Ο καταπιεσμένος εκνευρισμός στην Τουρκία, φανερώνει το μέγεθος της επιτυχίας της επίσκεψης του Κυριάκου Μητσοτάκη στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μια μικρή νίκη του ελληνισμού απέναντι στην πολιτική των κανονιοφόρων, τις μεθοδεύσεις και τις προκλήσεις της Άγκυρας σε βάρος της Ελλάδας και της Κύπρου. Μικρή νίκη σε μια μάχη, γιατί η τουρκική πλευρά θεωρεί πως δεν είπε ακόμη την τελευταία της λέξη.
Ερντογάν και Τσαβούσογλου τοποθετήθηκαν με μεγάλη αμηχανία, μόνον όταν ρωτήθηκαν και περιορίστηκαν σε γενικόλογες αναφορές κυρίως για τα λεγόμενα Μητσοτάκη σε σχέση με το Κυπριακό. Κι αυτές περισσότερο για εσωτερική κατανάλωση παρά ως απάντηση στον Έλληνα Πρωθυπουργό ή τους αξιωματούχους των ΗΠΑ, η στάση των οποίων προκάλεσε μεγαλύτερη δυσφορία στην Τουρκία.
Η συγκυρία ανάγκασε την Άγκυρα να μετριάσει τις αντιδράσεις της και να αφήσει στο περιθώριο τα νταηλίκια με τα οποία θα απαντούσε σε περίπτωση που το ταξίδι Μητσοτάκη στην Ουάσινγκτον γινόταν περσί, όπως αρχικά είχε προγραμματιστεί. Και δεν μπορούσαν να αντιδράσουν όπως ήθελαν για δύο λόγους.
Ο πρώτος είναι η συζήτηση που βρίσκεται σε εξέλιξη για περιφερειακή ενεργειακή συνεργασία στην Ανατολική Μεσόγειο. Η τουρκική πλευρά τηρεί στάση αναμονής προκειμένου να δει πως θα εξελιχτεί η προσπάθεια, στην οποία εμπλέκονται ουσιαστικά οι ΗΠΑ. Κάνει ένα διάλειμμα από τις ακραίες τοποθετήσεις και παραβιάσεις, εξετάζοντας τα περιθώρια υποχωρήσεων σε αντιπαραβολή με τα οφέλη που γνωρίζει καλά πως θα αποκομίσει.
Ο δεύτερος λόγος είναι το παράθυρο διεκδικήσεων που θεωρεί η Τουρκία ότι ανοίγει μετά την υποβολή αιτήματος από Σουηδία και Φινλανδία για ένταξη στο ΝΑΤΟ. Για πολλούς αναλυτές η εξαιρετικά υπερβολική αντίδραση της τουρκικής κυβέρνησης κατά της ένταξης των δύο σκανδιναβικών χωρών στη Συμμαχία, κρύβει μέσα της μια σειρά από ανταλλάγματα τα οποία θέλει να προωθήσει η Άγκυρα προς ικανοποίηση. Από τα εξοπλιστικά προγράμματα, μέχρι επενδύσεις και πολιτική στήριξη.
Στο δεύτερο ρίχνουν το βάρος των τοποθετήσεων τους οι Τούρκοι αξιωματούχοι, προετοιμάζοντας το έδαφος για ένα σκληρό ανατολίτικο παζάρι, από το οποίο θέλουν πάση θυσία να βγουν κερδισμένοι. Το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτή η στάση της Άγκυρας δρομολογεί μια σειρά από εξελίξεις, όχι κατ´ ανάγκην θετικές για την ίδια.
Κι αυτό γιατί είναι ξεκάθαρο πια πως ο πόλεμος στην Ουκρανία άλλαξε πολλές πολιτικές ισορροπίες στον πλανήτη. Οι δημοκρατικές χώρες άρχισαν να αντιδρούν διαφορετικά απέναντι σε απειλές και πείσματα, όπως αυτά που έβαλε στο τραπεζι ο Ερντογάν. Η καχυποψία ξύπνησε, τα αντανακλαστικά ενεργοποιήθηκαν και η πλειοψηφία των συμμαχικών χωρών αντιλαμβάνεται πλήρως πως έχει απέναντι της μια εστία δημιουργίας προβλημάτων.
Contents of this article including associated images are belongs Cyprus Times
Views & opinions expressed are those of the author and/or Cyprus Times
Source
