Τι νέο υπάρχει

[Cyprus Mail] Η Κύπρος και η αριστερά, η δεξιά και η ακροδεξιά...

comment-christos-Elam-party-leader-Christos-Christou-960x640.jpg

Του Χρήστου Παναγιωτίδη

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια παγκόσμια πολιτική στροφή προς τα ακροδεξιά κόμματα. Έχουμε δει αυτό το φαινόμενο σε πολλές χώρες. Στη Γαλλία υπήρξε ο Ζαν-Μαρί Λεπέν και ακολούθησε η κόρη του Μαρίν Λεπέν. Στη Σουηδία υπήρξε ο Τζίμι Άκεσον και πιο πρόσφατα στην Ιταλία με την Τζόρτζια Μελόνι. Στην Αμερική υπήρξε ο Ντόναλντ Τραμπ, αλλά και στην Ελλάδα με τον Νίκο Μιχαλολιάκο της Χρυσής Αυγής και στην Κύπρο με τον Χρήστο Χρήστου του ΕΛΑΜ. Φυσικά, ο πρώτος ιεροκήρυκας, στη σύγχρονη εποχή, ήταν ο Enoch Powell στην Αγγλία, πριν από περίπου 50 χρόνια. Ωστόσο, ακροδεξιά κόμματα υπάρχουν και σε πολλές άλλες χώρες της Ευρώπης και του υπόλοιπου κόσμου

Υποψιάζομαι ότι θα αναστατώσω τους αριστερούς φίλους μου με τις απόψεις που εκφράζω σε αυτό το άρθρο και, κυρίως, επειδή τους θεωρώ εν μέρει υπεύθυνους για την έξαρση των ακροδεξιών κομμάτων. Οι θέσεις των αριστερών κομμάτων σε σημαντικά ζητήματα, όπως η παράνομη μετανάστευση και η διάθεση πόρων για τη στήριξη κοινωνικά αδύναμων ομάδων (με την επιβολή πρόσθετων φόρων ή με κρατικό δανεισμό) συχνά συγκρούονται με τη σοφία του πολίτη

Ας δούμε την περίπτωση της παράνομης μετανάστευσης. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι οικονομικές ανισότητες που υφίστανται (και πάντα υφίσταντο) στον κόσμο δεν θα εξαφανιστούν ποτέ. Κατά συνέπεια, θα υπάρχουν πάντα οικονομικοί μετανάστες που θα επιδιώκουν να μετεγκατασταθούν από μια φτωχή χώρα σε μια πλούσια χώρα. Είναι εξίσου σαφές ότι η απεριόριστη μετακίνηση αυτών των ανθρώπων θα έχει αναπόφευκτα σοβαρές επιπτώσεις στις κοινωνικές, πολιτιστικές και οικονομικές δομές των χωρών που δέχονται τις μεταναστευτικές εισροές.

Είναι επίσης εύκολα αντιληπτό ότι η οικονομική στήριξη και άλλες παροχές (όπως η δωρεάν υγειονομική περίθαλψη) που παρέχονται στους οικονομικούς μετανάστες, αποτελούν μια μορφή κινήτρου που ενθαρρύνει πολλούς επίδοξους μετανάστες να αποτολμήσουν το επικίνδυνο εγχείρημα της προσπάθειας μετεγκατάστασης από τη φτωχή γενέτειρά τους σε μια εύπορη νέα πατρίδα. Το φαινόμενο αυτό αποτελεί απειλή για τους γηγενείς, οι οποίοι στρέφονται στα ακροδεξιά κόμματα για να αναζητήσουν την προστασία που θεωρούν ότι δικαιούνται για τη διασφάλιση των "δικαιωμάτων" τους. Το δίλημμα είναι σκληρό, αλλά η πραγματικότητα είναι αμείλικτη. Η θέση της Αριστεράς και ειδικότερα του Κινήματος Ισότητας, Στήριξης, Αντιρατσισμού (ΚΙΣΑ) στο θέμα της λαθρομετανάστευσης έχει στόχους που δεν μπορούν να επιτευχθούν, γιατί η εξάλειψη των οικονομικών ανισοτήτων στον κόσμο που ζούμε είναι, απλά, μια άπιαστη ουτοπία

Το άλλο καλό παράδειγμα, που ενισχύει τον ισχυρισμό ότι τα ακροδεξιά κινήματα πηγάζουν από τις θέσεις που υιοθετούν τα αριστερά κόμματα, είναι αυτό της απερίσκεπτης προσδοκίας ότι το "κράτος" πρέπει να καλύπτει άνευ όρων όλες τις ανάγκες των πολιτών του. Είναι γνωστό ότι το κράτος δεν είναι η πιο ικανή μηχανή παραγωγής πλούτου και συχνά είναι η πιο διεφθαρμένη. Σίγουρα, αυτό συμβαίνει στην Κύπρο, όπου οι οιονεί κρατικοί οργανισμοί λειτουργούν παραδοσιακά ως ναοί της ρουσφετολογίας, οδηγώντας τελικά στην αυτοκαταστροφή τους, όπως συνέβη στην περίπτωση των Κυπριακών Αερογραμμών. Δεδομένης της αποδεδειγμένης αδυναμίας των κρατικών επιχειρήσεων να παράγουν πλούτο, οι μόνες εναπομείνασες πηγές δημόσιων πόρων είναι η φορολογία και ο δανεισμός, ο οποίος υποθηκεύει την ευημερία των μελλοντικών γενεών και μπορεί εύκολα να οδηγήσει στη χρεοκοπία ολόκληρης της χώρας.

Και εδώ, ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού, ενώ επιδιώκει τα οφέλη της ευνοιοκρατίας για τον εαυτό του, αντιλαμβάνεται επίσης ότι η αλόγιστη διαχείριση των παροχών εκ μέρους του κράτους οδηγεί τελικά στην καταστροφή. Αυτές οι εγγενείς αντιφάσεις ωθούν συχνά τους πολίτες στην αγκαλιά των ακροδεξιών πολιτικών κινημάτων, τα οποία καταφεύγουν συχνά σε λαϊκίστικες συνταγές και εμφανίζονται να προσφέρουν γενναιόδωρες παροχές, χωρίς κόστος. Με άλλα λόγια, οι ακροαριστερές θέσεις οδηγούν συχνά στη δημιουργία ακροδεξιών αντιδράσεων (και το αντίστροφο)

Το τρίτο καλό παράδειγμα είναι η εθνικιστική/πατριωτική στάση που υιοθετείται πάντοτε από τα ακροδεξιά κόμματα. Ο ισχυρισμός τους είναι ότι, μέσω αυτών των θέσεων, τα ακροδεξιά κόμματα υπερασπίζονται και προστατεύουν τα επιτεύγματα του έθνους, τα οποία απειλούνται από τους ξένους. Σε πρόσφατη τηλεοπτική εκπομπή του Ραδιοφωνικού Ιδρύματος Κύπρου, ο Χρίστος Χρίστου εξέφρασε με τόλμη τέτοια αισθήματα, λέγοντας: Ας κλείσουμε τα οδοφράγματα και ας σταματήσουμε να χρηματοδοτούμε τους εχθρούς μας, όταν χιλιάδες Ελληνοκύπριοι βρίσκονται στα πρόθυρα της φτώχειας. Απλοϊκά λόγια που, ωστόσο, γίνονται εύκολα κατανοητά και αποδεκτά από τις μάζες.

Το συμπέρασμά μου, λοιπόν, είναι ότι τα αριστερά κόμματα μπορούν να περιορίσουν την άνοδο των ακροδεξιών κινημάτων, αποφεύγοντας την υιοθέτηση μαξιμαλιστικών, μη ρεαλιστικών θέσεων σε θέματα όπως η παράνομη μετανάστευση, η οικονομία και η προώθηση των κρατικών επιχειρήσεων. Πιστεύω ότι η υιοθέτηση ορθολογικών και ρεαλιστικών θέσεων σε αυτά τα ζητήματα από τα αριστερά κόμματα θα οδηγήσει στη συρρίκνωση και τελικά στην εξαφάνιση των ακροδεξιών κινημάτων. Φοβάμαι, όμως, ότι όλα τα πολιτικά κόμματα δυσκολεύονται πολύ να θέσουν το εθνικό συμφέρον πάνω από τα δικά τους συμφέροντα, με αποτέλεσμα να χρησιμοποιούν θεμιτά και αθέμιτα μέσα για να επικρατήσουν έναντι των πολιτικών τους αντιπάλων. Η ειρωνεία αυτής της τακτικής είναι ότι συχνά οδηγεί σε αποτελέσματα που είναι τα αντίθετα από αυτά που επιδιώκονται

Αυτή η συμπεριφορά των πολιτικών κομμάτων έχει οδηγήσει στην απαξίωση ολόκληρου του πολιτικού συστήματος και σε ένα κλίμα μοιρολατρίας, ιδιαίτερα σε σχέση με το Κυπριακό, όπου όλα τα κόμματα, σε κάθε τους δήλωση, τονίζουν εν χορώ ότι η Τουρκία και η αδιαλλαξία με την οποία αντιμετωπίζει τους Ελληνοκύπριους είναι αποκλειστικά υπεύθυνη για την αδιέξοδη κατάσταση με την οποία βρισκόμαστε σήμερα αντιμέτωποι. Αυτό το συνεχές σφυροκόπημα, που αποσκοπεί πρωτίστως στη συγκάλυψη των τεράστιων λαθών που διέπραξαν οι ηγέτες μας, έχει προκαλέσει την αίσθηση ότι το Κυπριακό είναι άλυτο και ότι η προσπάθεια επίλυσής του είναι μάταιη. Στις επερχόμενες προεδρικές εκλογές, πρόθεσή μου είναι να ψηφίσω τον υποψήφιο, ο οποίος θα δηλώσει ότι μπορεί να λύσει το Κυπριακό (και θα καταπολεμήσει τη διαφθορά) και ταυτόχρονα θα εξηγήσει, λεπτομερώς, πώς θα επιτύχει αυτούς τους στόχους. Σας προτρέπω να κάνετε το ίδιο.

Φυσικά, οι θέσεις του κυπριακού ακροδεξιού κινήματος είναι επίσης ουτοπικές. Το να κλειδώσουμε τους Ελληνοκύπριους σε ένα φρούριο και να τους απομονώσουμε από τον υπόλοιπο κόσμο είναι μη ρεαλιστικό. Ούτε είναι δυνατόν να υψωθεί ένα αδιαπέραστο τείχος, που να εκτείνεται σε 200 χιλιόμετρα, από τη Δερύνεια μέχρι την Κόκκινα. Το μόνο που θα πετύχουμε επιχειρώντας μια τέτοια άσκηση θα είναι να σφραγίσουμε τη διχοτόμηση της πατρίδας μας, παραχωρώντας στην κατοχική δύναμη ολόκληρο το λεγόμενο "πράσινο έδαφος", που σήμερα χωρίζει την ελεύθερη Κύπρο από το κατεχόμενο τμήμα.

Ο Χρίστος Παναγιωτίδης είναι τακτικός αρθρογράφος της Sunday Mail και της Αλήθειας


Τα περιεχόμενα αυτού του άρθρου συμπεριλαμβανομένων των σχετικών εικόνων ανήκουν στην Cyprus Mail
Οι απόψεις και οι γνώμες που εκφράζονται είναι του συγγραφέα ή/και της Cyprus Mail

Πηγή

 
Πίσω
Κορυφή