Του Χρήστου Παναγιωτίδη
Στην τελευταία παράγραφο του άρθρου μου, που δημοσιεύτηκε στην Cyprus Mail και στην Αλήθεια, στις 4 Οκτωβρίου 2017, έγραψα: "Θέλω να πιστεύω ότι ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών κατανοεί ότι οι πατριωτικοί λόγοι που εκφωνούνται σε ελληνοκυπριακό ακροατήριο στη Νέα Υόρκη και το να δείχνει με το δάχτυλο και να χτυπά το χέρι του στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων στην Ελβετία ή να αποστέλλει εγκύκλιες επιστολές με αποδέκτη τη διεθνή κοινότητα δεν θα μας πάνε πολύ μακριά. Ωστόσο, αν κατανοεί αυτή τη διαχρονικά δοκιμασμένη πραγματικότητα, σε τι στοχεύει με τα πατριωτικά του συνθήματα, την εκτεταμένη χρήση της ψεύτικης λογικής και τη συνολική καταστροφική του συμπεριφορά; Με τρομάζει η σκέψη ότι μπορεί να στοχεύουν στο να καταστήσουν αναπόφευκτη τη διχοτόμηση της Κύπρου."
Θα ήθελα πολύ να ζητήσω συγγνώμη για μια λανθασμένη εκτίμησή μου, αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει λόγος. Στην πραγματικότητα, όχι μόνο η εκτίμησή μου ήταν εύστοχη, αλλά, όπως προέκυψε από πρόσφατες συγκλονιστικές αποκαλύψεις, πίσω από τον τότε Έλληνα υπουργό Εξωτερικών Νίκο Κοτζιά βρισκόταν ο τότε κυβερνητικός εκπρόσωπος και μετέπειτα υπουργός Εξωτερικών Νίκος Χριστοδουλίδης, συνεπικουρούμενος από τη σύζυγό του Φίλιππα Καρσερά ανώτερο στέλεχος του υπουργείου Εξωτερικών.
Έτσι, όταν στην περίφημη τηλεοπτική συζήτηση της 21ης Ιουλίου 2022 ο πρώην επικεφαλής διαπραγματευτής των Ελληνοκυπρίων Ανδρέας Μαυρογιάννης κατηγόρησε ευθέως τον Νίκο Χριστοδουλίδη ότι ήταν ο εγκέφαλος πίσω από την απόφαση της ελληνοκυπριακής και της ελληνικής αντιπροσωπείας να αποχωρήσουν από τις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις στο Κραν Μοντάνα και έτσι οδήγησαν στην κατάρρευση της διαδικασίας, το μόνο που είχε να πει ο κ. Χριστοδουλίδης ήταν ότι οι αποκαλύψεις αυτές είναι πιθανό να βλάψουν την ελληνοκυπριακή υπόθεση, γιατί θα μεταθέσουν την ευθύνη για το αδιέξοδο στους ώμους τους.
Ομολογώ ότι η δήλωση αυτή με συγκλόνισε, γιατί αποκάλυψε ένα πολύ σημαντικό χαρακτηριστικό του χαρακτήρα του επικρατέστερου - σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις - διεκδικητή της προεδρικής θέσης. Επί της ουσίας, αυτό που είπε ο κ. Χριστοδουλίδης είναι ότι ένας πολιτικός όχι μόνο δικαιούται να αποκρύψει την αλήθεια από το λαό που τον εξέλεξε, αλλά μάλιστα έχει και εθνικό καθήκον να το πράξει!
Αν ο κ. Χριστοδουλίδης ήταν ένας πολιτικός που είχε αποφασίσει να αποσυρθεί από την πολιτική ως συνέπεια της αναγνώρισης της αποτυχίας των πολιτικών που ακολουθούσε ως ο κύριος υπεύθυνος για τη διαχείριση του Κυπριακού, θα συμφωνούσα ότι το θέμα έχει ακαδημαϊκό ενδιαφέρον. Ωστόσο, ο κ. Χριστοδουλίδης είναι ένας από τους κύριους διεκδικητές του προεδρικού θρόνου. Δεν είναι κρίσιμης σημασίας για το εκλογικό σώμα να γνωρίζει ότι δεν θα είχε κανένα πρόβλημα να πει ψέματα στο λαό που τον εξέλεξε, αν αποφάσιζε ότι έχει την υποχρέωση να πει ψέματα στη βάση ότι αυτό εξυπηρετεί το εθνικό συμφέρον; Αυτό ακριβώς είναι το κλασικό επιχείρημα που χρησιμοποιούν σταθερά οι δικτάτορες για τη νομιμοποίηση της εγκληματικής τους συμπεριφοράς."
Στη συνέχεια, ο Νίκος Χριστοδουλίδης, απευθυνόμενος στον Ανδρέα Μαυρογιάννη, του έθεσε το κρίσιμο ερώτημα: Αφού διαφωνούσατε, γιατί δεν αποβάλατε τις ευθύνες σας παραιτούμενος; Η απάντηση του Ανδρέα Μαυρογιάννη ήταν ότι, αν υπέβαλε την παραίτησή του εκείνη τη στιγμή, θα ισοδυναμούσε με υπονόμευση των προοπτικών επανέναρξης της ειρηνευτικής διαδικασίας λίγο αργότερα. Τείνω να συμφωνήσω με αυτό με βάση το επιχείρημα ότι, εφόσον το αδιέξοδο δεν θα μπορούσε να αποτραπεί με μια τέτοια κίνηση, η άμεση παραίτηση του κ. Μαυρογιάννη δεν θα εξυπηρετούσε κανένα σκοπό. Ωστόσο, περίμενα ότι ο συνεντευξιαζόμενος θα έθετε αμέσως το κρίσιμο ερώτημα γιατί δεν παραιτήθηκε από τη θέση του δύο με τρία χρόνια αργότερα, όταν έβλεπε ότι δεν γινόταν καμία σοβαρή προσπάθεια επανεκκίνησης της ειρηνευτικής διαδικασίας και ο κ. Μουσταφά Ακιντζί εγκαταλείπονταν στο έλεος των υποστηρικτών της διχοτόμησης, με αποτέλεσμα την (οριακή) αποτυχία του να επανεκλεγεί
Σε άλλη περίπτωση, ο Ανδρέας Μαυρογιάννης δήλωσε ότι παραιτήθηκε από τη θέση του διαπραγματευτή τρεις φορές, αλλά η παραίτησή του δεν έγινε αποδεκτή. Σας ρωτώ, από πότε είναι απαραίτητο μια παραίτηση "να γίνει αποδεκτή" πριν τεθεί σε ισχύ; Κατά τη γνώμη μου, αυτή η παράλειψη του Ανδρέα Μαυρογιάννη συνθέτει ένα από τα σοβαρότερα λάθη του, για το οποίο οφείλει να ζητήσει δημόσια συγγνώμη, αν πραγματικά θέλει να διατηρήσει την αξιοπιστία που πρέπει να έχει ένας Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Για μένα, η δύναμη του να αναγνωρίζει κανείς τα λάθη του είναι δείγμα θάρρους και ικανότητας - δύο στοιχεία που πρέπει να έχει ένας ηγέτης. Ακόμα και σήμερα, θα ήθελα να δω μια τέτοια συγγνώμη να έρχεται.
Και τώρα έρχομαι στον τρίτο πρωταγωνιστή της συζήτησης, τον κ. Αβέρωφ Νεοφύτου. Θα πω αυτό που θα πω γιατί νομίζω ότι είναι δίκαιο σχόλιο, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι κάποιοι ζητωκραυγάζοντες θα σπεύσουν να με κατηγορήσουν ότι είμαι προκατειλημμένος υπέρ του προέδρου του ΔΗΣΥ.
Δεδομένων των προνοιών του κυπριακού συντάγματος, σύμφωνα με τις οποίες ο πρόεδρος της Δημοκρατίας μπορεί να απομακρυνθεί από τη θέση του μόνο αν κριθεί ένοχος εσχάτης προδοσίας, είναι γεγονός ότι ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ δεν θα μπορούσε να κάνει απολύτως τίποτα που θα είχε πρακτική σημασία. Τίποτα άλλο από το να υψώσει τη φωνή του, όπως έκανε με το ένα τσουνάμι θα μας χτυπήσει και θα ψάχνουμε το πλαίσιο Γκουτέρες και δεν θα μπορούμε να το βρούμε. Αν πολλοί συμπατριώτες μας επέλεξαν να αγνοήσουν αυτές τις προειδοποιητικές βολές, δεν είναι πρόβλημα του Αβέρωφ Νεοφύτου, αλλά δικό τους.
Το πρόβλημα που έχω με τον Αβέρωφ Νεοφύτου είναι η κατά καιρούς αναφορά του σε χαλαρή ομοσπονδία. Δεν είμαι σίγουρος τι εννοεί. Κατά τη γνώμη μου, μια βιώσιμη λύση του Κυπριακού συνδέεται με μια και μόνη κόκκινη γραμμή, δηλαδή τη μη εμπλοκή της Ελλάδας και της Τουρκίας στη διακυβέρνηση των βόρειων και νότιων συνιστώντων κρατών της Κύπρου. Η πολιτική εξάρτηση οποιουδήποτε τμήματος της Κύπρου από ξένες δυνάμεις, οι οποίες πολύ φυσικά θα επιδιώξουν να εξυπηρετήσουν τα δικά τους συμφέροντα και όχι αυτά της Κύπρου, θα είναι μοιραία καταστροφική και θα οδηγήσει σταδιακά στην προσάρτηση ολόκληρης της Κύπρου στην Τουρκία.
Τέλος, επιτρέψτε μου να πω ότι το Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου θα έπρεπε να είχε συμπεριλάβει τουλάχιστον έναν ανεξάρτητο υποψήφιο στη συζήτηση. Ήταν κατάφωρα άδικο για τους ανεξάρτητους υποψηφίους που έχουν κάτι αξιόλογο να πουν.
Βέβαια, όπως μου είπε πρόσφατα ένας καλός μου φίλος, όλα τα προβλήματα της Κύπρου (λαϊκισμός, εγωκεντρισμός, ανασφάλεια, διαφθορά, διαπλοκή, διαρροή εγκεφάλων κ.ο.κ.) είναι συγκοινωνούντα δοχεία με το Κυπριακό. Το συμπέρασμα: οι Ελληνοκύπριοι πρέπει να σώσουν τους Τουρκοκύπριους, οι οποίοι στη συνέχεια θα είναι σε θέση να σώσουν τους Ελληνοκύπριους.
Ο Χρίστος Παναγιωτίδης είναι τακτικός αρθρογράφος της Sunday Mail και της Αλήθειας
Τα περιεχόμενα αυτού του άρθρου συμπεριλαμβανομένων των σχετικών εικόνων ανήκουν στην Cyprus Mail
Οι απόψεις και οι γνώμες που εκφράζονται είναι του συγγραφέα ή/και της Cyprus Mail
Source