Το δικαίωμα της άμυνας επικαλείται ξανά η Τουρκία για να στηρίξει και να δικαιολογήσει τις παράνομες ενέργειες της στην Ανατολική Μεσόγειο. Τις τελευταίες μέρες παρατηρείται μια έντονη προσπάθεια της τουρκικής Κυβέρνησης να αποδώσει στον «περιφερειακό αποκλεισμό» όλες τις έκνομες ενέργειες της στη θάλασσα της περιοχής μας. Το τουρκολυβικό μνημόνιο για την ενέργεια, τις γεωτρήσεις εκτός τουρκικής υφαλροκηπίδας, τις προκλήσεις σε ΑΟΖ και τις παραβιάσεις στο Αιγαίο.
Προτάσσοντας το επιχείρημα του αποκλεισμού, η Άγκυρα υποστηρίζει πως είναι… αναγκασμένη να τραβήξει το δικό της δρόμο. Να κάνει τα δικά της βήματα στον τομέα της ενέργειας, αφού -όπως λένε αξιωματούχοι της χώρας- έχει αποκοπεί από τη συνεργασία των υπολοίπων δυνάμεων της περιοχής. Εξού και οι σπασμωδικές κινήσεις τις οποίες παρακολουθούμε να κάνει τα τελευταία χρόνια.
Το γεγονός ότι αυτό το σκεπτικό βγαίνει στην επιφάνεια αποτελεί ξεκάθαρη ένδειξη της πίεσης που νιώθει η τουρκική πλευρά. Σε μια περίοδο κατά την οποία οι ενεργειακές ανάγκες στην Ευρώπη είναι εξαιρετικά μεγάλες και καταγράφεται έντονη κινητικότητα σε περιφερειακό επίπεδο για επίσπευση των διαδικασιών αξιοποίησης του φυσικού πλούτου των χωρών της γειτονιάς μας μέσα από τη συνεργασία. Μπροστά σ’ αυτή την ευκαιρία η Τουρκία προφανώς αντιλαμβάνεται πως ο δρόμος που χάραξε τα προηγούμενα χρόνια οδηγεί σε αδιέξοδο.
Έτσι εξηγείται το αγωνιώδες διπλωματικό άνοιγμα που έγινε πρόσφατα από την Τουρκία στην Αίγυπτο για αποκατάσταση των διμερών σχέσεων. Όπως και η ανάλογη προσπάθεια για επαναπροσέγγιση με το Ισραήλ, η οποία οδηγείται σε ναυάγιο. Έτσι κι αλλιώς σε θεωρητικό επίπεδο από πλευράς Άγκυρας γίνεται τακτικά η δήλωση περί ετοιμότητας για συνεργασία με όλα τα κράτη της περιοχής, εκτός από την Κυπριακή Δημοκρατία.
Η απομόνωση της Τουρκίας πηγάζει αποκλειστικά από τις δικές της πολιτικές. Από την πρώτη τριμερή με την Αίγυπτο το 2014 είχε τονιστεί πως οι συμμαχίες αυτού του τύπου δεν στρέφονται εναντίον καμιάς χώρας και πως όλοι οι γείτονες είναι υπό προϋποθέσεις ευπρόσδεκτοι για συμμετοχή. Σ’ αυτές τις προϋποθέσεις είναι που κολλάει η Άγκυρα, η οποία δεν δείχνει διάθεση να σεβαστεί το διεθνές δίκαιο και τα κυριαρχικά δικαιώματα των υπολοίπων κρατών.
Παρά τις προσκλήσεις για διάλογο ή προσφυγή σε διεθνές δικαστήριο, οι Τούρκοι αρνούνται να βρεθούν στο ίδιο τραπέζι με εκπρόσωπο της Κυπριακής Δημοκρατίας, για να μην… δεχθούν επικρίσεις από την αντιπολίτευση ότι την αναγνωρίζουν. Καθαρό κόμπλεξ, το οποίο φωτίζεται περισσότερο μετά την επίτευξη συμφωνίας για τον καθορισμό θαλάσσιων συνόρων ανάμεσα στο Ισραήλ και τον Λίβανο. Ο ένας δεν αναγνωρίζει τον άλλο, όμως αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο για να καταλήξουν σε μια win-win συμφωνία.
Contents of this article including associated images are belongs Cyprus Times
Views & opinions expressed are those of the author and/or Cyprus Times
Source
