Η έφεση επιτρέπεται μόνο επί νομικών ζητημάτων και το δευτεροβάθμιο δικαστήριο δεν εξετάζει ζητήματα αξιολόγησης αποδεικτικών στοιχείων
Το αξίωμα ότι κανένα πρόσωπο δεν μπορεί να διωχθεί για δεύτερη φορά για αδίκημα για το οποίο έχει ήδη αθωωθεί ή καταδικαστεί, το οποίο αποτελεί βασικό ανθρώπινο δικαίωμα και θεμελιώδη ελευθερία, προβλέπεται στο άρθρο 12.2 του Συντάγματος και τίθεται σε ισχύ στο άρθρο 137(1) του Νόμου περί Ποινικής Δικονομίας, Κεφ.155..
Συγκεκριμένα, ο Γενικός Εισαγγελέας μπορεί να ασκήσει έφεση ή να επιτρέψει την άσκηση έφεσης κατά αθωωτικής απόφασης αθωωτικού ή περιφερειακού δικαστηρίου για οποιονδήποτε από τους ακόλουθους λόγους: (i) δεν υπήρχαν αποδεικτικά στοιχεία βάσει των οποίων το δικαστήριο θα μπορούσε ευλόγως να διαπιστώσει γεγονός ή γεγονότα απαραίτητα για τη στήριξη μιας τέτοιας απόφασης- (ii) τα αποδεικτικά στοιχεία έγιναν εσφαλμένα δεκτά ή αποκλείστηκαν- (iii) ο νόμος εφαρμόστηκε εσφαλμένα- και (iv) υπήρξε παρατυπία στη διαδικασία. Μόνο εντός αυτών των πολύ αυστηρών προϋποθέσεων μπορεί το δευτεροβάθμιο δικαστήριο να αναλάβει δικαιοδοσία και να ελέγξει την ορθότητα της απόφασης του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου να αθωώσει έναν κατηγορούμενο και δεν εξετάζει πορίσματα που αφορούν την αξιολόγηση των αποδεικτικών στοιχείων. Και τούτο διότι το εφετείο δεν εξετάζει εξ αρχής τους ισχυρισμούς και τα αποδεικτικά στοιχεία όπως το πρωτόδικο δικαστήριο.
Το Συμβούλιο Εγγραφής Κτηματομεσιτών διαπίστωσε κατόπιν ελέγχου από λειτουργό ότι φέρεται να διαπράχθηκαν αδικήματα κατά παράβαση του περί Κτηματομεσιτών Νόμου του 2010, Ν. 71(Ι)/2010, που αφορά την άσκηση και προώθηση του επαγγέλματος του κτηματομεσίτη από πρόσωπα που φέρονται να μην είναι εγγεγραμμένα στο Συμβούλιο και χωρίς έγκυρη άδεια. Επιπλέον, φέρονται να προέβησαν στην προώθηση συναλλαγής ακινήτων ενώ δεν ήταν εγγεγραμμένοι ως κτηματομεσίτες.
Το πρωτόδικο δικαστήριο τους αθώωσε και τους απάλλαξε από τις κατηγορίες που αντιμετώπιζαν, αφού, μετά από αξιολόγηση των στοιχείων, το δικαστήριο δεν αποδέχτηκε τη μαρτυρία του λειτουργού ούτε την ερμηνεία των στοιχείων που παρασχέθηκαν. Το συμβούλιο άσκησε έφεση προβάλλοντας νομικά ζητήματα σχετικά με την παρατυπία της διαδικασίας. Θεώρησε ότι το πρωτοβάθμιο δικαστήριο έσφαλε όταν κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι κατηγορούμενοι βρίσκονταν σε σύγχυση και επηρεάζονταν τα δικαιώματά τους και ότι το κατηγορητήριο ήταν ελαττωματικό
Το Ανώτατο Δικαστήριο εξέτασε την έφεση στο πλαίσιο της απόφασής του στην υπόθεση Cr.A.190/2021, ημερομηνίας 19 Ιανουαρίου, στην οποία αναφέρονται τα πιο πάνω γεγονότα και δεδομένα, θεωρώντας την έφεση παραδεκτή ως προς τα νομικά σημεία, αλλά απαράδεκτη ως προς τα αποτελέσματα της αξιολόγησης των αποδεικτικών στοιχείων. Με βάση τα στοιχεία που αξιολόγησε το πρωτόδικο δικαστήριο, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το συμβούλιο δεν απέδειξε την υπόθεση εναντίον των κατηγορουμένων και κατά συνέπεια ανέφερε ότι αυτοί αθωώθηκαν
Το Ανώτατο Δικαστήριο αφού αναφέρθηκε στο άρθρο 137(1) του Κεφ. 155, εξέτασε το παραδεκτό της έφεσης κατά της αθωωτικής απόφασης και υιοθέτησε τη σχετική νομολογία αναφέροντας ότι όσο έντονα και αν αναπτύσσεται το επιχείρημα προς υποστήριξη των εσφαλμένων διαπιστώσεων του πρωτόδικου δικαστηρίου, δεν μπορεί να εξεταστεί αν δεν κριθεί ότι η έφεση είναι παραδεκτή. Αναφέρει περαιτέρω ότι η πλήρωση των αυστηρών προϋποθέσεων του άρθρου 137 παράγραφος 1 αποτελεί προϋπόθεση για την ανάληψη δικαιοδοσίας από το εφετείο, ώστε να μπορεί να ελέγξει την ορθότητα της απόφασης του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου. Ανεξάρτητα από το πόσο βάσιμα φαίνονται να είναι τα επιχειρήματα του αναιρεσείοντος, η δικαιοδοσία εξακολουθεί να μην μπορεί να αναληφθεί, και αν η έφεση καταλήγει στην αμφισβήτηση των πορισμάτων του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, δεν ασχολείται με νομικά ζητήματα. Επιπλέον, αναφέρει ότι θα πρέπει να αποκλειστεί από την προσπάθεια αμφισβήτησης και αξιολόγησης των αποδεικτικών στοιχείων που δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του παρόντος άρθρου."
Το Ανώτατο Δικαστήριο δέχθηκε τα νομικά ζητήματα που έθεσε το συμβούλιο σχετικά με το εσφαλμένο συμπέρασμα του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου ότι οι κατηγορούμενοι είχαν υποστεί σύγχυση και τα δικαιώματά τους είχαν επηρεαστεί, δεδομένου ότι ουδέποτε έθεσαν τέτοιο ζήτημα σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας. Το συμπέρασμα του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου ότι οι κατηγορούμενοι παραπλανήθηκαν ήταν επίσης εσφαλμένο, χωρίς να αιτιολογηθεί επαρκώς η παραπλάνησή τους, αλλά επανέλαβε ότι ουδέποτε ζήτησαν λεπτομέρειες από το συμβούλιο, προφανώς επειδή γνώριζαν ακριβώς με τι είχαν να κάνουν. Κατά συνέπεια, έκρινε ότι το συμπέρασμα του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου ότι το κατηγορητήριο ήταν ελαττωματικό και αιτία απόρριψης ήταν εσφαλμένο.
Ωστόσο, το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ότι η έφεση ήταν απαράδεκτη όσον αφορά το αποδεικτικό αποτέλεσμα της αξιολόγησης που τέθηκε ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, δεδομένου ότι ουσιαστικά αμφισβητούσε τις διαπιστώσεις του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, οι οποίες υπερέβαιναν το πεδίο εφαρμογής του άρθρου 137 παράγραφος 1 στοιχείο α). Με βάση αυτούς τους λόγους έφεσης, το συμβούλιο καλούσε ουσιαστικά το εφετείο να εξετάσει τους ισχυρισμούς και τα αποδεικτικά στοιχεία ως πρωτοβάθμιο δικαστήριο από την αρχή.
Ο Γιώργος Κουκούνης είναι δικηγόρος που ασκεί το επάγγελμα στη Λάρνακα και ιδρυτής της εταιρείας George Coucounis LLC, Advocates & Legal Consultants, [EMAIL PROTECTED]
Τα περιεχόμενα αυτού του άρθρου συμπεριλαμβανομένων των σχετικών εικόνων ανήκουν στην Cyprus Mail
Οι απόψεις και οι γνώμες που εκφράζονται είναι του συγγραφέα ή/και της Cyprus Mail
Πηγή
