-
.
- English
Πρόσφατη μελέτη δείχνει ότι τα παιδιά στην Κύπρο δεν πετάνε από τη φωλιά τους μέχρι σχεδόν τα 30 τους χρόνια. Ο ALIX NORMAN ανακαλύπτει αν υπάρχει κάτι περισσότερο από την εκτόξευση των ενοικίων
Μια φορά κι έναν καιρό, η παράδοση υπαγόρευε ότι τα παιδιά ζούσαν με τους γονείς τους μέχρι να παντρευτούν. Η αυξανόμενη εκπαίδευση και η οικονομική ελευθερία το έχουν αλλάξει αυτό: τώρα, πολλά παιδιά εγκαταλείπουν το οικογενειακό σπίτι πολύ πριν παντρευτούν. Αλλά σε ορισμένα έθνη - συμπεριλαμβανομένης της Κύπρου - αυτό δεν συμβαίνει πάντα
Ο μέσος Σουηδός εγκαταλείπει το οικογενειακό σπίτι στην ηλικία των 19 ετών. Οι Φινλανδοί και οι Δανοί εγκαταλείπουν τη φωλιά στα 21 τους χρόνια. Οι Βρετανοί φεύγουν στην ηλικία των 23 ετών, οι Γερμανοί και οι Γάλλοι στην ηλικία των 24 ετών. Αλλά στην Κύπρο, χρειάζονται τουλάχιστον άλλα τρία χρόνια πριν τα παιδιά αποφασίσουν να φύγουν από το Hotel Mum: το μέσο κυπριακό παιδί φεύγει από το σπίτι πολύ μετά τα 27α γενέθλιά του!
Υπάρχει ένα συγκεκριμένο μοτίβο σε αυτά τα δεδομένα που χωρίζει το βορρά και το νότο. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 20, δεν μπορείς να δεις τα παιδιά της βόρειας Ευρώπης να ξεσκονίζονται- μαζί με τους Σκανδιναβούς, τα παιδιά της Λετονίας, της Εσθονίας και της Λιθουανίας είναι όλα μεταξύ των πρώτων που φεύγουν από το σπίτι
Εν τω μεταξύ, στη νότια Ευρώπη, οι 30άρηδες εξακολουθούν να καταλαμβάνουν το τηλεκοντρόλ και να ρωτούν πότε είναι έτοιμο το δείπνο. Οι Ισπανοί, οι Μαλτέζοι και οι Ιταλοί τείνουν να βγαίνουν μόνοι τους μετά την ηλικία των 29 ετών. Οι Έλληνες αντέχουν μέχρι τα 32 τους χρόνια. Και οι Πορτογάλοι φτάνουν τα 34 πριν αφήσουν τους γονείς τους στην ησυχία τους!
Στην Κύπρο, το μέσο παιδί εγκαταλείπει την οικογενειακή εστία σε ηλικία 27,2 ετών, περίπου ένα χρόνο αργότερα από το μέσο όρο της ΕΕ. Τα αγόρια τείνουν να μένουν μέχρι τα 28 τους χρόνια, ενώ τα κορίτσια φεύγουν ενάμιση χρόνο νωρίτερα, στην ηλικία των 26,5.
Τα στοιχεία αυτά έχουν παραμείνει αρκετά σταθερά την τελευταία δεκαετία, διαταραγμένα μόνο ελαφρώς από το Covid (λογικό, δεδομένης της απώλειας εισοδήματος και της ανάγκης για φούσκα). Παρ' όλα αυτά, είναι ενδιαφέρον ότι τα παιδιά στην Κύπρο φεύγουν από το σπίτι σε μεγαλύτερη ηλικία από τα αντίστοιχα βόρεια. Δεν μπορεί να είναι όλα για τα χρήματα, έτσι δεν είναι;
"Για μένα είναι", λέει η 29χρονη Δήμητρα, η οποία ζει με τους γονείς της σε ένα σπίτι στα περίχωρα της Λεμεσού. "Είμαι ανεξάρτητο άτομο, μου αρέσει ο δικός μου χώρος. Αλλά ψάχνω για διαμέρισμα εδώ και μήνες και δεν έχω βρει κάτι που να μπορώ να πληρώσω οικονομικά."
Η Δήμητρα εργάζεται στον τομέα της επικοινωνίας και, αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές της στην Ολλανδία, επέστρεψε στο νησί για να ξεκινήσει ένα νέο κεφάλαιο. "Ήξερα ότι οι μισθοί ήταν χαμηλότεροι εδώ- ήταν ένας συμβιβασμός που ήμουν διατεθειμένη να κάνω για να απολαύσω τον μεσογειακό τρόπο ζωής."
"Αλλά δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο υψηλό είναι πλέον το κόστος ζωής", προσθέτει. "Και οι τιμές των ενοικίων - ειδικά στη Λεμεσό - είναι απλώς αφόρητες με έναν μόνο μισθό. Εκτός από τους δημόσιους υπαλλήλους ή τους χρηματιστές συναλλάγματος, ποιος από εμάς μπορεί να αντέξει οικονομικά 800 ευρώ για ένα στούντιο; Έτσι, απλά συνεχίζω να ζω με τους γονείς μου."
Αλλά δεν είναι μόνο οι μισθοί. Ο 28χρονος Πάρις, κάτοικος Λάρνακας, πιστεύει ότι είναι η υποχρεωτική στρατιωτική θητεία της Κύπρου που συνέβαλε στην αδυναμία του να φύγει από το σπίτι του. "Αφού επέστρεψα από τις σπουδές μου στο Ηνωμένο Βασίλειο, έπρεπε να πάω στο στρατό. Μέχρι να τελειώσω, οι περισσότεροι ξένοι φίλοι μου από το πανεπιστήμιο είχαν ήδη μπει για τα καλά στην πρώτη τους δουλειά και ήταν σε θέση να κερδίζουν έναν αξιοπρεπή μισθό."
"Νιώθω ότι έχω μείνει πίσω- είμαι σχεδόν 30, εργάζομαι στη γραφιστική, αλλά εξακολουθώ να είμαι μόνο πρωτοετής - θα χρειαστούν τουλάχιστον άλλα δύο χρόνια μέχρι να μπορέσω να αντέξω οικονομικά να μετακομίσω από το σπίτι των γονιών μου."
Οι τριτοβάθμιες σπουδές επιτείνουν το πρόβλημα, προτείνει η Σοφία, οικονομικό στέλεχος με έδρα τη Λευκωσία. Σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, η Κύπρος έχει τον τρίτο μεγαλύτερο αριθμό κατόχων πτυχίου στην Ευρώπη μετά την Ιρλανδία και το Λουξεμβούργο.
"Και όταν όλοι έχουν πτυχίο και μεταπτυχιακό, χρειάζεσαι ένα διδακτορικό για να ξεχωρίσεις", λέει η Σοφία. "Τέσσερα χρόνια για ένα αρχικό πτυχίο, δύο για ένα μεταπτυχιακό και άλλα τέσσερα για ένα διδακτορικό", θλίβεται. "Ακόμα κι αν πήγες στο πανεπιστήμιο στα 18 σου, δεν πρόκειται να τελειώσεις τις σπουδές σου μέχρι τα 28 σου. Ναι, μπορείτε να εργαστείτε κατά τη διάρκεια αυτού του χρόνου, αλλά αυτό συνήθως σημαίνει ότι όλα αυτά θα διαρκέσουν ακόμη περισσότερο. Και όμως αυτός μπορεί να είναι ο μόνος τρόπος για να ξεχωρίσεις σε ένα νησί όπου όλοι, από τον υδραυλικό μέχρι τον κομμωτή σου, έχουν πτυχίο, και ο νεποτισμός Κανόνες ΟΚ!"
Τώρα, 30 ετών, η Σοφία μόλις έφυγε από το σπίτι της οικογένειας. "Υποθέτω ότι ήταν τα προσόντα μου που μου εξασφάλισαν τον μισθό που χρειαζόμουν για να ανέβω στη σκάλα των ακινήτων", αναγνωρίζει. "Αν είχα επιστρέψει στην Κύπρο μετά το μεταπτυχιακό μου, ίσως να έπρεπε να συμβιβαστώ με μια δουλειά που θα με κρατούσε να ζω με τους γονείς μου για πολύ περισσότερο καιρό."
Φυσικά, σε μια τόσο παραδοσιακή χώρα, υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που πρέπει να ληφθούν υπόψη. Η 26χρονη Στέφανι δεν έχει να αντιμετωπίσει τα χρήματα, τη στρατιωτική θητεία ή τα πολλαπλά πτυχία, αλλά την οικογένεια
"Οι γονείς μου έχουν ένα σπίτι με έξι κρεβατοκάμαρες έξω από τη Λεμεσό και ένα άλλο σπίτι στον Πρωταρά. Η αδελφή μου και εγώ είμαστε πολύ τυχεροί- έχουμε ζήσει μια προνομιούχα ζωή. Και οι δύο γνωρίζαμε από μικρές ότι, όταν θα ερχόταν η ώρα, θα μας έδιναν ένα σπίτι. Δυστυχώς, αυτή η στιγμή είναι όταν παντρευτούμε!"
Η Στεφανία έχει μια καλή δουλειά σε ένα υπουργείο και παραδέχεται ότι θα μπορούσε εύκολα να αντέξει οικονομικά να νοικιάσει. "Είμαι νέα, θέλω να είμαι ανεξάρτητη. Είμαι με το αγόρι μου εδώ και δύο χρόνια και μιλάμε συχνά για το ενδεχόμενο να συγκατοικήσουμε. Αλλά, ο μπαμπάς μου θα με αποκηρύξει."
"Οι Βρετανοί φίλοι μου από το πανεπιστήμιο με θεωρούν τρελή", προσθέτει. "Όλοι μετακόμισαν αμέσως μόλις βρήκαν δουλειά - πολλοί πλήρωναν ενοίκιο στους γονείς τους πολύ πριν φύγουν από το σπίτι της οικογένειας. Δεν νομίζω ότι καταλαβαίνουν πόσο διαφορετικά είναι τα πράγματα σε αυτό το νησί. Όταν έρθει η ώρα, δεν νομίζω ότι το να φύγεις από το σπίτι σου στην Κύπρο έχει να κάνει με τα χρήματα- έχει να κάνει με την παράδοση."
"Ξέρω ότι δεν έχουν όλοι οι φίλοι μου την τύχη να έχουν μια καλά αμειβόμενη δουλειά, και συχνά τα οικονομικά είναι αυτά που κρίνουν την ισορροπία όταν σκέφτονται να φύγουν από το σπίτι τους. Νομίζω όμως ότι η παράδοση βρίσκεται στο επίκεντρο, ειδικά αν είσαι κορίτσι. Κάθε Κύπριος μπαμπάς θέλει να πιστεύει ότι η κόρη του θα παραμείνει παρθένα μέχρι την ημέρα του γάμου της", λέει γελώντας. "Και έτσι ζούμε σαν να είμαστε στη δεκαετία του 1950 και βάζουμε κρυφά τους φίλους μας μέσα από το παράθυρο της κρεβατοκάμαρας!"
Για ευνόητους λόγους, ορισμένα ονόματα έχουν αλλάξει για την προστασία της ανωνυμίας των συνεντευξιαζόμενων
Τα περιεχόμενα αυτού του άρθρου, συμπεριλαμβανομένων των σχετικών εικόνων, ανήκουν στην Cyprus Mail
Οι απόψεις και οι γνώμες που εκφράζονται είναι του συγγραφέα ή/και της Cyprus Mail
Πηγή
