Τι νέο υπάρχει

[Cyprus Mail] Ο ροκ μουσικός αγωνίζεται ενάντια στην υπερβολική σκέψη...

profile1-1-960x586.jpg

Σε έναν απρόθυμο frontman, ο Θόδωρος Παναγίδης βρίσκει έναν μερικές φορές θυμωμένο τύπο για τον οποίο η μουσική είναι το ναρκωτικό

Μπορεί να νομίζετε ότι τα 36 είναι μια ωραία ηλικία για να είσαι, για έναν ροκ μουσικό, όμως, είναι αρκετά προχωρημένη - και βέβαια μπορεί κανείς και να "παρασκεφτεί" τα πράγματα, λέει ο Ανδρέας Ματθαίου, μιλώντας στο control room του home studio του (όχι ακριβώς studio, περισσότερο χώρος πρόβας) στα περίχωρα της Λάρνακας.

"Θέλω να πω, μιλούσα με τον Julien λίγο πριν έρθετε", λέει - "Julien" είναι ο Julien Koukkides, ο ντράμερ των Abettor, ένα από τα τέσσερα συγκροτήματα στα οποία είναι μέλος ο Ανδρέας - "και έμαθα για έναν ντράμερ στην ηλικία μου που παίζει και σαξόφωνο, είναι παραγωγός, είναι πολυοργανίστας και έχει ήδη τεράστιο όνομα στην underground τζαζ σκηνή. 'Και είναι στην ηλικία μας! Το έλεγα στον Julien και έλεγα...". Αναστενάζει βαθιά και υπερβολικά: "Είναι κάτι σαν κίνητρο. Μερικές φορές μπορεί να είναι παρακινητικό, και μερικές φορές μπορεί να είναι "Εντάξει, γάμα το, τι κάνω με τη ζωή μου;"."

Ο Ανδρέας είναι "άμεσος", είναι από τα πιο συμπαθή χαρακτηριστικά του - ένας ψηλός, γενειοφόρος τύπος με σκανταλιάρικο αέρα και τάση να μπαίνει στο ψητό. Δεν ήξερα πολλά πηγαίνοντας, εκτός από το ότι οι The Ladderman - η κύρια μπάντα του, αυτή στην οποία είναι και ο frontman και γράφει τους στίχους - έχουν ένα νέο άλμπουμ, το Figures on Demand, που θα κυκλοφορήσει το φθινόπωρο, αλλά είναι επίσης ανοιχτός και ευθύς για την οργή του στο δρόμο, για παράδειγμα (έγραψε και ένα τραγούδι γι' αυτό), ή για τις συχνές αμφιβολίες του σχετικά με την προσπάθεια να τα καταφέρει ως μουσικός στην Κύπρο, ή για το γεγονός ότι τείνει να χάνει την ψυχραιμία του, ειδικά όταν πρόκειται για μουσική.

Πάμε να ρωτήσουμε τους άλλους, προτείνει κάποια στιγμή, οι άλλοι είναι ο Julien και ο Μανώλης Μανώλης, ο τραγουδιστής και συνθέτης των Abettor, που περιμένουν στο διπλανό στούντιο για να ξεκινήσουν πρόβες μόλις τελειώσει η συνέντευξή μας. Το στούντιο είναι ένας στενός, λειτουργικός χώρος. Σειρές από πένσες και κατσαβίδια είναι εγκλωβισμένες σε έναν πίνακα στον τοίχο, πρακτικά εργαλεία για τεχνικά προβλήματα. Λοιπόν, τι γίνεται με αυτό; Ο Ανδρέας υποφέρει πραγματικά από προβλήματα θυμού;

"Όχι απέναντί μας", γελάει ο Μανώλης. "Προς τον εαυτό του, κυρίως."

Άρα μπορώ να πω ότι είναι τελειομανής, προτείνω διπλωματικά.

"Εεε, εντάξει", παρεμβαίνει ο ίδιος. "Σε πολλούς ανθρώπους αρέσει αυτή η λέξη: "Ποιο είναι το μεγαλύτερο ελάττωμά σου;" "Ω, είμαι τόσο τελειομανής"". Κουνάει το κεφάλι του. "Όχι. Είμαι ένας θυμωμένος τύπος μερικές φορές και πρέπει να δουλέψω πάνω σε αυτό, αλλά εντάξει: είναι αυτό που είναι."

Αυτό είναι ένα άλλο επαναλαμβανόμενο μοτίβο, η φράση ενός ανθρώπου που έχει όντως την τάση να "σκέφτεται υπερβολικά" τα πράγματα και χρειάζεται έναν τρόπο για να διακόψει αυτές τις ατελείωτες συζητήσεις με τον εαυτό του: "Είναι αυτό που είναι". Τα πειράγματά του με το κοινό είναι θρυλικά μεταξύ των οπαδών του Ladderman, αλλά ο ίδιος λέει ότι το κάνει κυρίως για να ελαχιστοποιήσει την αμηχανία του να βρίσκεται στη σκηνή μεταξύ των τραγουδιών: "Μερικές φορές λέω ανόητα πράγματα - κάποιοι το βρίσκουν αστείο, κάποιοι άλλοι όχι. Είναι αυτό που είναι". Στη συνέχεια, υπάρχει το ακανθώδες θέμα της άτυχης γενιάς του, η οποία βρέθηκε στο τέλμα της έκρηξης-φούσκας μετά την έκρηξη των χρόνων μετά την εισβολή. Η οικονομική κρίση ήρθε όταν ο Ανδρέας και οι συνομήλικοί του ήταν μόλις στα 20 τους, και δεν έφυγε ποτέ πραγματικά. Φαίνεται όντως ότι το σύστημα τους γάμησε συλλογικά, τολμώ να πω.

"Αυτό λέω στους γονείς μου, βασικά: "Μας γάμησες! Εσείς φταίγατε!". Γελάει βλοσυρά, με τον αέρα κάποιου που υπερβάλλει για το αποτέλεσμα και όχι για να αστειεύεται καθαυτό. "Αλλά δεν πειράζει, δεν ήξεραν καλύτερα... Οι άνθρωποι που ήταν υπεύθυνοι θα έπρεπε να γνωρίζουν, βέβαια - αυτό είναι που συνεχίζω να βροντοφωνάζω και στα τραγούδια μου. Αλλά είναι ό,τι είναι."

Αναστενάζει ξανά, δείχνοντας προβληματισμένος: "Προσπαθώ να μη σκέφτομαι αυτά τα πράγματα, γιατί τώρα έχω κι εγώ ένα παιδί". (Ο ίδιος και η σύζυγός του Agni έχουν έναν γιο 18 μηνών.) "Ως μουσικός προσπαθώ να μην σκέφτομαι υπερβολικά πράγματα, γιατί τότε ουσιαστικά καταλήγεις σε έναν βρόγχο και δεν κάνεις τίποτα - απλά λες "Εντάξει, θα πάω να δουλέψω για να βγάλω κάποια χρήματα, και αυτή είναι η ζωή". Αλλά όχι, δεν είναι αυτή η ζωή! Δεν θα έπρεπε να είναι αυτή η ζωή. Δηλαδή, να δουλεύεις, να βγάζεις λεφτά και απλά να περιμένεις να πεθάνεις;"

Αυτά είναι δύσκολα ερωτήματα, και τον βασανίζουν ακόμα και τώρα. Προσπάθησε να ακολουθήσει τη συνηθισμένη οδό, αλλά δεν τα κατάφερε: ένα από αυτά τα γενικά πανεπιστημιακά μαθήματα, στο Ηνωμένο Βασίλειο. "Δημόσιες σχέσεις - και πολιτική;" συνοφρυώνεται, προσπαθώντας να θυμηθεί. "Όχι, Διεθνείς Σχέσεις! Δεν θυμάμαι καν". Άντεξε έναν χρόνο - έναν πολύ καταθλιπτικό χρόνο, τόσο καταθλιπτικό που δεν έπαιζε καν μουσική - και μετά επέστρεψε και ανακοίνωσε ότι τελείωσε με το πανεπιστήμιο, προς μεγάλη απογοήτευση των πολύ mainstream γονιών του (η μητέρα του ήταν δασκάλα, ο πατέρας του δημόσιος υπάλληλος που αργότερα εργάστηκε για τις βρετανικές βάσεις). Ο Andreas συμμετείχε σε συγκροτήματα από την εφηβεία του, αν και όχι με δομημένο ή ιδιαίτερα εμπνευσμένο τρόπο: "Παίζαμε σκατένια μουσική με σκατένιο ήχο - αλλά εννοώ ότι είναι μια ιεροτελεστία του περάσματος. Πρέπει να το κάνεις αυτό". Στα 16 του είχε δει έναν φίλο του να παίζει το "Master of Puppets" των Metallica και το βρήκε γαμάτο (για να είμαστε δίκαιοι, κάπως έτσι ήταν), οπότε αντάλλαξε την ακουστική του κιθάρα με μια ηλεκτρική, άρχισε να μαθαίνει τραγούδια και μπήκε σε μπάντες. Δεν υπήρχε κάποιο σχέδιο για το μέλλον;

"Όχι, φυσικά και όχι! Όχι, όχι, όχι... Υπήρχε πολύ κάπνισμα" - καπνός, παρεμπιπτόντως, όχι χόρτο- ποτέ δεν ασχολήθηκε με το παράνομο πράγμα - "πολλοί φίλοι, περνούσαμε καλά, αλλά κανένα απολύτως σχέδιο. Κανένα σχέδιο."

Σε τι άλλο ήταν καλός, εκτός από τη μουσική;

Εξαιρετικά μεγάλη παύση. "Δεν ξέρω... Το να είσαι ψηλός;"

Ο Ανδρέας παρασύρθηκε για λίγο, μέχρι τα 20 του χρόνια. Η μουσική δεν έμοιαζε με βιώσιμη επιλογή, αν και βρήκε δουλειά σε ένα μουσικό κατάστημα. Στην πραγματικότητα ήταν τυχερός με τις καθημερινές του δουλειές, στο βαθμό που ήταν πάντα σχετικές με τη μουσική - κυρίως διδασκαλία, αν και επίσης, τα τελευταία χρόνια, εργαζόταν ως μηχανικός ηχογραφήσεων στα Hot Soap Studios στη Λάρνακα. Η Agni (η οποία είναι αρχιτέκτονας) έβαλε το χεράκι της σε αυτό, αφού έτυχε να γνωρίσει τον Ιορδανό ιδιοκτήτη μέσω της δουλειάς της - και η Agni είναι στην πραγματικότητα η μόνη σταθερά στη ζωή του από εκείνες τις αρχές της δεκαετίας του '20. Ο Ανδρέας πιστώνει την υποστήριξη και την κατανόηση της συζύγου του ότι τον βοήθησε να βρει το δρόμο του. Γνωρίστηκαν πριν από 12 χρόνια- ένα χρόνο αργότερα, το 2011, δημιούργησε τους The Ladderman (που ειδικεύονται σε ένα είδος εναλλακτικού heavy rock), δύο χρόνια αργότερα ήρθαν οι Abettor, μετά οι The Smallest Creature, μετά οι Nabuma - αν και ο ρόλος του ποικίλλει, κιθάρα και δεύτερα φωνητικά στους Abettor και τους Creature, μπάσο στους Nabuma (που είναι περισσότερο soul/R&B συγκρότημα) και συνεργασία με την τραγουδίστρια/τραγουδοποιό Νικόλ Αρδανίτου. Έπαιξε και τις τρεις βραδιές του φεστιβάλ Φέγγαρος τον περασμένο μήνα, κάθε βράδυ με διαφορετικό συγκρότημα.

Ο Ανδρέας Ματθαίου είναι ένας κάπως απρόθυμος frontman. Είναι περισσότερο ο μουσικός του μουσικού, ένας πολυπράγμων - και ακόμη και το προσωπικό του στυλ δεν είναι θρασύ και φωνακλάδικο όπως ενός frontman, περισσότερο σαρδόνιο και θρασύ. Τείνει να είναι ο γελωτοποιός σε μια παρέα φίλων (εξαρτάται φυσικά από την παρέα): "Πειράζω πολύ τους ανθρώπους. Μου αρέσει επίσης να με πειράζουν οι άνθρωποι". Τείνει να εξωτερικεύει τα συναισθήματα - εξ ου και η οργή στο δρόμο - αλλά επίσης ζει πολύ στο μυαλό του, εξ ου και η υπερβολική σκέψη. "Έχω κοινωνικές δεξιότητες, αλλά δεν θα έλεγα ότι είμαι εξωστρεφής". Ποτέ δεν συνήθιζε να συναναστρέφεται πολύ, ακόμα και πριν γίνει μπαμπάς (τα περισσότερα βράδια τα περνάει ούτως ή άλλως παίζοντας μουσική και κάνοντας πρόβες), και φυσικά το παιδί έχει αλλάξει τα πάντα. "Ποιο είναι το σχέδιό σου για την πατρότητα; Ρωτάω αργότερα, όταν βρισκόμαστε στο στούντιο. Τι είδους αξίες θα ήθελε να εμφυσήσει στο αγόρι;

"Το σχέδιό μου είναι να μην τον κάνω μαλάκα", απαντά ελαφρά τη καρδία. "Να είναι ένα υγιές ανθρώπινο ον. Να είναι ευγενικός με τους άλλους, υποθέτω."

"Και ελπίζω να γίνει ντράμερ", προσθέτει ο Μανώλης."

Αυτό είναι το είδος της σαρκαστικής παρένθεσης που θα περίμενε κανείς από μουσικούς μαζί - και τον Ανδρέα δεν τον πειράζει να μιλάει για προσωπικά πράγματα μπροστά στην μπάντα, γιατί να το κάνει; Δεν πρόκειται άλλωστε για δουλειά - αν και είναι δουλειά, προφανώς, είναι εξαιρετικά αφοσιωμένος σε αυτήν και (προφανώς) χάνει την ψυχραιμία του όταν δεν πάει καλά, αλλά οι μουσικοί σε μια μπάντα δεν είναι απλώς συνάδελφοι, ειδικά όταν είναι μαζί τόσο καιρό. "Είμαστε περίπου στην ίδια ηλικία, περίπου στην ίδια κοινωνική θέση. Είμαστε φίλοι. Επίσης, μεγαλώνουμε μαζί". Όλοι ξεκίνησαν στα 20 τους, τώρα είναι 10 χρόνια αργότερα και κάποιοι είναι παντρεμένοι με παιδιά. Αυτοί είναι οι άνθρωποί του - όχι μόνο ως προς τον τρόπο ζωής, αλλά και ως προς μια βαθύτερη έννοια: "Μοιραζόμαστε την ίδια απογοήτευση."

Απογοήτευση με την κοινωνία, σε κάποιο βαθμό - όλη αυτή η θλιβερή κατάσταση που παραδίδεται στους Millennials, η διαφθορά που φαίνεται τόσο ενδημική στην Κύπρο. "Δεν είμαι καθόλου πολιτικός", ισχυρίζεται ο Andreas - όμως στην πραγματικότητα υπάρχουν τρία τραγούδια στο νέο άλμπουμ που αγγίζουν το σκάνδαλο των "χρυσών διαβατηρίων" πριν από μερικά χρόνια. ("Δεν είμαι πολιτικός" σημαίνει απλώς ότι όλοι είναι το ίδιο κακοί μεταξύ τους, βασικά.) Επαγγελματική απογοήτευση επίσης, φυσικά. Πόσο παραπέρα, τελικά, μπορεί να πάει ο Ανδρέας εδώ; Ο Φέγγαρος είναι το μεγαλύτερο μουσικό φεστιβάλ του νησιού- έπαιξε τρεις φορές φέτος, και ξανά τα προηγούμενα χρόνια. Και τα τέσσερα συγκροτήματά του είναι καθιερωμένα- το επερχόμενο άλμπουμ θα είναι το τρίτο των The Ladderman. Αυτό είναι εν μέρει αυτό που τον κάνει "δύσκολο" στις πρόβες και τις ηχογραφήσεις - μια ορισμένη αίσθηση ότι πρέπει πάντα να παλεύει ενάντια στον εφησυχασμό, τον φόβο του συμβιβασμού, τα "πρότυπα που νιώθω την ανάγκη να ακολουθήσω. Γιατί αν ακολουθήσουμε το κυπριακό πρότυπο - 'Α, είναι αρκετά καλό, για την Κύπρο' - αυτό είναι ο εχθρός μου. Όχι, το μισώ αυτό."

Έχουν καταφέρει να γίνουν γνωστοί εκτός Κύπρου;

"Ε, έχουμε -" αρχίζει ο Ανδρέας - και μετά σταματά απότομα, σαν να έχει κατά νου τη φήμη του ότι είναι ευθύς ομιλητής. "Όχι. Με λίγα λόγια, όχι... Μια λέξη, για την ακρίβεια". Η δημιουργία μουσικής έχει γίνει ευκολότερη τα τελευταία χρόνια, αλλά το να γίνει γνωστή - ακόμα και να ακουστεί - έχει γίνει ακόμα πιο δύσκολο. Οι δισκογραφικές εταιρείες δεν ακούνε μη ζητηθέντα τραγούδια- υπάρχουν πάρα πολλά εκεί έξω. Οι ζωντανές περιοδείες είναι η καλύτερη λύση, αλλά είναι δύσκολο όταν ζεις σε ένα μικρό νησί (η μπάντα προσπάθησε να οργανώσει μερικές συναυλίες στην Ελλάδα, αλλά ηττήθηκαν από θέματα υλικοτεχνικής υποδομής)- αλλιώς πρέπει απλώς να πληρώσεις κάποιον για να "ρίξει" τη μουσική σου στο διαδίκτυο - να ενοχλήσεις τον κόσμο, βασικά, να πιέσεις και να παρακαλέσεις.

"Είναι σαν δουλειά πλήρους απασχόλησης", εξηγεί ο Ανδρέας - "και εκεί είναι που τα παρατάω λίγο, για να είμαι ειλικρινής. Γράφω τα τραγούδια, κάνω την παραγωγή, τα μιξάρω, είμαι σε τόσες μπάντες, παίζω - αλλά, όταν έρχεται η ώρα να πάω να κάνω αυτό το είδος της δουλειάς, λέω 'Παιδιά, λυπάμαι, έχω καεί λίγο. I need someone else to do it'."

Δεν έχει χρόνο, φυσικά - αλλά είναι επίσης, υποψιάζομαι, το είδος της δουλειάς που θα έβρισκε δυσάρεστο. Αντιβαίνει στην ιδιοσυγκρασία του, στην αιώνια προτίμησή του για ειλικρίνεια (που εκδηλώνεται με υπερβολική αμεσότητα μερικές φορές, ακόμη και με θυμό) - και επίσης, κατά κάποιον τρόπο, υποβαθμίζει τη μουσική, μετατρέποντάς την σε προϊόν. Η απόκτηση ενός παιδιού άλλαξε τη ζωή του, λέει ο Andreas - αλλά πρέπει επίσης να συνεχίσει να κάνει μουσική, ούτε καν η γονεϊκότητα δεν μπορεί να το αλλάξει αυτό. Αν δεν παίζει για μερικές εβδομάδες, "αγχώνομαι, απογοητεύομαι". Η μουσική είναι το ναρκωτικό του, η θεραπεία του- ακόμη και μόνο να ακούει, "ανατριχιάζω όταν ακούω μουσική" - όχι μια φορά στο τόσο, αλλά συνέχεια, μπορεί να είναι κάτι καθημερινό". Κάποτε διάβασε ένα άρθρο για τους ανθρώπους που ανατριχιάζουν από τη μουσική - και προφανώς "έχουν κάποιες αισθήσεις αυξημένες, ο εγκέφαλός τους λειτουργεί λίγο διαφορετικά". Ακούγεται περίπου σωστό.

Η μουσική (όπως και αυτός) είναι άμεση, πηγαίνει κατευθείαν στα κέντρα ευχαρίστησής μας. Ο Ανδρέας Ματθαίου το κάνει για ευχαρίστηση, κατά κάποιον τρόπο - σίγουρα δεν το κάνει για τα λεφτά - αλλά είναι και καλλιτέχνης, και οι καλλιτέχνες αποζητούν την αναγνώριση- δεν μπορείς να συνεχίσεις να παρακινείς τον εαυτό σου για πάντα, ειδικά στην ώριμη ηλικία των 36 ετών. Μερικές φορές σκέφτεται ότι η μουσική είναι η κληρονομιά του - και μετά κατηγορεί τον εαυτό του που είναι τόσο επιτηδευμένος. Πώς μπορεί το να παίζεις μια κιθάρα και να γράφεις μια χούφτα κομμάτια να μετράει ως κληρονομιά, θρηνεί στις πιο σκοτεινές του στιγμές - "αλλά μετά αυτό είναι πάλι το κομμάτι της υπερβολικής σκέψης, οπότε λέω: "Εντάξει φίλε, σταμάτα! Τουλάχιστον κάνεις κάτι. Έχεις καλούς φίλους. Έχεις την υγεία σου. Έχεις συγκροτήματα, κάνεις μουσική. Έχεις οικογένεια... Είναι καλό!". Το πιο σημαντικό, είναι αυτό που είναι.


Τα περιεχόμενα αυτού του άρθρου, συμπεριλαμβανομένων των σχετικών εικόνων, ανήκουν στην Cyprus Mail
Οι απόψεις και οι γνώμες που εκφράζονται είναι του συγγραφέα ή/και της Cyprus Mail

Πηγή

 
Πίσω
Κορυφή