Ο Κύπριος καπετάνιος περιγράφει την 5μηνη ομηρία στο Ιράν «Πρωτόγνωρη και αρχικά τρομακτική» Οι πρώτες στιγμές κατά την αποβίβαση των οπλισμένων φρουρών και τα όσα ακολούθησαν Οι φιλικές σχέσεις και το δώρο αποχαιρετισμού
Μία ομηρία πέντε μηνών έλαβε τέλος και ο Κύπριος καπετάνιος Ιωάννης Βανέζος πάτησε και πάλι στα πάτρια εδάφη και αντάμωσε την οικογένειά του.
Ο καπετάνιος του ελληνικού δεξαμενόπλοιου «Prudent Warrior» που κατέλαβαν Φρουροί της Επανάστασης του Ιράν μίλησε στην κρατική τηλεόραση για την πρωτόγνωρη εμπειρία που βίωσε περιγράφοντας τις πρώτες τρομακτικές ημέρες αλλά και τη μετέπειτα φιλική σχέση που ανάπτυξαν οι ναυτικοί με τους φρουρούς.
«Το πρώτο συμβάν ήταν σοκαριστικό και πρωτόγνωρο για εμάς. Μετέπειτα η κατάσταση άρχισε και ομαλοποιείται. Ήμασταν στον Περσικό Κόλπο και πηγαίναμε προς την Αραβική θάλασσα όταν έκανε προσγείωση στο πλοίο ένα ελικόπτερο. Τότε αποβιβάστηκαν οπλισμένοι Ιρανοί και κατευθυνθήκαν προς τη γέφυρα του πλοίου. Σε διάστημα πέντε λεπτών, προσγειώθηκε δεύτερο ελικόπτερο με οπλισμένους Ιρανούς. Η πρώτη μας αντίδραση ήταν να ενεργοποιήσουμε το σύστημα στέλνοντας σήμα ότι κάτι συμβαίνει στο πλοίο μας».
Οι επόμενες σκηνές συνέχιζαν να ήταν βγαλμένες από κινηματογραφική ταινία. «Μας έβαλαν και ξαπλώσαμε στη γέφυρα, καλώντας όλο το πλήρωμα να ανεβεί εκεί. Μας έκαναν αναγνώριση. Είδαν τα διαβατήρια, μας φωτογράφισαν, μας βιντεοσκοπούσαν και ούτω καθεξής».
Ερωτηθείς κατά πόσο έχουν εκπαιδευτεί από τη σχολή για μία τέτοια κατάσταση απάντησε αρνητικά λέγοντας ότι ήταν περισσότερο κινηματογραφική εμπειρία το να βλέπεις ελικόπτερο να προσγειώνεται στο πλοίο και οπλισμένους να κατευθύνονται προς τη γέφυρα.
Η κατάσταση ήταν σαφώς, όπως ανέφερε, πρωτόγνωρη και περίεργη κυρίως το πρώτο τετραήμερο ωστόσο μετέπειτα αντιλήφθηκαν ότι ήταν παράπλευρα θύματα. «Δε μας χτύπησε κανένας. Απλά το πρωτόγνωρο ήταν λίγο περίεργο, μετέπειτα ήταν πολύ καλοί μαζί μας. Δε μας ενόχλησε κανένας. Υπήρχαν ορισμένοι κανονισμοί που έπρεπε να ακολουθήσουν και οι ίδιοι. Μετά το πρώτο τετραήμερο όταν αντικαταστάθηκε και η πρώτη ομάδα των φρουρών, άρχισε μία άλλη σχέση. Γνωριστήκαμε με τους φρουρούς. Ήταν κάπως φιλικές οι σχέσεις, αναπτύχθηκε το ανθρώπινο στοιχείο».
Τόνισε, μάλιστα, ότι τους είχαν πει ότι με το πλήρωμα δεν είχαν κανένα πρόβλημα, περισσότερο ήταν δεσμευμένο το φορτίο και το πλοίο. «Ήταν ξεκάθαρο. Δεν είχαμε οποιαδήποτε περίπτωση που να ενοχλήσουν κάποιο μέλος του πληρώματος. Είχαμε επικοινωνία και με τις οικογένειες μας και το Υπουργείο Εξωτερικών».
Ωστόσο, όπως σημείωσε, τον πρώτο μήνα τα πράγματα ήταν πιο αυστηρά. «Για παράδειγμα είχαμε τα τηλέφωνα μας από τις 9 το πρωί μέχρι και τις 12 μεσημέρι και από τις 5 το απόγευμα μέχρι τις 9 το βράδυ. Σιγά σιγά αυτό άλλαξε και είχαμε συνέχεια το τηλέφωνο μαζί μας. Καθημερινά μιλούσα με την οικογένειά μου».
Επρόκειτο όπως είπε για ένα καθαρά πολιτικό θέμα. «Πολλές φορές μας έλεγαν ότι σε μία εβδομάδα, δέκα μέρες θα αποδέσμευαν το πλοίο και θα ήμασταν ελεύθεροι αλλά κάθε φορά αυτό αποτύχαινε. Ήταν θέμα πολιτικό. Τις τελευταίες ημέρες πριν μας απελευθερώσουν τα ιρανικά δικαστήρια, τα αντίστοιχα του Αρείου Πάγου της Ελλάδος, είχαν αποδεσμεύσει τα πλοία και απλά απέμειναν οι υπογραφές των δύο χωρών. Το επόμενο δεκαήμερο υποθέτω θα αποδεσμευτούν και τα άλλα δύο πλοία».
Ο κύριος Βανέζος θέλοντας να δείξει τις καλές σχέσεις που ανέπτυξαν με τους φρουρούς περιέγραψε τι συνέβη κατά την αναχώρηση τους.«Όταν ξεπάρκαρα και θα αποχωρούσαμε ήρθε να με αποχαιρετήσει ο επικεφαλής των φρουρών, μου έδωσε κάποιο δώρο και μου απολογήθηκε για όσα ζήσαμε. Και οι ίδιοι κατανοούσαν ότι το πλήρωμα ήταν θύμα πολιτικών καταστάσεων».
Στέλνοντας μήνυμα σε παιδιά που θέλουν να γίνουν ναυτικοί, είπε ότι το περιστατικό που συνέβη στον ίδιο δεν πρέπει να τους πτοήσει. «Ταξιδεύω από το 1983, είμαι 60 χρόνων και είμαι καπετάνιος από το 2000. Μου έτυχε τώρα να έχω αυτή την εμπειρία. Είναι σπάνιο φαινόμενο».
Ζητώντας του να περιγράψει τα όσα βίωσε όταν ξαναείδε την οικογένεια του είπε ότι έζησε συγκινητικές κα όμορφες στιγμές. «Η οικογένεια μου όσο και η υπόλοιπη Κύπρος το βλέπανε ίσως πιο τρομακτικό απ’ όσο το ζούσαμε εμείς. Για μας η ομηρία, μετά από κάποια στιγμή, έγινε συνήθεια. Δεν ήταν κάτι το τρομακτικό».
Κλείνοντας πάντως ανέφερε ότι το περιστατικό δε θα τον αποτρέψει από το να ξαναβγεί στη θάλασσα καθώς όπως είπε «Είμαι λάτρης της θάλασσας, ήταν το όνειρο μου από μικρό παιδάκι».
Contents of this article including associated images are belongs Cyprus Times
Views & opinions expressed are those of the author and/or Cyprus Times
Source