Της Γεωργίας Μιχαήλ
Το έργο που αφήνει ως πολύτιμη παρακαταθήκη αποδεικνύει τον λόγο που ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας για εννέα συναπτά έτη της εμπιστεύθηκε το Υπουργείο Εργασίας, ένα υπουργείο που αγγίζει άμεσα τον πολίτη. Όσοι εργάστηκαν και έζησαν την Ζέτα Αιμιλιανίδου πέρα από την εργατικότητα της εξάρουν και το ποιόν της ως άνθρωπος.
Μία εξ αυτών είναι η πρόεδρος του Συμβουλίου «Φωνή», Αναστασία Παπαδοπούλου η οποία μοιράστηκε στη Cyprus Times στιγμές που έζησε δίπλα στην αείμνηστη Υπουργό.
«Τη γνώρισα το 2015 όταν διορίστηκα ειδική σύμβουλος της Διυπουργικής Επιτροπής για να καταρτήσουμε την Εθνική Στρατηγική για τη σεξουαλική κακοποίηση παιδιών. Ήταν η υπεύθυνη Υπουργός από τα τέσσερα Υπουργεία. Από την πρώτη στιγμή που τη γνώρισα είχα μίαν ανησυχία γιατί είχα ακούσει πόσο απαιτητική ήταν με τους συνεργάτες της στη δουλειά. Όταν τη γνώρισα απλά μου είπε, ‘πες μου τι χρειάζεσαι και εγώ είμαι εδώ για να σε βοηθήσω να το υλοποιήσουμε’. Κατευθείαν ένιωσα ότι πίστεψε σε αυτό που θέλαμε να πετύχουμε. Αν και δεν είχε ιδιαίτερη τριβή προηγουμένως με το θέμα, όπου την παρέπεμπα διάβαζε, μελετούσε και είχε πειστεί ότι έπρεπε να κάνουμε διάφορα πράγματα και κυρίως πρώτα απ’ όλα το Σπίτι του Παιδιού».
Από τότε, όπως είπε η κυρία Παπαδοπούλου, έγινε πλέον και δικό της όραμα και μέσα σε χρόνο ρεκόρ κατάφερε να το περάσει ως πολιτική του κράτους. «Για πρώτη φορά είχε επιτευχθεί να συνεργάζονται όλες οι υπηρεσίες κάτω από μια στέγη. Δεν είχε ξανά γίνει».
Κινητήριος δύναμη που έλυνε τα… άλυτα προβλήματα
Αυτό που χαρακτήριζε την Υπουργό ήταν η εργατικότητα της αλλά και το χάρισμα που είχε να ακούει τα όσα της έλεγαν αλλά και να λύνει, τα άλυτα για τους άλλους, προβλήματα με ηρεμία αλλά και επιχειρήματα.
«Όταν αντιμετωπίζαμε οποιαδήποτε προβλήματα, είτε αυτά ήταν γραφειοκρατικά είτε νομικά, η Ζέτα ήταν αυτή που με πάσα ηρεμία ήξερε να βρει τη λύση. Ήξερε να αποφεύγει όλα τα εμπόδια που μπορεί να βρει κανείς προσπαθώντας να κάνει κάτι μέσω της δημόσιας υπηρεσίας τη στιγμή που εμείς μπορεί να πανικοβαλλόμασταν. Ήταν καθοδηγήτρια, ήταν ήρεμη και κινητήρια δύναμη».
Μάλιστα αυτό που την έκανε να ξεχωρίζει ήταν ότι… δεν ήθελε να ξεχωρίζει και να προβάλει τον εαυτό της ή να επωμίζεται το βάρος της επιτυχίας έναντι των συνεργατών της.
«”Έσπρωχνε” τους συνεργάτες της ώστε να βγάζουν τον καλύτερο τους εαυτό. Εγώ τουλάχιστον ένιωθα ότι πίστευε σε εμένα και από την αρχή μου είχε δείξει εμπιστοσύνη, που δεν είχα κερδίσει, και με έκανε με αυτό τον τρόπο να εργάζομαι ακόμη περισσότερο για να της αποδείξω ότι είχε δίκαιο. Πραγματικά ένιωθα ότι μου έδινε δύναμη, μου έλυνε προβλήματα αλλά κυρίως μου έδινε σωστές συμβουλές. Φυσικά πάντα είχε μία αυστηρότητα που αν ο άλλος δεν ήταν διαβασμένος και έτοιμος να αντικρούσει με επιχειρήματα δεν τον άφηνε σε χλωρό κλαρί. Μπορεί να ήταν αυστηρή και απαιτητική αλλά ήταν δίκαιη. Πάντοτε έδινε τους επαίνους εκεί που τους άξιζαν και ουδέποτε προσπάθησε να οικειοποιηθεί το έργο κάποιου. Αντιθέτως σε κάποια πρότζεκτ όπως το «Σπίτι του Παιδιού», η δημιουργία της «Φωνής» ενώ ήταν αυτή πίσω απ’ όλα, αρνείτο να βγει μπροστά. Ήθελε να αναδείξει τους συνεργάτες της και ότι επρόκειτο για ομαδική δουλειά. Το μόνο που την ενδιέφερε ήταν το αποτέλεσμα. Δεν επιδίωκε ποτέ της την προβολή».
Δούλευε μέχρι και 16 ώρες αλλά… ποτέ δε ξεχνούσε τους αγαπημένους της
Οι μεταρρυθμίσεις και τα έργα που κατάφερε να επιτύχει εκτός από ομαδικότητα, έκρυβαν και πολλές ώρες δουλειάς. Κυρίως στην περίοδο της πανδημίας, το Υπουργείο της ήταν ένα από αυτά που επωμίστηκαν το μεγάλο βάρος.
«Δούλευε πολύ σκληρά και πάρα πολλές ώρες. Το πιο σημαντικό όμως ήταν ότι όταν κάποιος πήγαινε να της μιλήσει για ένα πρόβλημα, μία ιδέα, ένα όραμα τον άκουγε. Γι’ αυτό άλλωστε έγιναν το Σπίτι του Παιδιού και το Σπίτι της Γυναίκας. Δεν επαναπαυόταν. Ιδιαίτερα την περίοδο κατάρτισης των σχεδίων στήριξης για τον κορωνοϊό, εργαζόταν και 16 ώρες την ημέρα. Έμενε μέχρι και τις τρεις τα ξημερώματα αλλά πάντα έβρισκε χρόνο για την οικογένειά της αλλά και όσους αγαπούσε».
Η ίδια, μάλιστα, δε θα ξεχάσει ότι ενώ εκείνη την περίοδο οι ώρες εργασίες ήταν ατελείωτες κάθε δύο με τρεις εβδομάδες την έπαιρνε τηλέφωνο και τις έδινε συμβουλές για τον κορωνοϊό καθώς ως εγκυμονούσα άνηκε στις ευάλωτες ομάδες. «Της έλεγα εσύ είσαι πιο ευάλωτη από εμένα και μου απαντούσε “όχι, εμένα τίποτα δε με αγγίζει”. Πάντα για εκείνους που ένιωθε κοντά της είχε χρόνο».
Στήριξε τις γυναίκες θύματα βιασμού το ‘74
Πέραν των άλλων η Υπουργός ήταν από τους ανθρώπους που μέσω του αξιώματος της κατάφερε να έρθει κοντά και να στηρίξει τις γυναίκες που έπεσαν θύματα βιασμού κατά την τουρκική εισβολή.
«Έγινε μία προσωπική προσπάθεια να βοηθήσει αυτές τις γυναίκες κάνοντας το όμως με κάθε διακριτικότητα και εχεμύθεια. Τις εντόπιζε μία- μία και έστελνε κοινωνικούς λειτουργούς για να τη στηρίξουν χωρίς καν να το μαθαίνει ούτε οικογένεια τους αν δεν το ήθελαν. Μάλιστα όποια ήθελε βρισκόταν μαζί της και μιλούσαν για ώρες. Έτυχε να τη δω μετά από ένα τέτοιο ραντεβού και ήταν πραγματικά συγκλονισμένη. Δεν ήθελε να βγάλει προς τα έξω αυτές τις ενέργειες, κι όταν ακόμη βγήκαν κράτησε χαμηλούς τόνους γιατί ήθελε να τις προστατέψει. Η έννοια της ήταν ο άλλος, όχι ο εαυτός της», σημείωσε ο κυρία Παπαδοπούλου.
Έγνοια της η εγγονούλα της
Για την κυρία Παπαδοπουλού, η Ζέτα Αιμιλιανίδου ήταν μία εξαιρετική δασκάλα και μέντορας, όπως λέει συμπληρώνοντας, ότι αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση για τις νεαρές γυναίκες, κι όχι μόνο, καθώς ήταν ένα πρόσωπο που κέρδισε τον σεβασμό και απέδειξε ότι και οι γυναίκες μπορούν να πετύχουν όταν εργαστούν σκληρά.
«Δε θα ξεχάσω ποτέ όταν κάναμε τα εγκαίνια στο Σπίτι του Παιδιού που με τράβηξε σε μία γωνιά για να μου πει ότι ήταν περήφανη γι’ αυτό το έργο. Της είπα ότι σε εσένα οφείλεται αλλά ακόμη και τότε επέμενε ότι δεν ισχύει κάτι τέτοιο και να μην το λέω παρακάτω. Οφειλόταν, όπως είπε, σε όλη την ομάδα που δούλεψαν και με έκανε να νιώσω ότι κέρδισα τον σεβασμό της. Για μένα ήταν το μεγαλύτερο δώρο από έναν άνθρωπο τον οποίο θαύμαζα. Νοιαζόταν πάντα και έβρισκε έστω και λίγο χρόνο για όσους ήταν γύρω της. Μα πάνω απ’ όλα φυσικά για την οικογένειά της. Οι αγάπες της οι μεγάλες ο γιος της αλλά και το εγγονάκι της. Μου έδειχνε φωτογραφίες της. Είχε μπει ακόμη και μέσα στο χειρουργείο όταν γεννήθηκε. Έφευγε από το Υπουργείο και η έγνοια της ήταν να πάει στην εγγονούλα της. Αυτή ήταν η Ζέτα».
Contents of this article including associated images are belongs Cyprus Times
Views & opinions expressed are those of the author and/or Cyprus Times
Source
