-
.
- Русский
Λέει ο Κύπριος μάγος που πηγαίνει στο φεστιβάλ του Εδιμβούργου
Ο Ντίμης Μιχαηλίδης, όταν τον συνάντησα για καφέ στο Yiayia Victoria στη Λευκωσία, με είδε πριν τον δω εγώ.
Ήταν η πρώτη φορά που συναντηθήκαμε από κοντά, και τα ρούχα και η προσωπικότητά του ήταν πιο φωτεινά από τον χαρακτήρα που είχα φανταστεί. Φορώντας φωτεινά γυαλιά με μπλε σκελετό και ένα στροβιλισμένο πράσινο και μπλε πουκάμισο, ο Μιχαηλίδης μου έσφιξε το χέρι με ανυπομονησία. Όπως περιγράφεται στην ιστοσελίδα του, ο Μιχαηλίδης είναι "κεντρικός ομιλητής και συγγραφέας για την καινοτομία, τη δημιουργικότητα και την ηγεσία", αλλά αυτό που δεν ανακοινώνει η ιστοσελίδα του είναι ότι ο Μιχαηλίδης είναι επίσης μάγος. "Η μαγεία είναι αυτή η ιδέα του να κάνεις κάτι αδύνατο, αδύνατο στο μυαλό των ανθρώπων", μου είπε ο Μιχαηλίδης, καθώς παρήγγειλε δύο κυπριακούς καφέδες και μια μπουγάτσα για να μοιραστούμε. "Στα εργαστήριά του για την ηγεσία, ο Μιχαηλίδης χρησιμοποιεί συχνά τη μαγεία για να αγκιστρώσει τη φαντασία των θεατών του. "Ο καθένας μπορεί να φτιάξει ένα powerpoint", ανασήκωσε τους ώμους.
Η μαγεία τότε - η έκπληξή της, το μυστήριό της - γίνεται κάτι που μοιράζεται με το κοινό του με την ελπίδα να τους φέρει κοντά ως συνεργάτες, επιτρέποντάς τους να απολαύσουν ένα κοινό αίσθημα θαυμασμού.
Τον τελευταίο χρόνο, ο Μιχαηλίδης έχει γράψει και σκηνοθετήσει μια δική του μαγική παράσταση - την οποία θα φέρει στο Φεστιβάλ του Εδιμβούργου το φθινόπωρο.
Την Πέμπτη, ήμουν προσκεκλημένος σε μια sold-out προεπισκόπηση της παράστασης It's Magic, but is it Art? που πραγματοποιήθηκε στο ARTos House στη Λευκωσία.
"Πέρασα πολύ καιρό σκεπτόμενος τι είναι η μαγεία και πώς η μαγεία μπορεί να συνοδεύσει μια σειρά από ιστορίες", μου λέει. "Είναι η μαγεία τέχνη ή δεν είναι; Αν θέλετε να απαντήσετε πραγματικά σε αυτό το ερώτημα, πρέπει να απαντήσετε και στο ερώτημα: τι είναι τέχνη; Η τέχνη είναι πολλά πράγματα, και ο ορισμός της τέχνης έχει αλλάξει με τα χρόνια."
Η παράσταση του Μιχαηλίδη ήταν δομημένη για να αναδείξει πώς τόσο η τέχνη όσο και η μαγεία έχουν αλλάξει με την πάροδο του χρόνου. Κατά τη διάρκεια της ώρας, ο Μιχαηλίδης παρουσίασε στο κοινό πέντε πίνακες ζωγραφικής. Κάθε πίνακας συνδυαζόταν με μια σειρά από ιστορίες και μαγικά κόλπα - τα οποία είχαν σκοπό να αποκαλύψουν πώς τόσο η τέχνη όσο και η μαγεία δεν ήταν πάντα ευρέως αποδεκτές.
Σύμφωνα με τα λόγια του Μιχαηλίδη, η τέχνη, όπως και η μαγεία, ήταν "κάτι που δεν ήταν πάντα κάτι". Αντίθετα, για να τους πάρουν στα σοβαρά, οι καλλιτέχνες - όπως και οι μάγοι - έπρεπε να μάθουν να δημιουργούν νόημα από την ομορφιά του έργου τους.
"Ο ορισμός του Πλάτωνα για την τέχνη ήταν ότι ήταν μίμηση. Και οι καλλιτέχνες, τότε, αναμενόταν να παράγουν αυτό που μπορεί να δει το μάτι", εξηγεί ο Μιχαηλίδης. "Τώρα όμως, τόσο η τέχνη όσο και η μαγεία απαιτούν φαντασία. Αγαπώ τη φαντασία. Εκτιμώ το να φαντάζομαι πράγματα που δεν είναι αληθινά. Που δεν μπορούν καν να αποδειχθούν σε μένα. Αλλά ας ακούσουμε τι είναι αυτά τα πράγματα. Είναι ένα είδος ευχαρίστησης που μας βοηθάει να δούμε τα πράγματα από μια διαφορετική οπτική γωνία.... Μας αποκαλύπτουν κάποια στοιχεία - για τον εαυτό μας."
Ενώ η παράστασή του περιλάμβανε τα συνηθισμένα κόλπα με κάρτες και κύπελλα, αυτό που έκανε το σόου του πιο ξεχωριστό ήταν η ικανότητά του να σε κάνει να αισθάνεσαι σαν να είσαι μέρος της ίδιας της παράστασης - του εκθέματος. Ο Μιχαηλίδης, ένας περίτεχνος παραμυθάς, καλούσε τους θεατές να γίνουν εθελοντές, ο καθένας χαρούμενος που είχε επιλεγεί.[BR\\]"Το ότι βρίσκεστε εδώ απόψε", ανακοίνωσε ο Μιχαηλίδης στο κοινό, "σημαίνει ότι είστε μέρος της παράστασης, και το ότι είστε μέρος της παράστασης σημαίνει ότι είστε μέρος του σύγχρονου έργου τέχνης."
Αλλά η παράσταση του Μιχαηλίδη απέκλινε περαιτέρω από τις τυπικές παραστάσεις μαγείας στο ότι προσέφερε επίσης νούμερα που δεν ήταν παραδοσιακά μαγικά. Αναφερόμενος σε ένα κομμάτι βουβής μουσικής που συνέθεσε ο Αμερικανός συνθέτης Τζον Κέιτζ, ο Μιχαηλίδης στάθηκε με τόλμη στη σκηνή για ένα λεπτό και δέκα δευτερόλεπτα σε απόλυτη σιωπή. Παραδόξως, αυτή η στιγμή παλλόταν δυναμικά σε όλη την αίθουσα, αποδεικνύοντας ακόμη περισσότερο, όπως φάνηκε, ότι οτιδήποτε έχει νόημα, μυστήριο και έκπληξη έχει την ικανότητα να είναι όχι απλώς μαγικό - αλλά μαγικό.
Κατά τη διάρκεια της συνάντησής μας πριν από την παράσταση, ρώτησα τον Μιχαηλίδη τι πιστεύει ο ίδιος - μπορεί η μαγεία να είναι τέχνη;
"Νομίζω ότι η μαγεία μπορεί να είναι τέχνη - αλλά όχι πάντα", δήλωσε. "Υπήρξε ένας Αμερικανός μάγος στις αρχές του 20ού αιώνα. Και έλεγε ότι η ταχυδακτυλουργία είναι το μόνο απολύτως τίμιο επάγγελμα, επειδή το 'μαγεύω' υπόσχεται να εξαπατήσω. Κατά την άποψή μου, λοιπόν, η μαγεία μπορεί να είναι τέχνη, ειδικά αν πάρουμε τον σύγχρονο ορισμό, που είναι αυτός της δημιουργίας νοήματος. Αν λοιπόν ο μάγος καταφέρει να ενσαρκώσει το νόημα και να προκαλέσει μια σκέψη που πηγαίνει παραπέρα, η μαγεία μπορεί να είναι τέχνη."
Το βράδυ της Πέμπτης, το κοινό του Μιχαηλίδη φάνηκε να συμφωνεί. "Είναι η αφήγησή του που τον κάνει τόσο ιδιοφυή", μου είπε ένα μέλος του κοινού όταν τον ρώτησα αν ο Μιχαηλίδης είχε αποδείξει ότι η μαγεία είναι όντως τέχνη.
"Νομίζω, ναι, μερικές φορές η μαγεία μπορεί να είναι τέχνη. Αυτό είναι που μας έδειξε. Αυτό που είδαμε εδώ απόψε ήταν τέχνη."
Τα περιεχόμενα αυτού του άρθρου, συμπεριλαμβανομένων των σχετικών εικόνων, ανήκουν στην Cyprus Mail
Οι απόψεις και οι γνώμες που εκφράζονται είναι του συγγραφέα ή/και της Cyprus Mail
Πηγή
