Ανασκόπηση του 2022: παραπληροφόρηση σε ένα κρίσιμο θέμα για τους νέους
Η συζήτηση στη Βουλή για το αν η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση θα πρέπει να είναι υποχρεωτική στα σχολεία έπεσε σε ένα από τα χαμηλότερα επίπεδα συζήτησης που έχει φτάσει ποτέ η Βουλή των Αντιπροσώπων
Αυτά δεν είναι δικά μου λόγια, αλλά της προέδρου της Βουλής Αννίτας Δημητρίου, αν και δυσκολεύομαι να διαφωνήσω.
Με μια κίνηση, η συζήτηση κατάφερε να συμπεριλάβει παραπληροφόρηση σχετικά με το τι πραγματικά συνεπάγεται ο νόμος, κατηγορίες για ρητορική μίσους κατά της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας και σαφείς ενδείξεις ότι η εκκλησία έχει εξαιρετικά ισχυρή επιρροή σε θέματα του κράτους.
Πέταξε κάτω από το λεωφορείο, τους ίδιους τους ανθρώπους που υποτίθεται ότι θα βοηθούσε (τα παιδιά) και αποφάσισε επίσης να κάνει μια σπόντα στην LGBTQI+ κοινότητα, απλά και μόνο επειδή.
Αρχικά, το κραυγαλέο ερώτημα είναι φυσικά, γιατί στο καλό ένα κράτος μέλος της ΕΕ το 2022 συζητάει ακόμη και για το αν η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση θα πρέπει να είναι υποχρεωτική στα σχολεία. Αυτό που προσθέτει προσβολή στο κακό όμως είναι ότι ο πρωταρχικός στόχος του νόμου έγκειται στο να μάθουν τα παιδιά πώς να αναγνωρίζουν τα σημάδια της κακοποίησης και πού να απευθυνθούν για βοήθεια.
Είναι ακατανόητο γιατί κάποιος να είναι αντίθετος σε αυτό και γιατί να τίθεται καν προς συζήτηση.
Ωστόσο, ο ακροδεξιός Ελαμ και ο ανεξάρτητος βουλευτής Ανδρέας Θεμιστοκλέους καταψήφισε. Οι οκτώ βουλευτές του ΔΗΚΟ απείχαν
Ίσως ο όρος σεξουαλική διαπαιδαγώγηση να είναι παραπλανητικός. Δεν εκπαιδεύει τα παιδιά σε δημιουργικούς τρόπους με τους οποίους μπορούν να ασχοληθούν με το σεξ - στοχεύει στην εκπαίδευσή τους για το πώς να προστατεύουν τον εαυτό τους.
Η νομοθεσία αναφέρεται στην "ολιστική σεξουαλική αγωγή", η οποία στοχεύει στην παροχή στους μαθητές "γνώσεων, ικανοτήτων και αξιών που θα τους ενδυναμώσουν ώστε να μπορούν να αναγνωρίζουν την υγεία, την ευημερία και τις αξίες τους". Στόχος της είναι να διδάξει στα παιδιά πώς να αναπτύσσουν υγιείς κοινωνικές και σεξουαλικές σχέσεις και να αναγνωρίζουν ότι "οι αποφάσεις τους επηρεάζουν την ευημερία τους και την ευημερία των άλλων. Τους διδάσκει τα δικαιώματά τους και πώς να διασφαλίζουν την τήρησή τους". Ουσιαστικά, τους διδάσκει τη συναίνεση.
Πώς παρουσιάστηκε αυτό από τους αντιτιθέμενους στο νόμο; Ο Θεμιστοκλέους, ο οποίος πρέπει να κατέχει το βραβείο εκπροσώπησης του πόσο μακριά μπορεί να φτάσει η ελευθερία του λόγου, το χαρακτήρισε ως ένδειξη μιας "πορνογραφικής και ομοφυλοφιλικής καταιγίδας"
Θα έλεγε κανείς ότι υπάρχουν σελίδες και σελίδες αφιερωμένες στην ομοφυλοφιλική πορνογραφία. Αλλά η διατύπωση της νομοθεσίας είναι πραγματικά αρκετά σαφής και ειλικρινά αρκετά στεγνή, όπως θα περίμενε κανείς να είναι τα νομικά έγγραφα. Χρειάζεται πραγματικά υπερβολική φαντασία για να δει κανείς πορνογραφία σε αυτήν.
Αλλά για τον Θεμιστοκλέους είδε ότι ο νόμος θα δίδασκε "ότι είναι ΟΚ για δύο γυναίκες να φιλιούνται μεταξύ τους, και για τους άνδρες το ίδιο. Θα τους διδάξουμε ότι δύο γυναίκες ή δύο άνδρες μπορούν να αποκτήσουν παιδί."
Αρκετοί βουλευτές θεώρησαν ότι υπερέβαλε τον κανόνα της "ελευθερίας του λόγου" και αυτό είχε αποτολμήσει τη ρητορική μίσους. Ιδιαίτερα στην άποψή του ότι η εξάπλωση της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης θα μάθαινε και στα παιδιά ότι "μπορούν να γεννηθούν Κωστάκηδες και να γίνουν Μαριούλες."
Εδώ υπάρχουν δύο προβλήματα στο χέρι: το πρώτο, για να το διατυπώσουμε εντελώς λαϊκά, so what? Τι κι αν τα παιδιά διδάσκονται ότι η αγάπη δεν είναι στο χέρι κανενός από εμάς να κάνει διακρίσεις; Και το δεύτερο, ενώ ο Θεμιστοκλέους προσβάλλει πολύ την ολιστική σεξουαλική διαπαιδαγώγηση, φαίνεται ότι δεν υπάρχει θέμα με τις συνέπειες της απουσίας σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης
Αυτή τη στιγμή υπάρχουν αυξημένες αναφορές για σεξουαλική κακοποίηση από ανηλίκους και οι εφηβικές εγκυμοσύνες δεν είναι σπάνιες. Αυτά είναι κραυγαλέα σημάδια ότι πρέπει να γίνουν πολλά
Για κάθε σύγχρονη χώρα - και ειδικά για μια που έχει νομιμοποιήσει τις αμβλώσεις - η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση θα έπρεπε να είναι δεδομένη
Και παρόλο που τα σχόλια του Θεμιστοκλέους μπορεί να είναι υπέροχα για θεατρινισμούς, υπάρχουν μια σειρά από ζητήματα από τα οποία αφαιρεί. Το πρώτο, η ανακοίνωση του Υπουργού Παιδείας Πρόδρομου Προδρόμου ότι θα ζητηθεί η γνώμη των συνδικάτων για να συζητηθεί η ύλη που θα διδάσκεται. Γιατί; Δεν έχει το υπουργείο ειδικούς και εμπειρογνώμονες για να το κάνουν αυτό; Έγινε πολύς θόρυβος για το πώς η διδασκαλία της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης θα επηρέαζε το ωρολόγιο πρόγραμμα, γι' αυτό και αναμείχθηκαν οι συνδικαλιστικές οργανώσεις
Αυτό δεν είναι τίποτα λιγότερο από παράλογο. Το διδακτικό υλικό θα έπρεπε να καθορίζεται από το υπουργείο. Η υποχρεωτική σεξουαλική διαπαιδαγώγηση δεν θα έπρεπε εξαρχής να προέρχεται από το κοινοβούλιο - θα έπρεπε να είναι κάτι που το υπουργείο είχε κατοχυρώσει. Και παρόλο που ο κ. Προδρόμου επανειλημμένα επέμεινε ότι ήδη διδάσκεται, αν αυτό ίσχυε, δεν θα χρειαζόταν εξαρχής να περάσει η νομοθεσία.
Τέλος, σχετικά με το θέμα των αόρατων επιρροών στο υπουργείο Παιδείας, αξίζει να σημειωθεί μια σειρά από σχόλια που ακούστηκαν κατά τη διάρκεια της κοινοβουλευτικής συζήτησης: ότι οι προσπάθειες να ναυαγήσει ο νόμος (ήταν πολλές) υποκινούνταν από την εκκλησία.
Κάθε πεποίθηση που έχουμε διαμορφώνεται αναπόφευκτα από μια σειρά εξωτερικών επιρροών. Η πίστη, η ανατροφή, οι βιωμένες εμπειρίες, για να αναφέρουμε μερικές από αυτές. Το να είσαι κοντά στην εκκλησία δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση ζήτημα. Το πρόβλημα έγκειται όταν α) υποτίθεται ότι υπάρχει διαχωρισμός μεταξύ εκκλησίας και κράτους και β) όταν αυτό φαίνεται να επηρεάζει τις ζωές των νεότερων γενεών.
Αν και η εκκλησία μπορεί να διδάσκει την αποχή, δεν μπορεί να ζει τόσο έξω από τον πραγματικό κόσμο ώστε να μην αντιλαμβάνεται ότι το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας δεν λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο και ως εκ τούτου η ύπαρξη δικλείδων ασφαλείας μπορεί να κάνει πολλά για την προστασία των παιδιών.
Τον τελευταίο χρόνο, η ίδια η εκκλησία βρέθηκε μπλεγμένη σε σκάνδαλα σεξουαλικής κακοποίησης. Είτε είναι αλήθεια είτε όχι, υπογραμμίζει ότι το κακό και ο κίνδυνος μπορούν να βρεθούν οπουδήποτε. Ίσως η εκκλησία θα μπορούσε να κάνει περισσότερη αυτοκριτική και να είναι υπέρμαχος στην προστασία των παιδιών από την κακοποίηση, αντί να προσπαθεί να σταματήσει έναν νόμο που προσπαθεί να τα βοηθήσει
Και όποια και αν είναι η στάση της, πραγματικά δεν θα πρέπει να επηρεάσει μια ολόκληρη υπουργική πολιτική και νομοθεσία που θα επηρεάσει τους νέους, η οποία δεν έχει καμία σχέση με την εκκλησία.
Τα περιεχόμενα αυτού του άρθρου συμπεριλαμβανομένων των σχετικών εικόνων ανήκουν στην Cyprus Mail
Οι απόψεις και οι γνώμες που εκφράζονται είναι του συγγραφέα και/ή της Cyprus Mail
Πηγή
