-
.
- Русский
Η δύναμη πίσω από τους AfroBanana λέει στον ΘΕΟ ΠΑΝΑΓΙΔΗ πώς πήρε το όνομά του από τον παππού του και, μέσα από μια ζωή γεμάτη χάος και αλληλεπίδραση, είναι γνωστός για τη δημιουργία αφηγήσεων στην πίστα
Τώρα μπορεί να ειπωθεί. Ο "Cotsios o Pikatillis" (πραγματικό όνομα: Κωνσταντίνος Κυπριανού) - DJ, ακτιβιστής, πρωταγωνιστής πίσω από το φεστιβάλ AfroBanana, οινόφιλος, αρχιτέκτονας, τοπική διασημότητα και καθ' όλα δυναμική προσωπικότητα - στην πραγματικότητα δεν πήρε το όνομά του από το Piccadilly, τη θρυλική στοά στο κέντρο της Λευκωσίας. (Αυτή η ιστορία είναι "εντελώς λανθασμένη", διαβεβαιώνει σκωπτικά. "Είναι η μεγαλύτερη παρανόηση"). Για αρχή, γεννήθηκε το 1985, οπότε δεν ήταν πραγματικά εκεί για την ακμή του Piccadilly - αλλά σε κάθε περίπτωση πήρε το καλλιτεχνικό του όνομα από τον παππού του από την πλευρά του, ο οποίος είχε το εστιατόριο και τον κινηματογράφο Piccadilly στο χωριό Γερόλακκος
"Ο παππούς ήταν κουλ", σημειώνει ο εγγονός του. "Έκανε ακόμα και κάποιο διάστημα στη φυλακή". Δεν είναι αυτός ο λόγος για τον οποίο ο Κωνσταντίνος υιοθέτησε το παρατσούκλι - αν και σε κάποιο σημείο, μιλώντας για τα προβλήματα του AfroBanana με την εύρεση χώρου φέτος, παραπονιέται ότι τον έκαναν να αισθάνεται σαν εγκληματίας - ήταν περισσότερο τα άλλα κοινά τους σημεία. Ο παππούς ήταν καινοτόμος, ο πρώτος στην Κύπρο που έπαιξε ηλεκτρικό μπουζούκι. Ήταν κοινωνικά φιλελεύθερος, διατηρώντας ένα μπαρ για "παράνομα ζευγάρια" σε ένα άλσος ευκαλύπτων στα περίχωρα του χωριού. (Το AfroBanana, εν τω μεταξύ, βρήκε σπίτι την τελευταία στιγμή και πραγματοποιείται - στις 13-16 Ιουλίου - σε ένα άλσος ευκαλύπτων έξω από το χωριό Δάλι). Και υπάρχει επίσης το γεγονός ότι όλοι ήταν ευπρόσδεκτοι στο Piccadilly, ήταν ένα σημείο συνάντησης για Αριστερούς και Δεξιούς, Κύπριους και Βρετανούς: "Δεν υπήρχε διαχωρισμός. Αυτό είναι το ίδιο πράγμα που προσπαθώ να κάνω τώρα - να ενώσω τους ανθρώπους μέσω της μουσικής μου, μέσω των φεστιβάλ μου κ.ο.κ."
Είναι ένας ευγενής στόχος, αν και ακούγεται λίγο επίπεδος και εμείς-είμαστε-ο-κόσμος- αδικεί το επεκτατικό του χάρισμα. Κάποιοι ίσως τον θυμούνται με το μικρόφωνο στις πορείες διαμαρτυρίας Save Akamas, να οδηγεί το πλήθος στα συνθήματα "Na sas fan i shelones" ("May the turtles eat you") υπό τους ήχους του "Seven Nation Army". (Δεν επινόησε το άσμα, αλλά το έχει κάνει δικό του, συμπληρώνοντας τις χελώνες με πρόσθετα ντόπια είδη, όπως φώκιες, σκνίπες και γύπες). Άλλοι μπορεί να τον γνωρίζουν από τα DJ sets, τόσο ως Cotsios o Pikatillis όσο και ως το ένα μισό των Afrofox (το άλλο μισό είναι ο Ανδρέας Στυλιανού- έχουν μαζί το Sousami στη Λεμεσό) που έχουν παίξει σε όλο τον κόσμο, από το 'Burning Man' στις ΗΠΑ μέχρι το Βιετνάμ, την Ιαπωνία, και τακτικές παραστάσεις στο Βερολίνο, το Βελιγράδι, την Αθήνα, το Άμστερνταμ. "Ένα DJ set είναι μια πρόθεση", εξηγεί ο ίδιος. Το ζητούμενο είναι "να δημιουργήσουμε μια αφήγηση στην πίστα", χρησιμοποιώντας τα τραγούδια ως δομικά στοιχεία. "Η μίξη είναι πολύ σημαντική, είναι μια πνευματική διαδικασία... Ένα καλό DJ set, όταν τελειώνει ο κόσμος κλαίει, οι άνθρωποι αγκαλιάζονται και έχουν ενωθεί στην πίστα. Έχεις δημιουργήσει μια συλλογική εμπειρία."
Πάλι τα ίδια, μιλάμε για την ένωση των ανθρώπων και τη δημιουργία συλλογικών εμπειριών. Ο Κωνσταντίνος είναι υπέρ της κοινότητας, με λύσσα και πάθος - όμως είναι επίσης μια ισχυρή προσωπικότητα με υγιή εγωισμό, αυτό είναι το παράδοξο. Κάποια στιγμή αναφέρει το Magma Architecture στο Βερολίνο, ένα βραβευμένο γραφείο στο οποίο πέρασε ένα χρόνο ως ασκούμενος: "Είδαν κάτι σε μένα - όπως, σε όλη μου τη ζωή, πάντα κάποιος έβλεπε κάτι σε μένα - και, ανάμεσα σε 650 αιτήσεις, επέλεξαν εμένα". Φαίνεται ότι επέλεξαν σοφά- υπήρχαν μόνο τέσσερα άτομα σε ολόκληρο το γραφείο - ωστόσο κέρδισαν δύο κτιριακά έργα για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012, με ειδίκευση στη βιώσιμη αρχιτεκτονική, κατά τη διάρκεια της θητείας του εκεί.
Αυτό το "κάτι μέσα του" είναι εύκολο να το δει κανείς- ξεχειλίζει θετικά από μέσα του. "Ήμουν πάντα ένα πολύ διασκεδαστικό άτομο", θυμάται για την εποχή του στο σχολείο. "Είμαι πολύ εξωστρεφής, μιλούσα πάντα πολύ δυνατά". Ο τονισμός του έρχεται φυσικά- πριν από κάθε επίθετο προηγείται το "πραγματικά", ή μερικές φορές το "πραγματικά, πραγματικά". Το σχολείο ήταν το Falcon στη Λευκωσία, γνωστό ως το πιο αυστηρό σχολείο της Κύπρου - κυρίως επειδή γεννήθηκε στο Γέρι, το οποίο εκείνη την εποχή είχε ένα από τα υψηλότερα ποσοστά νεανικής εγκληματικότητας στην Ευρώπη (περίπου οι μισοί από τους συμμαθητές του στο δημοτικό είναι είτε νεκροί είτε στη φυλακή, "αυτοί είναι αριθμοί της Πόλης του Μεξικού!"), οπότε οι γονείς του θεώρησαν ότι έπρεπε να γίνει μια διόρθωση. Ο Κωνσταντίνος ήταν δυσλεκτικός, αλλά δεν το κατάλαβε μέχρι που πήγε στο πανεπιστήμιο- το μόνο που ήξερε ήταν ότι ποτέ δεν τα πήγαινε καλά στις εξετάσεις ("προσπερνούσα τις γραμμές, ήταν πολύ δύσκολο για μένα"), και ήταν επίσης τόσο δύστροπος που ο φοβισμένος διευθυντής Νίκος Ιερείδης έβγαινε συχνά στο μπαλκόνι του για να του φωνάξει προσωπικά επειδή ήταν πολύ δυνατός στο διάλειμμα - ωστόσο ο Ιερείδης είχε αδυναμία στο παλικάρι, ζητώντας του μάλιστα να τον επισκέπτεται χρόνια αργότερα, όταν έχασε τη γυναίκα του, "επειδή μπορούσα πάντα να τον κάνω να γελάει. Με αγαπούσε πραγματικά". Όπως η Μαίρη σε εκείνη την παλιά κωμωδία της δεκαετίας του '90, είχε κάτι πάνω του."
Ακτινοβολεί στην ανάμνηση, χαμογελώντας κάτω από μια τούφα σγουρά μαλλιά και μικρά στρογγυλά γυαλιά. Βρισκόμαστε στο Katakwa, το vegan καφέ και σημείο συνάντησης κοντά στο σπίτι του στην Ακρόπολη. Καταβροχθίζει ένα κομμάτι banoffee pie καθώς μιλάμε, και καταβροχθίζει ένα σκουροπράσινο smoothie με σπιρουλίνα- είναι 3 μ.μ., αλλά είναι το πρώτο πράγμα που έχει φάει όλη μέρα - εν μέρει επειδή είναι τόσο απασχολημένος (έφτασε κατευθείαν από μια συνάντηση για ένα νέο podcast που σχεδιάζεται, ανάμεσα στην προσπάθεια να βρει ένα χώρο για το AfroBanana) και εν μέρει επειδή δεν τρώει ποτέ πρωινό, "είναι πολύ σημαντικό για την ενέργειά σου". Ο Αλέξης Καρκότης, ο κάποτε ανθρωπολόγος που διευθύνει το Katakwa με τη σύζυγό του, είναι μέρος της "φούσκας" του, λέει ο Κωνσταντίνος, των δύο δεκάδων ανθρώπων με τους οποίους συνεργάζεται και ανταλλάσσει ιδέες: "Η φούσκα μου είναι πολύ, πολύ ισχυρή". Κοινότητα και πάλι.
Η κοινωνική αλληλεπίδραση είναι σημαντική, είναι πράγματι ζωτικής σημασίας. Όλες οι εμπειρίες είναι σημαντικές, στην πραγματικότητα (λέει) ένας δημιουργός είναι απλώς το άθροισμα των εμπειριών της ζωής του- έδωσε μάλιστα μια ομιλία στο TEDx πριν από τρία χρόνια με τίτλο "Όταν σε χτυπάει ένας κυματισμός", "κυματισμός" είναι κάθε εμπειρία που "σε ανεβάζει σε ενθουσιασμό" και σε εμπνέει να δοκιμάσεις κάτι καινούργιο. "Δεν πιστεύω στον εγωιστικό τρόπο δημιουργίας ιδεών... Πάντα ανταλλάσσω, είμαι πολύ ανοιχτός σχετικά με τα έργα". Μετά τη δουλειά, προσπαθεί πάντα "να βρεθεί με κόσμο για να μιλήσουμε, συνήθως γύρω από ένα τραπέζι με καλό αλκοόλ". (Λατρεύει το κρασί, το οποίο πιστώνει ότι ξεκλειδώνει το υποσυνείδητο.) "Διοργανώνω επίσης θρυλικά πάρτι", συνήθως αμέσως μετά τα Χριστούγεννα, "και το θέμα, και πάλι, είναι να κάνω τους ανθρώπους να ανταλλάξουν πληροφορίες. Έτσι γεννιούνται οι σπουδαίες ιδέες". Μαγειρεύει πάντα ένα γεύμα επτά πιάτων για τους καλεσμένους του και -σε αντίθεση με πολλούς ερασιτέχνες σεφ, οι οποίοι κοκκινίζουν και τραυλίζουν όταν τους ζητούν λεπτομέρειες- μιλάει για την περίφημη σούπα αβγολέμονο, "την καλύτερη στον κόσμο... Θα μπορούσα να σας μιλάω για 45 λεπτά για τη διαδικασία".
Οι φίλοι του Κωνσταντίνου παίζουν υπέρμετρο ρόλο στη ζωή του - με επικεφαλής, φυσικά, τη Μάρθα Γεωργίου, τη σύντροφό του εδώ και 13 χρόνια, την οποία γνώρισε "σε μια μαγική ανατολή του ήλιου στον Πρωταρά" (γνώριζαν ήδη ο ένας τον άλλον, αλλά εκείνη ήταν η πρώτη φορά που περνούσαν χρόνο μαζί, "μετά πήγα σπίτι και είπα στη μαμά μου "βρήκα τη γυναίκα της ζωής μου..." Μερικές φορές απλά το ξέρεις"). Αυτός και η Μάρθα συμπληρώνουν ο ένας τον άλλον -εκείνος είναι εξωστρεφής, εκείνη εσωστρεφής- "εγώ είμαι το χάος, εκείνη είναι οργανωμένη"- και ταξιδεύουν μαζί για έναν ή δύο μήνες το χρόνο, αναζητώντας συνειδητά εμπειρίες.
Οι εχθροί του Κωνσταντίνου, υποψιάζομαι, παίζουν επίσης υπερβολικό ρόλο, αν και ο ίδιος μάλλον δεν θα τους αποκαλούσε έτσι- αλλά είναι δίκαιο να πούμε ότι δεν είναι καθολικά δημοφιλής. "Κάθε δράση έχει και μια αντίδραση", ανασηκώνει τους ώμους του. "Αν δεν θέλεις να σε επικρίνουν, τότε μην κάνεις τίποτα". Κάποιοι ισχυρίζονται ότι τον οδηγεί το χρήμα, χρησιμοποιώντας το φεστιβάλ του για να μαζέψει λεφτά, ενώ άλλοι ενοχλούνται από τη δυναμική του προσωπικότητα: "Επειδή είμαι πολύ, πολύ εργατικός, λένε: "Γιατί ο Κώτσιος πρέπει πάντα να περνάει το δικό του εδώ μέσα;"". Ο ίδιος ισχυρίζεται ότι δεν τον νοιάζει, αλλά σίγουρα τον ένοιαζε- για χρόνια -πριν γίνει τόσο διάσημος που αυτό δεν ήταν πλέον εφικτό- όποτε άκουγε ότι κάποιος έλεγε κάτι κακό γι' αυτόν, έβαζε σκοπό να πάει και να τον αντιμετωπίσει, "όχι για να τσακωθεί", αλλά απλώς, όπως λέει, για να "απομυθοποιήσει" την κατάσταση με την παρουσία του: "Τους έλεγα 'Εξήγησέ μου. Ας επικοινωνήσουμε". Η αλληλεπίδραση, πάντα, είναι το κλειδί- αυτό σημαίνει ότι το χάρισμά του μπορεί μερικές φορές να γίνει εκρηκτικό. "Οπότε σηκώνομαι και χτυπάω το γραφείο όσο πιο δυνατά μπορώ και λέω 'Παιδιά, μιλάτε σοβαρά; Η Μονή Σταυροβουνίου είναι η αρχή για το αν το φεστιβάλ μου θα γίνει τώρα;"."
Αυτό είναι ένα απόσπασμα από τα πρόσφατα προβλήματά του με το AfroBanana - αν και στην πραγματικότητα δεν ήταν κάτι καινούργιο: οι εχθροί (οι αρνητές, οι αντιδραστικές δυνάμεις, πείτε τους όπως θέλετε) πάντα παρατάσσονταν, κάνοντας το φεστιβάλ έναν αγώνα. Η μόνη διαφορά φέτος ήταν ότι "ήταν πιο δυνατοί από εμάς" - και ίσως επίσης ότι αντιμετώπισε ξεκάθαρη εχθρότητα, αντί της συνηθισμένης υποτονικότητας και ανικανότητας. Η Μονή Σταυροβουνίου ήταν πράγματι ανάμεσα στα εμπόδια, ακουμπώντας στην Επαρχία Λάρνακας για να αρνηθεί στο φεστιβάλ τον συνήθη χώρο διεξαγωγής του: "Ο λόγος - και σκοπεύουμε να το βάλουμε σε μπλουζάκια - ήταν ότι είμαστε "δαιμονικά πρεζάκια". Προφανώς. Εννοώ, κοιτάξτε με, είμαι προφανώς δαιμονικό πρεζόνι."
Είναι αλήθεια ότι στο AfroBanana βρίσκεις ναρκωτικά, όμως, σημειώνω, προσπαθώντας να παίξω τον δικηγόρο του διαβόλου.
"Στην κοινωνία βρίσκεις ναρκωτικά, εννοείς", ανταπαντά. "Στο στρατό, στα σχολεία, στο ποδόσφαιρο κυρίως. Δεν βλέπω κανέναν να προσπαθεί να ακυρώσει το ποδόσφαιρο... Κοιτάξτε, αν 361 μέρες το χρόνο είναι εκεί έξω και κάνουν ναρκωτικά, δεν είμαι υπεύθυνος για τις τέσσερις μέρες που έρχονται στο φεστιβάλ μου". Έχει ασφάλεια, επισημαίνει ο Κωνσταντίνος- δεν είναι ότι τα ναρκωτικά είναι σε κοινή θέα. Είναι επίσης το μόνο φεστιβάλ που συνεργάζεται με την Εθνική Αρχή Εξαρτήσεων, προσφέροντας ασφαλείς χώρους και συμβουλευτική - κάτι που είναι περισσότερο από ό,τι κάνει η κυβέρνηση, προσθέτει με νόημα.
Το AfroBanana είναι πράγματι ένα πολύ ιδιαίτερο θηρίο, όχι απλώς ένα μουσικό φεστιβάλ αλλά (αναπόφευκτα) "ένα φεστιβάλ τύπου κοινότητας" (ο πλήρης τίτλος του είναι AfroBanana Republic, η "δημοκρατία" είναι η κοινότητα). Το σχέδιο, από την πρώτη διοργάνωση το 2011, ήταν πάντα να "δημιουργηθεί ένα περιβάλλον εκτός πλαισίου", ώστε οι άνθρωποι να συναντηθούν καθώς προσπαθούν να εξερευνήσουν το νέο περιβάλλον- τα δύο πρώτα Afros πραγματοποιήθηκαν στο εγκαταλελειμμένο Piccadilly του παππού στους Αγίους Τριμιθιάς (όπου είχε μετεγκατασταθεί μετά την εισβολή), το τρίτο σε ένα πρώην στρατόπεδο του στρατού που μετατράπηκε σε ένα είδος φασματικού χωριού.
Πάνω απ' όλα, ο Κωνσταντίνος έχει επιστρατεύσει όλα του τα ταλέντα - το χάρισμά του για τους ανθρώπους, τις διασυνδέσεις του, το δημιουργικό του ταλέντο, την οργανωτική του δεινότητα (είναι επικεφαλής ενός μη κερδοσκοπικού οργανισμού διαχείρισης εκδηλώσεων που ονομάζεται ABR, Alternative Brains Rule) - για να δημιουργήσει ένα μεγάλο φεστιβάλ, που προσελκύει 1.500-3.500 ανθρώπους (περίπου 500 κατασκηνώνουν επίσης εκεί), με κορυφαία διεθνή ονόματα, με πολύ χαμηλό προϋπολογισμό. Φέτος, για παράδειγμα, ένας λόγος για τον οποίο ο αγώνας για έναν χώρο διεξαγωγής της τελευταίας στιγμής ήταν τόσο επείγων ήταν επειδή το lineup είχε ήδη καθοριστεί: "Οι BCUC παίζουν φέτος, είναι το πιο σημαντικό συγκρότημα παγκόσμιας μουσικής εν ζωή! Και αυτοί οι άνθρωποι [ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΊ ΑΞΙΩΜΑΤΟΎΧΟΙ] επρόκειτο να μας ταπεινώσουν."
Υπάρχει μια σύγκρουση εδώ, η σύγκρουση ενός ιδεαλιστή και αθεράπευτου οραματιστή - ενός ανθρώπου που αναζητά εμπειρίες, ενός οικοδόμου κοινοτήτων - με ένα σύστημα μικρής χώρας που κάνει τα πάντα μικρά, αδιαφορώντας για εμπειρίες έξω από τις μικρές σχέσεις και τις στενές παραμέτρους του. "Ποιοι είστε εσείς που θα αποφασίσετε για τον πολιτισμό στην Κύπρο;" φωνάζει ο Κωνσταντίνος Κυπριανού, απευθύνοντας την έκκλησή του στους αυτόκλητους μοναχούς, στον Επαρχιακό Διοικητή Λάρνακας που χρησιμοποίησε την εξουσία του τόσο ιδιότροπα, στον προϊστάμενο του Τμήματος Δασών που τους αρνήθηκε την άδεια, κηρύσσοντας την AfroBanana "επιχειρηματική δραστηριότητα". Δεν πειράζει που είναι μη κερδοσκοπικό, δεν πειράζει που χρηματοδοτήθηκε από το υπουργείο Πολιτισμού, δεν πειράζει που το κράτος δεν έχει κανένα πρόβλημα να κάνει εξαιρέσεις για επιχειρηματίες που χτίζουν γήπεδα γκολφ - το μεγαλύτερο ζήτημα είναι ότι η μουσική δεν θα έπρεπε να βρίσκεται καθόλου στα χέρια γραφειοκρατών και τενεκεδένιων τυράννων. "Ο στόχος είναι η παραγωγή πολιτισμού", μου λέει. "Μια πολιτιστικά καλλιεργημένη κοινωνία είναι μια πιο πολιτισμένη κοινωνία". Τουλάχιστον, είναι εξωφρενικό το γεγονός ότι ένας μουσικός παγκόσμιας κλάσης που έχει παίξει στο Burning Man και στο Βερολίνο θα πρέπει να εμποδίζεται από δημόσιους υπαλλήλους των οποίων το μόνο όραμα περιλαμβάνει τη συνταξιοδότηση με μια παχυλή σύνταξη
Και τι γίνεται με το δικό του όραμα; "Ο χειρότερος εχθρός μου είναι η φιλοδοξία μου", παραδέχεται σε ένα σημείο - αλλά για τι είναι φιλόδοξος για; Τι τον οδηγεί; "Θέλω να αλλάξουν τα πράγματα". Οπότε δεν είναι προσωπικά φιλόδοξος, τότε; "Ναι, είμαι προσωπικά φιλόδοξος να αλλάξω τα πράγματα. Ο θεραπευτής μου θα έλεγε ότι αναζητώ επίσης την αναγνώριση - αλλά όχι πια. Αυτό το έλυσα πριν από μερικά χρόνια". Έζησε ένα είδος αφύπνισης πρόσφατα (δεν θα πει περισσότερα), το οποίο βοήθησε επίσης με τον φόβο του για τον θάνατο - ο θάνατος είναι φυσικά το μόνο πράγμα που είναι αδύνατο να αλλάξει. Ο Κωνσταντίνος οργάνωνε τη δική του κηδεία από τα τέλη της δεκαετίας των 20 ("Έχω μια playlist, έχω κλείσει DJs"), αλλά πρόσφατα αποφάσισε ότι στην πραγματικότητα είναι πιο λογικό να κάνει το πάρτι όσο είναι ακόμα ζωντανός. Και ο θάνατος, όπως φαίνεται, μπορεί να απομυθοποιηθεί.
Στο τέλος είναι εκπληκτικά ολισθηρός, για άτομο με τόσο μεγάλη καρδιά στο μανίκι. Η αίσθηση του εαυτού του είναι ισχυρή, αλλά το ίδιο και η αίσθηση της κοινότητάς του. Είναι κολακευτικός, αλλά και μαχητικός. Είναι θυμωμένος; "Δεν είμαι θυμωμένος, είμαι παθιασμένος. Είναι διαφορετικό". Λοιπόν, τότε, θα χαρακτήριζε τον εαυτό του εργασιομανή; "Δεν είμαι εργασιομανής. Η λέξη είναι 'φιλόδοξος'". Η δημιουργική ενέργεια αιμορραγεί στον ακτιβισμό.
Τα περιεχόμενα αυτού του άρθρου, συμπεριλαμβανομένων των σχετικών εικόνων, ανήκουν στην Cyprus Mail
Οι απόψεις και οι γνώμες που εκφράζονται είναι του συγγραφέα και/ή της Cyprus Mail
Πηγή
