Ο Θόδωρος Παναγίδης συναντά έναν Άγγλο Κύπριο που έχει παίξει δίπλα σε αστέρια όπως η Αντζελίνα Τζολί, έναν άνθρωπο που έχει γνωρίσει λατρευτική επιτυχία, ζογκλέρ με πολλές μπάλες, αλλά δεν αισθάνεται άνετα σε κανέναν από τους δύο κόσμους που διασχίζει
Εκατομμύρια άνθρωποι παρακολούθησαν τους Πειρατές της Καραϊβικής: Dead Man's Chest το 2006 (έκανε πάνω από 1 δισεκατομμύριο δολάρια στο παγκόσμιο box office). Από αυτά τα πολλά εκατομμύρια, το 99,5% απλώς γέλασε με τη σκηνή όπου δύο τυχαίοι ναύτες - που αναγνωρίζονται στους τίτλους απλώς ως "Large Sailor" και "Short Sailor" - τσακώνονται για το καπέλο του καπετάνιου προτού τους καταπιεί ολόκληρο ένα γιγάντιο χταπόδι, γνωστό ως Kraken. Μια μικρή μερίδα του παγκόσμιου κοινού, ωστόσο, σταμάτησε με δυσπιστία, με το ποπ κορν ξεχασμένο, αποσιωπώντας τους φίλους τους και κοιτάζοντας την οθόνη, προσπαθώντας να διαπιστώσει αν ένα χολιγουντιανό franchise είχε όντως καταληφθεί από δύο Κύπριους χωριάτες.
"Θα σου πω πώς θα γίνει αυτό, Nej", γελάει ο Τζίμης Ρουσούνης (που υποδύθηκε τον "Μεγάλο Ναύτη"), ανακαλώντας στη μνήμη του τι είπε στον Τουρκοκύπριο ηθοποιό Nej Adamson (γνωστός και ως "Κοντός Ναύτης"). "Οι Τούρκοι στην Τουρκία δεν θα καταλάβουν τι λέμε. Οι Ελλαδίτες [ΟΙ ΈΛΛΗΝΕΣ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΉΣ ΕΛΛΆΔΑΣ] δεν θα καταλάβουν. Οι Κύπριοι δεν θα πιστέψουν ότι μιλάμε κυπριακά - έτσι, αφού τελειώσει η ταινία, θα σκεφτούν 'άκουσα κάποια κυπριακά ή όχι;'. Και το άλλο πράγμα που θα συμβεί είναι, ότι θα χρονομετρήσουν ότι ο Τουρκοκύπριος και ο Ελληνοκύπριος τσακώνονται για κάτι ασήμαντο - και τότε το τέρας τους τρώει! Και αυτό ακριβώς συνέβη."
Δεν υπήρχε σενάριο για τον σύντομο καβγά των 20 δευτερολέπτων, θυμάται ο ίδιος, καθισμένος σε ένα γραφείο με βιβλία (είναι ένας τεράστιος βιβλιόφιλος) στο σπίτι του στη Λεμεσό. Αυτός και ο Nej - ή "ο Ali από το EastEnders, όπως ήταν γνωστός" - εμφανίστηκαν και οι δύο στην οντισιόν στο Λονδίνο, "και [ΟΙ ΠΑΡΑΓΩΓΟΊ] νόμιζαν ότι ήμασταν και οι δύο Τούρκοι ή και οι δύο Έλληνες, ή και οι δύο κάτι, οπότε είπαν 'Κάντε το στη γλώσσα σας'". Ήταν ιδέα του Τζίμι να τσακωθούν στην κυπριακή διάλεκτο - αν και φυσικά ο καθένας χρησιμοποιούσε τη δική του διάλεκτο, με τον Τζίμι να προσθέτει μια πινελιά από τη γενέτειρά του την Πάφο (στην πραγματικότητα το χωριό Αρόδες), έτσι ώστε ακόμη και οι Κύπριοι τηλεθεατές να μην είναι απολύτως σίγουροι για το τι άκουγαν. Η σκηνή είναι πλέον κάτι σαν cult στοιχείο, με αποσπάσματα στο YouTube (όπου οι σχολαστικοί αρέσκονται να επισημαίνουν ότι η χρήση της λέξης "mangas" από τον ίδιο είναι αναχρονιστική) και πρόσφατα παίχτηκε - έτσι για πλάκα - στον τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό του Τζίμι, προκαλώντας τον να στείλει ένα μήνυμα λέγοντας ποιος ήταν. Ο σταθμός του τηλεφώνησε και τον έβγαλε στον αέρα, μη μπορώντας να πιστέψουν ότι ο 'Large Sailor' βρισκόταν ακριβώς δίπλα τους, ζώντας στη Λεμεσό
Είναι εδώ από το 2015, έχοντας ζήσει στην Αγγλία τα υπόλοιπα 54 χρόνια της ζωής του - εκτός από την ηλικία μεταξύ 13 και 16 ετών, όταν μετακόμισε πίσω στην Κύπρο (και πάλι στη Λεμεσό) με την οικογένειά του, αυτά τα τρία μάλλον ειδυλλιακά χρόνια ήταν ο κύριος λόγος για τον οποίο αυτός και η γυναίκα του αποφάσισαν να επαναπατριστούν με τα δικά τους τρία παιδιά. Στον τοίχο του γραφείου του -μαζί με μια φωτογραφία της παραλιακής ζώνης του Χέιστινγκς (όπου γεννήθηκε ο Τζίμι) και την περίφημη γελοιογραφία των "Επτά Καρεκλών" ενός χωρικού που κάνει άντρες - υπάρχουν φωτογραφίες από δύο πρόσφατους ρόλους, ενός Βρετανού στρατιώτη από μια τοπική ταινία και ενός Ναζί (του "Χασάπη της Κρακοβίας") από μια Ισραηλινή τηλεοπτική σειρά. Εκπλήσσομαι λίγο όταν μαθαίνω ότι αυτοί οι δύο (και οι δύο από τον περασμένο χρόνο) είναι οι μόνοι ρόλοι που έχει πάρει στην Κύπρο από τότε που βρίσκεται εδώ - ωστόσο η καριέρα του στη Βρετανία, που στηρίζεται από διαδικτυακές οντισιόν, πηγαίνει περίφημα. Τώρα έχει υποδυθεί τον επαναλαμβανόμενο χαρακτήρα Steven σε εννέα επεισόδια του Stath Lets Flats, της κωμωδίας του Channel 4 για έναν ανίκανο Αγγλοκύπριο ενοικιαστή (τον οποίο υποδύεται ο Jamie Demetriou) που έχει κερδίσει τρία Baftas - η πρώτη φορά στην επαγγελματική ζωή του Jimmy που γίνεται τακτικός παίκτης σειράς σε μια εξαιρετικά επιτυχημένη σειρά
Είναι λίγο περίεργη η καριέρα του. Μπορεί να πει με ειλικρίνεια ότι έχει παίξει δίπλα σε μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα της βιομηχανίας του θεάματος - τον Πιρς Μπρόσναν, την Αντζελίνα Τζολί, ακόμη και τον Μπραντ Πιτ και τον Τζόνι Ντεπ, αν επεκτείνουμε το "δίπλα" στο "στην ίδια ταινία" - αλλά μόνο για λίγα δευτερόλεπτα, παίζοντας συνήθως αυτό που ο ίδιος αποκαλεί "πήγε εκεί πέρα". "Πόσο μακριά είναι αυτή η εξέδρα από τον τερματικό σταθμό και πόσο γρήγορα πηγαίνει;" ρωτάει ο 007 στο The World Is Not Enough- "Είναι - εεε, 106 μίλια από τον τερματικό σταθμό, πηγαίνει με 70 μίλια την ώρα", απαντά ο Jimmy με μια αόριστη σλαβική προφορά ως 'Pipeline Technician'. "Είμαστε στη Βενετία. Είμαι εγώ, δύο άλλοι και ο Daniel Craig, ο οποίος συμπρωταγωνιστούσε", θυμάται για το Lara Croft: Tomb Raider. "Παίζουμε όλοι χαρτιά και μπαίνει μέσα η Lara Croft, σηκωνόμαστε όλοι και της φιλάω το χέρι και της δίνω την καρέκλα μου. Οπότε αυτό ήταν καλό - να πληρώνομαι για να φιλήσω την Αντζελίνα Τζολί!". Δυστυχώς, η σειρά του Jimmy ως "Venetian Rogue" κόπηκε από την κινηματογραφική εκδοχή, αν και επιβιώνει ακόμα σε DVD.
Υπάρχουν και άλλα, φυσικά- έχει κάνει κάποιες θεατρικές δουλειές - "Τρεις μήνες στο Sheffield Crucible κάνοντας A View From the Bridge, ή κάποιο αμερικανικό έργο στο Λονδίνο" - και μερικούς μεγαλύτερους ρόλους σε μικρότερα έργα. Άλλωστε, το να παίρνεις ρόλους σε τόσα μπλοκμπάστερ δεν είναι εύκολο κατόρθωμα (βοηθάει και το γεγονός ότι η εμφάνισή του είναι αρκετά εντυπωσιακή). Παρόλα αυτά, παραδέχεται ότι έχει περιοριστεί στους ρόλους που του έχουν προσφερθεί, όπως τόσοι πολλοί Κύπριοι στη Βρετανία, "κυρίως επειδή σε κανέναν από εμάς δεν δόθηκε ποτέ η ευκαιρία να παίξει - αυτό", εξηγεί δείχνοντας τον εαυτό του. "Δεν μπόρεσα ποτέ να χρησιμοποιήσω αυτή την προφορά. Δεν μπόρεσα ποτέ να παίξω τον 'Δρ Μιχαηλίδη' ή τον 'Ντετέκτιβ-Επιθεωρητή Σταύρου', όπως κάνεις στην Αμερική."
Δεν είναι ότι οι Βρετανοί είναι ρατσιστές, προσθέτει - δεν αντιμετώπισε ποτέ κανενός είδους προκατάληψη, μεγαλώνοντας στο Χέιστινγκς - "απλά σε κατατάσσουν, μπορείς να παίξεις αυτό. Ω, άλλος ένας ιδιοκτήτης κεμπαπτζίδικου που λέγεται Μεχμέτ... Τι όνομα έχουμε αυτή τη φορά;". Ακόμα και τα ονόματα των χαρακτήρων θα ήταν τεμπέλικα, "θα χρησιμοποιούσαν προέδρους, θα ήταν 'Κυπριανού' ή 'Καραμανλής'". Ακόμα και στη σκηνή, αν και έπαιξε έναν Ιταλό στο View From the Bridge, ο Σαίξπηρ ήταν εκτός συζήτησης. Έχει υποδυθεί κακοποιούς, κακοποιούς, περιστασιακούς μπάτσους, νταβατζήδες διαφόρων εθνικοτήτων, καθώς και τρελούς κωμικούς χαρακτήρες όπως ο "Large Sailor" - "αλλά αυτό που με ενδιέφερε, αυτό που πραγματικά ήθελα να κάνω ήταν, ξέρετε, μια από αυτές τις [ΔΙΑΣΚΕΥΈΣ] του Ντίκενς". Ο Jimmy ανασηκώνει τους ώμους του καλοπροαίρετα, αναπολώντας τις δεκαετίες του στη βιομηχανία: "Μου άρεσε, αλλά δεν ήταν το παν και το τέλος. Ίσως γι' αυτό δεν το προώθησα - επειδή δεν το ήθελα αρκετά."
Τώρα φτάνουμε κάπου - και στην πραγματικότητα αυτή θα μπορούσε να είναι η στιγμή για να σημειωθεί το πιο σημαντικό σημείο για τον Τζίμη Ρουσούνη, που γίνεται αμέσως αντιληπτό ακόμη και σε μια απλή συζήτηση. Δεν ήταν μόνο ο ασυνείδητος ρατσισμός που τον κρατούσε πίσω ως ηθοποιό (αν και φυσικά ήταν και αυτό), είναι επίσης ότι τον ενδιέφεραν -και παραμένει- βαθιά πολλά άλλα πράγματα. Μιλώντας για τον Σαίξπηρ μου έρχεται στο μυαλό ο μονόλογος του Κλαύδιου στο Άμλετ, όταν ο βασιλιάς αναλογίζεται το πρόβλημα του διχασμού ανάμεσα σε ανταγωνιστικές επιδιώξεις: "Και, σαν άντρας σε διπλή δουλειά δεσμευμένος / στέκομαι σε παύση για το πού θα αρχίσω πρώτα"
Ο Τζίμι ξέρει το σκορ- στην πραγματικότητα είναι αυτός που αναφέρει το απόσπασμα του Κλαύδιου. Αλλά τι μπορεί να κάνει; Το επάγγελμα του ηθοποιού είναι ένα εκ βάθρων ναρκισσιστικό επάγγελμα (συγγνώμη, ηθοποιοί- απλώς έτσι είναι) - αλλά ο Τζίμι είναι μίξερ και δράστης, πολύ εργατικός για να είναι σωστά γεμάτος με τον εαυτό του, και φυσικά πολύ εκδηλωτικός. "Οι φίλοι μου με φωνάζουν 'The Prober'", λέει - κάτι που ακούγεται σαν ατάκα από ταινία Carry On, αλλά στην πραγματικότητα αναφέρεται στο γεγονός ότι βρίσκει τους ανθρώπους συναρπαστικούς και προσπαθεί πάντα να μαθαίνει περισσότερα γι' αυτούς. Η υποκριτική δεν ήταν καν παιδικό του όνειρο- σχεδίαζε να γίνει ορκωτός λογιστής - λόγω των χρημάτων- "δεν είχαμε ποτέ χρήματα" - σπούδασε οικονομικά και γεωγραφία και ανακάλυψε την υποκριτική μόνο στο πανεπιστήμιο, αναλαμβάνοντας τον πρωταγωνιστικό ρόλο σε μια ερασιτεχνική παράσταση. "Μου άρεσε πολύ, και σκέφτηκα "Ω, αυτό είναι πραγματικά ενδιαφέρον"."
Ναι - αλλά τόσα άλλα πράγματα είναι επίσης ενδιαφέροντα. Με ξεναγεί στο σπίτι- κάτω στο γραφείο υπάρχει ένα τραπέζι πινγκ-πονγκ που έφτιαξε ο ίδιος, από "ένα πολύ ωραίο κομμάτι κόντρα πλακέ". Έφτιαξε επίσης τη βιβλιοθήκη στο γραφείο, για τα παιδιά του (που δεν την ήθελαν) - αν και τα βιβλία στη βιβλιοθήκη είναι τα πραγματικά αστέρια. Εδώ είναι "η συλλογή μου από τον Καζαντζάκη", δίπλα στον Lawrence Durrells, τον JG Ballard και διάφορα βιβλία για το Κυπριακό- "Αυτό είναι ένα ενδιαφέρον βιβλίο, δεν το έχουν διαβάσει πολλοί άνθρωποι", αναφωνεί κάποια στιγμή, πηγαίνοντας προς τα ράφια και επιστρέφοντας με ένα αντίτυπο του The Cyprus Revolt της Nancy Crawshaw που μοιάζει με vintage. Πίσω στο Λονδίνο ήταν πρόεδρος σε κάτι που ονομαζόταν Association of Cypriot Greek and Turkish Affairs (Σύνδεσμος Κυπριακών Ελληνικών και Τουρκικών Υποθέσεων), όχι μια ΜΚΟ αλλά ένα είδος φόρουμ για ομιλίες γνωστών συγγραφέων και ακαδημαϊκών - "και ήταν ένας λαμπρός χώρος όπου μπορούσες πραγματικά να συναντήσεις Τουρκοκύπριους". Εδώ, θρηνεί, "τόσοι πολλοί άνθρωποι κάτω των 40 ετών δεν έχουν καν συναντήσει έναν Τουρκοκύπριο... Και σκέφτεσαι "Θεέ μου, πώς το πολεμάς αυτό;". Γιατί αν δεν θέλεις να γνωρίσεις, αν τα σχολεία δεν κανονίζουν να γνωρίσεις τα άλλα σχολεία..."
Ο Τζίμι κουνάει το κεφάλι του, το εθνικό μας θέμα είναι μια από τις μικρές εμμονές του - ίσως επειδή είναι τόσο αδιέξοδο, και ο ίδιος ήταν πάντα τόσο δραστήριος, κολλημένος τύπος ανθρώπου (ίσως αυτό είναι που βλέπουν όλοι αυτοί οι διευθυντές κάστινγκ στις οντισιόν, ένα είδος στιγμιαίου δυναμισμού που θα ξεχωρίσει ακόμα και σε έναν μικροσκοπικό ρόλο). Δεν επιβίωσε μόνο από την υποκριτική- μαζί με άλλους δύο είχε "μια μικρή κατασκευαστική εταιρεία" στο Ηνωμένο Βασίλειο, "και συνηθίζαμε να χτίζουμε και να ανακαινίζουμε πράγματα". Έχει κάνει παρόμοιες δουλειές εδώ, ανακαινίζοντας διαμερίσματα και πουλώντας τα στη συνέχεια- είναι γεμάτος ιδέες, από το να χτίσει ένα στούντιο στην Κύπρο (το εξετάζει) μέχρι να ανοίξει ένα βιβλιοπωλείο μεταχειρισμένων βιβλίων (ίσως κάποτε) και να φυτέψει αμπέλια πάνω στις Αρόδες (σύντομα- τα δενδρύλλια είναι στοιβαγμένα στην αυλή του). Πάντα δούλευε, "οι γονείς μου ήταν από εκείνη τη γενιά, έλεγαν "αν θέλεις χαρτζιλίκι, πήγαινε να δουλέψεις"". Εργάστηκε σε εστιατόρια, σε κατάστημα ρούχων, ως καθηγητής αγγλικών, για λίγο ως γαλατάς στο Χέιστινγκς, έκανε έρευνα αγοράς, έκοβε σταφύλια στο Φασούρι ως έφηβος. "Η πιο περίεργη δουλειά ήταν στη Λεμεσό, όταν έφτιαχναν το αποχετευτικό σύστημα και χρειάζονταν κάποιον να μετρήσει τις κλίσεις. Έτσι προσέλαβαν αυτούς τους πολιτικούς μηχανικούς για να μετρήσουν όλες τις κλίσεις όλων των δρόμων της Λεμεσού - αλλά χρειάζονταν και ένα ηλίθιο παιδί να σταθεί στη μέση του δρόμου με ένα δίμετρο κοντάρι! Το έκανα αυτό όλο το καλοκαίρι, από τις πέντε το πρωί μέχρι το μεσημέρι."
Δεν θα ήταν σωστό να αποκαλέσει κανείς τον Jimmy ηθοποιό μερικής απασχόλησης- ασχολείται σοβαρά με την τέχνη του, αφού πέρασε τρία χρόνια παρακολουθώντας μαθήματα στη Νέα Υόρκη στο Ινστιτούτο Lee Strasberg. Αλλά η υποκριτική είναι μόνο ένα μέρος της, και ίσως ούτε καν το καλύτερο μέρος. Η καριέρα του ήταν σίγουρα διασκεδαστική (και τώρα βρίσκεται στο αποκορύφωμα, όπως ήδη αναφέρθηκε)- θα μπορούσε να τρώει τις ιστορίες για πάντα. Τούτου λεχθέντος, οι φορές που του δόθηκε η ευκαιρία να κάνει σοβαρή δουλειά ως χαρακτήρας είναι εύκολα περισσότερες από τις φορές που έπρεπε απλώς να δείχνει απειλητικός, ή γενικά έθνικ - ή απλώς να κινεί την πλοκή λέγοντας "Πήγε εκεί πέρα"
Είναι πλέον 54 ετών, εδώ και δύο μήνες - και το 54 είναι ένας μάλλον σημαντικός αριθμός στην ιστορία του Ρουσσούνη. Ο μπαμπάς του ήταν ένας διασκεδαστικός τύπος, αγαπημένος θείος πολυάριθμων ανιψιών και ανιψιών - ωστόσο δεν έκανε δικά του παιδιά μέχρι τα 54 του. Θα μπορούσε αυτό το ορόσημο να σηματοδοτήσει την έναρξη ενός νέου κεφαλαίου στη ζωή του γιου, όπως έκανε και για τη ζωή του πατέρα;
Δύσκολο να πει κανείς - αλλά υπάρχει ένα θέμα που φαίνεται να τον απασχολεί (ακόμη περισσότερο από τα πολλά άλλα θέματα), και αυτό είναι το καθεστώς των επαναπατρισθέντων όπως ο ίδιος. Όχι μόνο των ηθοποιών, αν και είναι αλήθεια ότι η κατάσταση έχει αντιστραφεί από τότε που ήρθε στην Κύπρο: πριν, δεν μπορούσε να παίξει τίποτα άλλο εκτός από Κύπριο - ή κυπριακής καταγωγής - τώρα παίζει Βρετανούς αλλά ποτέ Κύπριους, καθώς η τοπική τηλεόραση στερείται επιδεικτικά τύπων της διασποράς που μιλούν με προφορά (αντ' αυτού ρίχνει ηπειρωτικούς Έλληνες, ακόμα και σε δράματα εποχής). Αλλά το πρόβλημα είναι ευρύτερο και πολιτικό. "Αισθάνομαι ότι αυτοί οι υποψήφιοι πρόεδροι - όλοι τους - δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι υπάρχει ένα μεγάλο ανεκμετάλλευτο τμήμα του πληθυσμού που δεν αισθάνεται ότι κάποιος μιλάει γι' αυτούς... Βλέπετε ποτέ κανέναν ομογενή σε κάποια θέση εξουσίας;" αναρωτιέται ρητορικά - και είναι αλήθεια, οι "ξένοι" Κύπριοι είναι πρακτικά αόρατοι, αποκλεισμένοι από τη δημόσια διοίκηση με (αδικαιολόγητα δύσκολες, όπως ισχυρίζεται) εξετάσεις γλώσσας και σε μεγάλο βαθμό αποκλεισμένοι από την κυβέρνηση, ακόμη και σε θέσεις όπως το υπουργείο Εξωτερικών, όπου οι δεξιότητές τους θα ήταν πολύτιμες.
Μήπως αυτός είναι ο νέος ρόλος του Τζίμη Ρουσούνη; Μήπως ο ηθοποιός πρόκειται να γίνει ακτιβιστής; Ή μήπως η ζωή του είναι ήδη πολύ γεμάτη με βιβλία να διαβάσει, και αμπέλια να φυτέψει και τραπέζια πινγκ-πονγκ να φτιάξει, και δικοινοτικές πολιτικές να μελετήσει - και τηλεοπτικές σειρές να πρωταγωνιστήσει, για να μην ξεχνιόμαστε; Πού ανήκει ο ίδιος; Πουθενά; "Παντού", απαντά αμέσως - το μυαλό του ανιχνεύει ήδη νέες ιδέες, κατευθύνεται προς νέες κατευθύνσεις. On stranger tides, as Pirates of the Caribbean put it.
Contents of this article including associated images are belongs Cyprus Mail
Views & opinions expressed are those of the author and/or Cyprus Mail
Source
