Με μια ιστορία τόσο συναρπαστική όσο και η παραγωγή, η ταινία "Ησυχία στο Δυτικό Μέτωπο" θα μπορούσε κάλλιστα να επαναλάβει την ιστορία και να κερδίσει τα Όσκαρ λέει ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΨΗΛΙΔΗΣ
Η "Ησυχία στο Δυτικό Μέτωπο" έγραψε ιστορία στα BAFTA την περασμένη εβδομάδα, καθώς έγινε η πιο πολυβραβευμένη ξένη ταινία που κέρδισε μεγάλη νίκη στη διάσημη τελετή. Η γερμανόφωνη ταινία κέρδισε επτά βραβεία, μεταξύ των οποίων και το βραβείο καλύτερης ταινίας, καθιστώντας την το πρώτο φαβορί για να σαρώσει τα Όσκαρ, που θα διεξαχθούν στις 12 Μαρτίου
Τα γυρίσματα της ταινίας είναι μια ταινία από μόνα τους. Ο επαγγελματίας τριαθλητής που έγινε σεναριογράφος Lesley Patterson αγόρασε τα δικαιώματα του κλασικού αντιπολεμικού έπους του Erich Maria Remarque και προσπάθησε να βρει χρηματοδότηση για να γυρίσει την ταινία για πάνω από 15 χρόνια. Δεν ήταν γραφτό να γίνει, όμως, καθώς ο κόσμος ήταν πολύ απασχολημένος με τις ταινίες υπερηρώων, πολύ άνετος για να δώσει σημασία σε ένα συγκλονιστικό δράμα για τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Αποτυγχάνοντας να ξεκινήσει το αγαπημένο της έργο, η Λέσλι κινδύνευε να χάσει τα δικαιώματα αν δεν πλήρωνε 9.000 δολάρια για το δικαίωμα προαίρεσης. Μη βλέποντας άλλη εναλλακτική λύση, συμμετείχε σε έναν αγώνα τριάθλου για να χρησιμοποιήσει το χρηματικό έπαθλο της πρώτης θέσης για να ανανεώσει την προαίρεσή της. Έναν αγώνα που κέρδισε, παρά το γεγονός ότι την προηγούμενη ημέρα υπέστη κάταγμα στον ώμο, ένα πραγματικό ταξίδι ήρωα.
Αλλά αυτή δεν είναι η μόνη συναρπαστική ιστορία γύρω από το μυθιστόρημα του Ρεμάρκ. Αυτή η διασκευή του Netflix δεν ήταν η πρώτη φορά που το γερμανικό βιβλίο έφτασε στη μεγάλη οθόνη. Σχεδόν έναν αιώνα πριν, η οδυνηρή ιστορία του Paul Baumer προσέλκυσε την προσοχή του Χόλιγουντ της χρυσής εποχής, με την Universal να αγοράζει τα δικαιώματα και να επενδύει σημαντικά στη δημιουργία ενός εκτεταμένου κινηματογραφικού αριστουργήματος. Το timing ήταν τέλειο: το βιβλίο αφηγείται την ιστορία του νεαρού και ιδεαλιστή Baumer, ο οποίος εντάσσεται στις τάξεις του γερμανικού στρατού, προσβλέποντας στη δόξα της μάχης, ωθούμενος από τη μιλιταριστική προπαγάνδα και την εξύμνηση του πολέμου. Σύντομα ο Baumer και οι συμμαθητές του ανακαλύπτουν το αληθινό πρόσωπο του πολέμου, γίνονται μάρτυρες των φρικαλεοτήτων που συνοδεύουν τη μάχη και απογοητεύονται καθώς η ανθρωπιά τους χάνεται σιγά σιγά.
Καθώς είχε περάσει μια δεκαετία από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, η Universal θεώρησε ότι το 1930 ήταν η κατάλληλη στιγμή για να δημιουργήσει ένα αντιπολεμικό δράμα που καταδίκαζε τον μιλιταρισμό και τον εθνικισμό. Η ταινία σημείωσε τεράστια επιτυχία, τόσο σε κριτικό όσο και σε εμπορικό επίπεδο, κερδίζοντας μεγάλη νίκη στα Όσκαρ, αποσπώντας το βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας και το βραβείο εξαιρετικής παραγωγής, που αργότερα μετονομάστηκε σε καλύτερη ταινία. Οι κριτικοί και το κοινό το λάτρεψαν, αλλά υπήρχε ένα μικρό πρόβλημα: οι Ναζί το μίσησαν
Δουλεύοντας με ένα μήνυμα μιλιταριστικής προπαγάνδας, εξιδανικεύοντας τον πόλεμο και τον γερμανικό εθνικισμό, η ρεαλιστική άποψη του Ρεμάρκ για τον πόλεμο και το ξεκάθαρο αντικαθεστωτικό μήνυμα δεν άρεσαν στον Αδόλφο Χίτλερ ή στον μελλοντικό υπουργό προπαγάνδας του Γιόζεφ Γκέμπελς. Η ταινία ήταν ό,τι περιφρονούσαν οι Ναζί και έκαναν τη δυσαρέσκειά τους απολύτως σαφή. Το ναζιστικό κόμμα προέρχεται από μια εκπληκτική νίκη στις πρόσφατες εκλογές, καθιστώντας το το δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα της χώρας. Καθώς συνέχιζαν να ανεβαίνουν στην εξουσία, είδαν το βιβλίο του Ρεμάρκ και την ταινία που βασίστηκε σε αυτό ως σαφή και παρούσα απειλή για τη ρητορική του μιλιταρισμού τους
Παρά τις αντιρρήσεις, επετράπη η πρεμιέρα της ταινίας υπό αυστηρή αστυνομική επιτήρηση. Υποθέτοντας ότι τα μέτρα ασφαλείας θα ήταν πιο χαλαρά στις μελλοντικές προβολές, ο παραστρατιωτικός βραχίονας του κόμματος, τα Καφετζήδες, εισέβαλαν στον κινηματογράφο, απελευθερώνοντας ποντίκια, βόμβες μυρωδιάς και ξυλοκοπώντας τους θεατές του κινηματογράφου, ενώ φώναζαν "Εβραϊκή ταινία, εβραϊκή ταινία". Ο Εβραίος ιδιοκτήτης του κινηματογράφου Hanns Brodnitz συνελήφθη, για να πεθάνει αργότερα στο Άουσβιτς.
Ο Γκέμπελς καταφέρθηκε δημόσια και ιδιωτικά εναντίον της ταινίας. Η ημερολογιακή του καταχώρηση αποτελεί ένα ανατριχιαστικό αλλά και διαφωτιστικό ανάγνωσμα: Μέσα σε δέκα λεπτά, ο κινηματογράφος μοιάζει με τρελοκομείο. Η αστυνομία είναι ανίσχυρη. Το πικραμένο πλήθος ξεσπάει την οργή του στους Εβραίους. Η πρώτη επανάσταση στη Δύση. "Εβραίοι έξω!" "Ο Χίτλερ στέκεται στις πύλες! Η αστυνομία συμπάσχει μαζί μας. Οι Εβραίοι είναι μικροί και άσχημοι. Το ταμείο έξω είναι υπό πολιορκία. Τα τζάμια είναι σπασμένα. Χιλιάδες άνθρωποι απολαμβάνουν το θέαμα. Η προβολή εγκαταλείπεται, όπως και η επόμενη. Κερδίσαμε. Οι εφημερίδες είναι γεμάτες από τη διαμαρτυρία μας. Αλλά ούτε καν η Berliner Tageblatt δεν τολμά να μας βρίσει. Το έθνος είναι με το μέρος μας. Εν ολίγοις: νίκη!"
Και τη νίκη την είχε. Στα τέλη Δεκεμβρίου, το Γερμανικό Συμβούλιο Λογοκρισίας ανέτρεψε την αρχική του απόφαση να επιτρέψει την προβολή της ταινίας και την απαγόρευσε. Ο συγγραφέας εγκατέλειψε τη χώρα λιγότερο από τρία χρόνια αργότερα, συνειδητοποιώντας ότι η παραμονή του στη ναζιστοκρατούμενη Γερμανία θα τον έκανε στόχο. Ακριβώς όπως και η ταινία, το εξαιρετικά επιτυχημένο βιβλίο του είχε απαγορευτεί μέχρι τότε.
Σχεδόν 100 χρόνια αργότερα, μια προσαρμογή του βιβλίου στη γερμανική γλώσσα είναι και πάλι επιτυχημένη κριτικά και εμπορικά. Θα αποσπάσει και το βραβείο καλύτερης ταινίας; Θα το μάθουμε την επόμενη Κυριακή.
Τα περιεχόμενα αυτού του άρθρου, συμπεριλαμβανομένων των σχετικών εικόνων, ανήκουν στην Cyprus Mail
Οι απόψεις και οι γνώμες που εκφράζονται είναι του συγγραφέα ή/και της Cyprus Mail
Πηγή
