τείνουν επίσης να μην ψηφίζουν ούτε γυναίκες.
Μόνο όταν οι ίδιες οι γυναίκες σπάσουν το γυάλινο ταβάνι θα μπορέσουν να το ξεπεράσουν.
Τα περιεχόμενα αυτού του άρθρου, συμπεριλαμβανομένων των σχετικών εικόνων, ανήκουν στην Financial Mirror
Οι απόψεις και οι γνώμες που εκφράζονται είναι του συγγραφέα ή/και της Financial Mirror
Πηγή
