Το Covid δεν εξηγεί τους περισσότερους ανθρώπους που πεθαίνουν κάθε χρόνο
Τα στοιχεία θνησιμότητας ανά εβδομάδα - θάνατοι από όλες τις αιτίες - που παραδόθηκαν στη Eurostat για το 2022 έχουν πλέον ολοκληρωθεί, αν και είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι ο αριθμός είναι προσωρινός. Ωστόσο, φαίνεται να υπάρχει μια έντονη τάση που δείχνει αυξημένη θνησιμότητα.
Αυτοί είναι οι συνολικοί αριθμοί θανάτων ανά έτος στην Κύπρο, για τα τελευταία επτά χρόνια:
2016 - 5.448
2017 - 6.009
2018 - 5.798
2019 - 6.218
2020 - 6.579
2021 - 7.078
2022 - 7.354
Τα σύνολα για το 2021 και το 2022 είναι προσωρινά. (Οι τελικοί αριθμοί χρειάζονται δύο χρόνια για να δημοσιευτούν- το 2021 θα βγει σύντομα, το περσινό σύνολο το 2024). Θα μπορούσε κανείς να υποθέσει ότι αυτό είναι άσχετο, δεδομένου ότι το σύνολο μπορεί να αυξηθεί μόνο καθώς προστίθενται περισσότερα πιστοποιητικά θανάτου - αλλά στην πραγματικότητα θα μπορούσε να μειωθεί επίσης. Ένα παράδειγμα είναι το ζήτημα των πολιτών που ζουν στο βορρά (κυρίως Τουρκοκύπριοι) των οποίων οι οικογένειες αναφέρουν το θάνατό τους στη Δημοκρατία. Τέτοιες περιπτώσεις θα προωθηθούν στη Eurostat, αλλά δεν θα μετρήσουν στα τελικά αποτελέσματα, τα οποία περιλαμβάνουν μόνο τους μόνιμους κατοίκους
Συνήθως δεν είναι μεγάλο πρόβλημα - αλλά θα μπορούσε να είναι. Το σύνολο της Eurostat για το 2020, για παράδειγμα (6.649), ήταν μόνο 70 περισσότερα από το επίσημο σύνολο (6.579)- και πάλι, ο τελικός απολογισμός ήταν χαμηλότερος. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο θα πρέπει κανείς να παίρνει τα πρόσφατα στοιχεία με μια πρέζα αλάτι.
Ακόμα και με αυτή την επιφύλαξη κατά νου, ωστόσο, η συνολική τάση είναι αδιαμφισβήτητη. Το 2019 ήταν ήδη μια κακή χρονιά, ωστόσο οι 6.218 θάνατοί του ωχριούν δίπλα στους (περίπου) 7.354 θανάτους του 2022- πρόκειται για αύξηση 18%. Αν πάρουμε τον μέσο όρο των θανάτων της περιόδου 2016-19 (5.868), θα πρόκειται για αύξηση 25 τοις εκατό!
Με άλλα λόγια, πέρυσι πέθαναν 1.486 περισσότεροι άνθρωποι από τον μέσο όρο πριν από την πανδημία. Αυτό σημαίνει ότι πεθαίνουν επιπλέον 28 άνθρωποι κάθε εβδομάδα
Τι προκαλεί λοιπόν την αύξηση;
"Οφείλεται σχεδόν αποκλειστικά στο Covid", δήλωσε στην Cyprus Mail η Μαρία Αθανασιάδου από τη Μονάδα Παρακολούθησης Υγείας του Υπουργείου Υγείας, αποδίδοντας το μεγαλύτερο μέρος της αύξησης το 2020-21 στους θανάτους από το Covid (περίπου 100 και 600, αντίστοιχα) σε κάθε ένα από αυτά τα έτη. Αλλά δεν είναι ότι το Covid είναι πλεονάζον σε σχέση με τη θνησιμότητα που θα είχαμε σε μια κανονική χρονιά- δεν χτυπάει τυχαία, όπως ένας πόλεμος ή ένας σεισμός. Πολλοί από αυτούς τους άτυχους ανθρώπους (ειδικά το μεγάλο ποσοστό που πέθανε "με" το Covid) θα είχαν πεθάνει ούτως ή άλλως, από άλλα πράγματα - ειδικά με έναν ιό που στοχεύει δυσανάλογα τους αδύναμους και ηλικιωμένους.
Μια άλλη δημοφιλής εξήγηση είναι η φυσική εξήγηση της γήρανσης του πληθυσμού. Αλλά όχι μόνο τα νούμερα αυτά φαίνονται πολύ υψηλά για να οφείλονται στη φυσική γήρανση, είναι επίσης ότι τα έτη 2016-19 δεν παρουσίασαν αυτού του είδους τη συνεπή, ετήσια αύξηση. Δεν γερνούσε και τότε ο πληθυσμός;
Εξάλλου, φαίνεται διεστραμμένο να μιλάμε για δημογραφικά, όταν τα τελευταία τρία χρόνια συνέβησαν τόσα πολλά: το μοναδικό σε μια γενιά γεγονός μιας παγκόσμιας πανδημίας ενός νέου ιού, που ακολουθήθηκε από τα πρωτοφανή γεγονότα του πλήρους αποκλεισμού και του μαζικού εμβολιασμού με ένα νέο είδος εμβολίου. Θα ήταν πραγματικά περίεργο αν δεν υπήρχε κάποια επίπτωση στη θνησιμότητα.
Επίσης, φυσικά, δεν είναι μόνο στην Κύπρο. Υπερβολικοί θάνατοι έχουν αναφερθεί σε όλο τον κόσμο. Ορισμένες χώρες κορυφώθηκαν νωρίτερα (στη Βουλγαρία σημειώθηκε τεράστια υπέρβαση κατά 40% το 2021, αλλά τώρα έχει επανέλθει στο φυσιολογικό), άλλες συνεχίζονται (οι θάνατοι στην Αυστραλία ήταν 13% υψηλότεροι από τους αναμενόμενους κατά τους πρώτους οκτώ μήνες του 2022, σύμφωνα με το Ινστιτούτο Αναλογιστών της χώρας αυτής). Μεγάλο μέρος της υπερβολικής θνησιμότητας έχει συσχετιστεί με τα κύματα του Covid - ωστόσο το Ηνωμένο Βασίλειο, για παράδειγμα, συνεχίζει να βλέπει μεγάλη αύξηση, ακόμη και με μείωση των θανάτων από το Covid. 'Γιατί οι υπερβολικοί θάνατοι εξακολουθούν να είναι τόσο υψηλοί;' αναρωτήθηκε ένα άρθρο στο Unherd πριν από μερικές εβδομάδες.
"Παρά τα σχετικά χαμηλά ποσοστά θανάτων από Covid, οι συνολικοί υπερβολικοί θάνατοι σε όλες τις ηλικιακές ομάδες στην Ευρώπη το 2022 ήταν το ίδιο υψηλοί με το 2020 και υψηλότεροι από το 2021 - ακόμη και στις παλαιότερες κοορτές", έγραψαν οι Thomas Fazi και Toby Green στο εν λόγω άρθρο. "Στην Πορτογαλία, τον Δεκέμβριο σημειώθηκαν υπερβολικοί θάνατοι που ξεπέρασαν όλα τα ρεκόρ των προηγούμενων 13 ετών, μεταξύ άλλων και κατά τη διάρκεια του Covid-19". Πέρα από την Ευρώπη, η περίσσεια θανάτων εκτός Covid στις ΗΠΑ ήταν υψηλότερη το πρώτο εξάμηνο του 2022 από ό,τι το 2020 ή το 2021 - ενώ, μόλις πριν από δύο εβδομάδες, η Νέα Ζηλανδία ανέφερε τη μεγαλύτερη αύξηση των καταγεγραμμένων θανάτων της εδώ και 100 χρόνια, "που αποδίδεται στο Covid-19 και στη γήρανση του πληθυσμού", σύμφωνα με την New Zealand Herald.
Για όλα αυτά έχουν αναφερθεί και άλλες αιτίες. Οι καλοκαιρινοί καύσωνες έχουν κατηγορηθεί - αν και όχι στην Κύπρο, όπου οι θάνατοι ήταν μόνο ελαφρώς αυξημένοι το περασμένο καλοκαίρι. Η αναζωπύρωση της γρίπης, του RSV και άλλων αναπνευστικών ιών που βρίσκονται σε λήθαργο κατά τη διάρκεια του Covid έχει χρησιμοποιηθεί για να εξηγήσει την πρόσφατη υπερβολή - σε αυτή την περίπτωση τα πράγματα θα πρέπει να επανέλθουν στο φυσιολογικό το 2023
Και πάλι, όμως, είναι αδύνατο να αγνοηθούν οι προφανείς ένοχοι. Έτσι, μια εξήγηση για τους υψηλούς θανάτους μας θα μπορούσε πράγματι να είναι το Covid - όχι μόνο η ίδια η ασθένεια (η οποία προκάλεσε άμεσα μόνο το 2% των θανάτων το 2020 και το 9% το 2021), αλλά και το Long Covid και η μακροπρόθεσμη βλάβη που ενδεχομένως προκαλεί ο ιός
Μια δεύτερη εξήγηση (μπορεί να ισχύουν περισσότερες από μία, φυσικά) θα μπορούσε να επικεντρωθεί στον αντίκτυπο των λουκέτων και των περιορισμών του Covid. Όχι μόνο τα νοσοκομεία μετατράπηκαν σε απαγορευμένες ζώνες κατά τη διάρκεια των κυμάτων Covid, με αποτέλεσμα άνθρωποι με άλλες παθήσεις να πεθαίνουν στο σπίτι, αλλά πολλοί έχασαν επίσης τα ραντεβού με τους γιατρούς και τις εξετάσεις για τον καρκίνο, χάνοντας τα σημάδια κινδύνου και επιτρέποντας στην ασθένεια να γίνει μη θεραπεύσιμη
Έπειτα, υπήρχε το ψυχικό τραύμα που προκλήθηκε από την απομόνωση και την απώλεια εισοδήματος, η αύξηση της παχυσαρκίας και της κατάχρησης ουσιών λόγω του άγχους και της έλλειψης άσκησης, και ούτω καθεξής.
Μια τρίτη, πιο κερδοσκοπική εξήγηση θα μπορούσε να επικεντρωθεί στο ρόλο του μαζικού εμβολιασμού, είτε λόγω ανεπιθύμητων αντιδράσεων (όπως η πρόκληση καρδιακής βλάβης σε νεαρούς άνδρες) είτε λόγω μακροχρόνιων επιπτώσεων στο ανοσοποιητικό σύστημα
Ακόμα μαθαίνουμε για τα εμβόλια. Μια πρόσφατη μελέτη έδειξε, για παράδειγμα - για να παραθέσω ένα άρθρο του William A Haseltine στο Forbes, που δεν είναι και τόσο φυτώριο των αντιεμβολιαστών - ότι "η επαναλαμβανόμενη έκθεση σε εμβόλια [MRNA] παράγει μια σπάνια μορφή αντισώματος, το IgG4", το οποίο "δεν ενεργοποιεί τις λειτουργίες effector" όπως τα άλλα αντισώματα IgG.
Για να είμαστε σαφείς, κανείς δεν γνωρίζει με βεβαιότητα τι μπορεί να σημαίνει η αλλαγή σε IgG4. Η σχέση μεταξύ εμβολίων και θανάτων δεν έχει ακόμη ποσοτικοποιηθεί - και είναι αρκετά αμφιλεγόμενη.
Συγκεκριμένα για την Κύπρο, ο Θεόδωρος Λύτρας από την Ιατρική Σχολή του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου - σε συνεργασία με κυβερνητικούς αξιωματούχους της Μονάδας Παρακολούθησης Υγείας - συνέταξε τον περασμένο Αύγουστο μια εργασία με τον αδιαμφισβήτητο τίτλο "Η υπερβολική θνησιμότητα στην Κύπρο κατά τη διάρκεια της πανδημίας Covid-19 και η έλλειψη συσχέτισής της με τα ποσοστά εμβολιασμού"
"Υπολογίσαμε την εβδομαδιαία υπερβολική θνησιμότητα για την Κύπρο μεταξύ Ιανουαρίου 2020 και Ιουνίου 2022", εξηγεί η περίληψη αυτής της εργασίας. "Η υπερβάλλουσα θνησιμότητα ήταν μέτρια αυξημένη στην Κύπρο κατά τη διάρκεια της πανδημίας Covid-19, κυρίως ως αποτέλεσμα των εργαστηριακά επιβεβαιωμένων θανάτων από Covid-19. Δεν βρέθηκε καμία σχέση μεταξύ των ποσοστών εμβολιασμού και της συνολικής θνησιμότητας, καταδεικνύοντας το εξαιρετικό προφίλ ασφάλειας των εμβολίων Covid-19."
Φταίει το Covid, όπως υπονοεί έντονα το έγγραφο; Μια παραδοξότητα είναι ότι δεν ήταν όλα τα κύματα του Covid όμοια. Το δεύτερο κύμα στα τέλη του 2020 και στις αρχές του 2021 (πριν από τα εμβόλια) παρήγαγε κάποια αυξημένη θνησιμότητα για μερικές εβδομάδες τον Δεκέμβριο - αλλά επισκιάζεται από το κύμα Omicron ένα χρόνο αργότερα, παρόλο που όλοι είχαν ενισχυθεί και το Omicron ήταν φαινομενικά ηπιότερο. Σκεφτείτε τους αριθμούς για τις πρώτες 10 εβδομάδες κάθε έτους, από τα στοιχεία της Eurostat:
2019 - 1.467
2020 - 1.462
2021 - 1.388
2022 - 1.799
Τι προκάλεσε αυτή τη μαζική έξαρση το 2022; (Και πάλι, ο αριθμός είναι προσωρινός.) Εάν το Covid είναι ο ένοχος πίσω από την αυξημένη θνησιμότητα, γιατί ένα ηπιότερο στέλεχος προκάλεσε τέτοια καταστροφή σε έναν εμβολιασμένο και σε μεγάλο βαθμό ανοσοποιητικό πληθυσμό; Και γιατί οι τρεις τελευταίοι μήνες του 2022 εμφάνισαν αριθμούς παρόμοιους με εκείνους ενός έτους νωρίτερα - 1666 θάνατοι το 2021, 1621 το 2022, σύμφωνα με τη Eurostat - τώρα που η πανδημία έχει ουσιαστικά τελειώσει;
Από την άλλη πλευρά, η εξέταση της θνησιμότητας μεταξύ των ατόμων κάτω των 45 ετών - μιας δημογραφικής ομάδας που κινδυνεύει λιγότερο από το Covid, ή ακόμη και από το Long Covid - δείχνει μικρότερη επίδραση από ό,τι στον πληθυσμό μεγαλύτερης ηλικίας. Αυτά είναι τα σύνολα για τα άτομα κάτω των 45 ετών, ανά έτος (τα δύο τελευταία από στοιχεία της Eurostat):
2019 - 220
2020 - 213
2021 - 241
2022 - 232
Μια ανησυχητική τάση, σίγουρα. Παρόλα αυτά, θα περιμέναμε μια πιο έντονη αύξηση εάν οι υπερβολικοί θάνατοι οφείλονταν κυρίως στα εμβόλια ή στις επιπτώσεις των περιορισμών και των λουκέτων - και τα δύο θα επηρέαζαν τους νέους εξίσου με τους ηλικιωμένους, πιθανώς ακόμη περισσότερο στην περίπτωση των λουκέτων. Υπάρχει ομολογουμένως μια αιχμή μεταξύ των νέων για περίπου 10 εβδομάδες στα μέσα του 2021, η οποία μπορεί να σχετίζεται με τον τραυματισμό από τα εμβόλια (τότε ήταν που τα εμβόλια προσφέρονταν σε αυτή την ηλικιακή ομάδα), αλλά δεν διαρκεί πολύ.
Αν οι θάνατοι οφείλονται κυρίως στις μεγαλύτερες ηλικίες, τότε το Covid φαίνεται αληθοφανές ως αιτία. Από την άλλη, είναι επίσης πιθανό ότι οι νεότεροι άνθρωποι έχουν πράγματι πληγεί σκληρά, απλώς δεν έχουν υποκύψει (ακόμη). Θα ήταν ενδιαφέρον να μετρήσουμε την υγεία των ανθρώπων γενικά, και να συγκρίνουμε αυτούς τους δείκτες με αυτούς πριν από την πανδημία.
Τελικά, το αναπόφευκτο συμπέρασμα είναι ότι πεθαίνουν περισσότεροι άνθρωποι - σε όλη την Ευρώπη και τη Δύση, αλλά και εδώ στην Κύπρο. Είναι σημαντικό να εντοπίσουμε την αιτία, ακόμη και (ή ειδικά) αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να θέσουμε σκληρά ερωτήματα σχετικά με την επίσημη απάντηση στο Covid.
Περισσότερες πληροφορίες για την υγεία γενικά θα ήταν επίσης χρήσιμες. Έχουν αυξηθεί τα ποσοστά της κατάθλιψης; Έχουν αυξηθεί οι καρκίνοι; Τι γίνεται με τις αυτοάνοσες διαταραχές; Όλοι αυτοί οι θάνατοι δεν έρχονται από το πουθενά. Ούτε ο τραυματισμός από τα εμβόλια θα έπρεπε να είναι τόσο θέμα ταμπού.
Θα μπορούσε επίσης να υπάρχει μια τέταρτη εξήγηση για τους υπερβολικούς θανάτους, δηλαδή η αυξανόμενη δυσλειτουργία του συστήματος υγείας μας. Η μετάβαση στο Gesy, εν μέσω της φρενίτιδας της πανδημίας, υπήρξε δύσκολη. Τα νοσοκομεία συχνά αδυνατούσαν να ανταπεξέλθουν- ακόμη και τώρα, ακούμε ιστορίες για ασθενοφόρα που έκαναν αιώνες να φτάσουν, για αρρώστους που αναγκάζονταν να περιμένουν ώρες στα A&E, για κρεβάτια που δεν ήταν διαθέσιμα και για ηλικιωμένους ασθενείς που έμεναν χωρίς θεραπεία σε οίκους ευγηρίας. Οι άνθρωποι που πεθαίνουν σε ανησυχητικούς αριθμούς είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο, αλλά μπορεί να υπάρχουν συγκεκριμένοι παράγοντες στην Κύπρο που το χειροτερεύουν. Και αυτό, επίσης, θα έπρεπε να διερευνηθεί.
Μετά τους κλυδωνισμούς των τελευταίων τριών ετών, μια γενική πτώση της υγείας είναι ίσως αναπόφευκτη. Δυστυχώς, δεν βελτιώνεται.
Τα περιεχόμενα αυτού του άρθρου, συμπεριλαμβανομένων των σχετικών εικόνων, ανήκουν στην Cyprus Mail
Οι απόψεις και οι γνώμες που εκφράζονται είναι του συγγραφέα ή/και της Cyprus Mail
Πηγή
