Τι νέο υπάρχει

[Cyprus Mail] Κατάθλιψη στο χώρο εργασίας...

health-1.jpg

Με το καλοκαίρι πίσω μας, η σκέψη της δουλειάς χωρίς τίποτα να περιμένουμε μπορεί να είναι ζοφερή. Η DESPINA NICOLA για το πώς είναι σημαντικό να νιώθουμε ότι κάνουμε τη διαφορά

Καταθλιπτικές οι σκέψεις για την επιστροφή στη δουλειά; Δεν είστε μόνο εσείς. Στο Ηνωμένο Βασίλειο ο αριθμός των ανθρώπων που αισθάνονται έτσι είναι το απίστευτο 87%

Τι είναι λοιπόν αυτό που μας κάνει τόσο δυστυχισμένους στη δουλειά μας;

Ο εμπειρογνώμονας Johann Hari ταξίδεψε 40.000 μίλια σε όλο τον κόσμο για να πάρει συνεντεύξεις από κοινωνικούς επιστήμονες για να απαντήσει στο ερώτημα "Τι κάνει τους ανθρώπους να έχουν κατάθλιψη στον εργασιακό χώρο;". Η αποσύνδεση μεταξύ τους ήταν η κύρια αιτία. Πολλοί εργαζόμενοι αισθάνονται ότι δεν τους βλέπουν και δεν τους ακούν στη δουλειά και ότι τους αντιμετωπίζουν σαν μηχανές μιας χρήσης

Ο μέσος εργαζόμενος έχει ελάχιστο έλεγχο και εργάζεται κάτω από τιμωρητικές συνθήκες. Πάρτε για παράδειγμα την έγκριτη επιχείρηση Amazon η οποία παρακολουθεί ηλεκτρονικά κάποιους υπαλλήλους. Για να αυξήσουν την παραγωγικότητα, παρακολουθούν τις κινήσεις των εργαζομένων, πόσο καιρό ξεκουράζονται, κάνουν διαλείμματα και πόση δουλειά κάνουν. Αν χαλαρώσουν, το σχετικό ποσό αφαιρείται από το μισθό τους.

Πολλά άτομα αισθάνονται υποτιμημένα και δεν εκτιμώνται στο χώρο εργασίας. Όλοι έχουμε την ανάγκη για ατομικότητα και για ανάπτυξη μέσω της κοινωνικοποίησης και αυτό μας δίνει νόημα στη ζωή, αλλά αυτό διαλύεται στην εργασία, καθώς το σημερινό εργασιακό περιβάλλον είναι αφύσικο για την εξέλιξή μας. Η σημασία που είχαμε στη φυλή έκανε τους προγόνους μας να αισθάνονται προστατευμένοι και ο καθένας είχε έναν σκοπό, χρησιμοποιώντας τις δικές του δεξιότητες για το καλό της κοινότητας.

Επιβιώσαμε λόγω των ικανοτήτων μας να συνεργαζόμαστε σε μια φυλή, όχι για το πόσο δυνατοί είμαστε. Παρόλο που δεν ήμασταν τόσο γρήγοροι ή δυνατοί όσο άλλα ζώα, εκτιμούσαμε, νοιαζόμασταν και προσέχαμε τη φυλή μας. Ήμασταν δεμένοι μεταξύ μας για να παρέχουμε τροφή, καταφύγιο, φρέσκο νερό και κυρίως προστασία. Όλοι μας εκτιμούσαμε και αναγνωριζόμασταν για τις δουλειές που κάναμε.

Είναι έμφυτη η φύση μας να ανήκουμε, αλλά τώρα έχουμε γίνει ένας ατομικιστικός πολιτισμός. Καθώς δεν υπάρχει πλέον ο κίνδυνος της άγριας ζωής στις σύγχρονες πόλεις, έχουμε εγκαταλείψει τη φυλή μας και είμαστε οι πρώτοι άνθρωποι που προσπαθούν να τη διαλύσουν. Οι ψυχολογικές μας ανάγκες έχουν παραμεληθεί, οδηγώντας σε κατάθλιψη.

Ένας λέκτορας στο πανεπιστήμιο του Σικάγο δήλωσε ότι οι άνθρωποι που αισθάνονται ότι δεν ανήκουν, απελευθερώνουν την ορμόνη κορτιζόλη. Όταν εκλύεται υπερβολική ποσότητα αυτής της ορμόνης, μπορεί να πάρετε βάρος ή να το χάσετε. Η αρτηριακή σας πίεση μπορεί να αυξηθεί, μπορεί να υποφέρετε από οστεοπόρωση, επίσης η κατάθλιψη και το άγχος μπορεί να εκτοξευθούν στα ύψη. Και αυτά είναι μόνο μερικά από τα συμπτώματα.

Η έκκριση υπερβολικής ποσότητας κορτιζόλης προκαλεί μεγάλη ανησυχία στους γιατρούς. Πολλοί προσπαθούν να βρουν μια θεραπεία για την ανισορροπία των χημικών ουσιών συνταγογραφώντας φάρμακα που αυξάνουν τα επίπεδα ευτυχίας. Αυτά τα φάρμακα έχουν σεροτονίνη. Ωστόσο, αν δεν θεραπευτεί η κύρια αιτία του προβλήματος, τα φάρμακα αυτά μπορεί να μην αποδώσουν. Οι γιατροί μπορεί να πρέπει να αυξάνουν συνεχώς τη δοσολογία, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε άλλα προβλήματα υγείας.

Ένας ψυχίατρος ονόματι Derick Somerfield ταξίδεψε στην Καμπότζη για να εισαγάγει τα αντικαταθλιπτικά. Οι κάτοικοι της Καμπότζης προβληματίστηκαν για το πώς η κατάθλιψη θα μπορούσε να θεραπευτεί με φάρμακα και του μίλησαν για τις δικές τους θεραπείες

Διηγήθηκαν την ιστορία ενός φτωχού καλλιεργητή ρυζιού που έχασε το πόδι του αφού πάτησε πάνω σε μια εκρηκτική ύλη στον ορυζώνα όπου δούλευε. Παρόλο που του τοποθέτησαν τεχνητό μέλος, δεν μπορούσε να συνεχίσει να εργάζεται στους ορυζώνες, καθώς ήταν πολύ επώδυνο. Αντιμετώπιζε τόσο το τραύμα από το ναρκοπέδιο όσο και τον σωματικό πόνο του τεχνητού μέλους και έπαθε κατάθλιψη. Δεν σηκωνόταν από το κρεβάτι και έκλαιγε όλη μέρα.

Οι χωρικοί ανησυχούσαν για την ευημερία του, αλλά καταλάβαιναν ότι ο πόνος του είχε νόημα. Συγκέντρωσαν χρήματα και του αγόρασαν μια αγελάδα, πιστεύοντας ότι με αυτόν τον τρόπο του έδιναν όχι μόνο ένα μέσο για να βγάλει τα προς το ζην αλλά και έναν τρόπο να ξεπεράσει τον πόνο του κάνοντας δουλειά με νόημα.

Κατά τη διάρκεια των επόμενων εβδομάδων σταμάτησε να λυπάται τον εαυτό του και με την πάροδο του χρόνου η κατάθλιψή του εξαφανίστηκε.

Αυτή η ιστορία δείχνει την αξία του να ανήκουμε σε μια ομάδα και να ικανοποιούμε τις ψυχολογικές μας ανάγκες. Το να σε βλέπουν και να σε ακούν στο χώρο εργασίας σου δίνει την αίσθηση ότι η προσπάθεια που καταβάλλεις εκτιμάται. Όλοι έχουμε την ανάγκη να νιώθουμε ξεχωριστοί και ότι μετράμε. Έχουμε ανάγκη να ανήκουμε σε κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό μας για να νιώθουμε προστατευμένοι. Ως ανθρώπινα όντα πρέπει να εμπιστευόμαστε τους ανθρώπους γύρω μας για να νιώθουμε ασφάλεια. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για όσους βρίσκονται στο χώρο εργασίας όπου περνάμε το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας.


Τα περιεχόμενα αυτού του άρθρου, συμπεριλαμβανομένων των σχετικών εικόνων, ανήκουν στην Cyprus Mail
Οι απόψεις και οι γνώμες που εκφράζονται είναι του συγγραφέα ή/και της Cyprus Mail

Πηγή

 
Πίσω
Κορυφή