Εάν υπάρχει πράξη απάτης, το Δικαστήριο εκδίδει διαταγή για την καταβολή των οφειλόμενων δόσεων ως χρηματική ποινή
Η παράλειψη του οφειλέτη να καταβάλει το ποσό των δόσεων που του επιβλήθηκε, για άλλο λόγο εκτός από οικονομική ή φυσική αδυναμία, συνιστά πράξη απάτης κατά του δανειστή της απόφασης. Για να ασκηθεί ποινική δίωξη κατά του οφειλέτη της απόφασης, πρέπει να μην καταβάλει τουλάχιστον τρεις δόσεις, και σε περίπτωση που οι εναπομένουσες δόσεις για την εξόφληση του χρέους είναι λιγότερες από τρεις, μπορεί να ασκηθεί ποινική δίωξη εάν δεν καταβάλει οποιαδήποτε δόση. Σε περίπτωση καταδίκης, το Δικαστήριο εκδίδει διαταγή για την καταβολή των οφειλόμενων δόσεων ως χρηματική ποινή και μπορεί να διατάξει την αναστολή της εκτέλεσής της για περίοδο έως έξι μηνών. Το Δικαστήριο μπορεί να αποφασίσει να δώσει την ευκαιρία στον οφειλέτη να πληρώσει το χρέος του με δόσεις σε τέτοιους χρόνους και σε τέτοια ποσά που θα κρίνει κατάλληλα στο πλαίσιο των οικονομικών δυνατοτήτων του οφειλέτη. Η αδικαιολόγητη παράλειψη εκ μέρους του να καταβάλει τις δόσεις σύμφωνα με τη διαταγή του Δικαστηρίου αποτελεί αδίκημα εσκεμμένης ανυπακοής και τιμωρείται αυστηρά.
Ο νόμος περί καταδολίευσης των πιστωτών της απόφασης, Ν.60(I)/2008, παρέχει τη δυνατότητα σε πιστωτή δικαστικής απόφασης να ζητήσει να διαταχθεί ο οφειλέτης δικαστικής απόφασης να καταβάλει τις οφειλόμενες δόσεις του ως χρηματική ποινή, και επίσης ορίζει τα αδικήματα της εξαπάτησης πιστωτών δικαστικής απόφασης και τις προβλεπόμενες ποινές.
Το Ανώτατο Δικαστήριο, στην απόφαση που εξέδωσε στην ποινική έφεση C.A.102/2021, στις 18.10.2022, εξέτασε τις δύο εφέσεις που ασκήθηκαν από οφειλέτη απόφασης ο οποίος παραπονέθηκε ότι το πρωτοβάθμιο δικαστήριο εφάρμοσε εσφαλμένα τις διατάξεις του άρθρου 24(1) του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/1960 και του άρθρου 91Β(1) του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6 και ότι η απόφασή του να εκδώσει διαταγή αποζημίωσης ήταν εσφαλμένη από νομική και ουσιαστική άποψη. Ήταν η θέση του ότι το Δικαστήριο δεν είχε εξουσία να εκδίδει τέτοια διατάγματα δυνάμει του άρθρου 24(1) του Νόμου 14/1960.
Το Ανώτατο Δικαστήριο στην απόφασή του αναφέρθηκε στη θέση του οφειλέτη της απόφασης ότι σκοπός του άρθρου 24 είναι η αποφυγή της πολλαπλότητας των διαδικασιών για τον διακανονισμό στο πλαίσιο της ποινικής υπόθεσης, αν είναι δυνατόν, και της παράλληλης αστικής διαφοράς. Στην προκειμένη περίπτωση, το Ανώτατο Δικαστήριο τόνισε ότι δεν υπήρχε δυνατότητα κατάθεσης άλλης αγωγής για την αποζημίωση των πιστωτών. Η διαταγή πληρωμής των μηνιαίων δόσεων αποτελεί μέτρο αναγκαστικής εκτέλεσης και δεν δημιουργεί ενάξιμο δικαίωμα, ώστε να προκύπτει η σκοπιμότητα αποφυγής νέας αγωγής αποζημίωσης. Σε σχέση με τη θέση αυτή, το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ότι ο σκοπός του άρθρου 24 είναι πράγματι η αποφυγή πολλαπλών διαδικασιών και η εξοικονόμηση χρόνου και εξόδων του Δικαστηρίου. Μάλιστα, αναφέρει το Ανώτατο Δικαστήριο, όπως προκύπτει από τη νομολογία, κάθε δυνατότητα που παρέχει το οπλοστάσιο του Νόμου προς αυτή την κατεύθυνση πρέπει να χρησιμοποιείται από τα Δικαστήρια με ετοιμότητα, τηρώντας πάντοτε την υποχρέωση διασφάλισης των αναγνωρισμένων δικαιωμάτων του εναγομένου
Όσον αφορά την ουσία του εξεταζόμενου θέματος, το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ότι το Πρωτοδικείο, χωρίς οι πιστωτές της απόφασης να προσδιορίζουν το Νόμο που είχαν κατά νου βάσει του οποίου θα μπορούσε να προχωρήσει στην έκδοση οποιουδήποτε διατάγματος, κατέφυγε το ίδιο στις διατάξεις του άρθρου 24(1) τις οποίες το Δικαστήριο εφάρμοσε χωρίς εξαίρεση. Δεν έλαβε υπόψη ότι δεν του ζητήθηκε διαταγή αποζημίωσης, αλλά διαταγή πληρωμής. Το Δικαστήριο δεν ζήτησε από τους πιστωτές να εκθέσουν τη νομική βάση του αιτήματός τους προκειμένου να το εξετάσει. Το Ανώτατο Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η δυνατότητα είσπραξης των οφειλόμενων δόσεων προβλέπεται από το άρθρο 4(3) του Νόμου 60(Ι)/2008, το οποίο προβλέπει ένδικα μέσα για την εξαπάτηση των πιστωτών απόφασης. Για το λόγο αυτό, διέταξε την ακύρωση των διαταγμάτων αποζημίωσης που εκδόθηκαν εσφαλμένα από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, αλλά όχι των ποινών
Όσον αφορά τις ποινές, το Ανώτατο Δικαστήριο τόνισε ότι αναμένονται αυστηρές και αποτρεπτικές ποινές όταν διαπιστώνεται επίμονη αδικαιολόγητη μη συμμόρφωση με το διατακτικό των μηνιαίων δόσεων. Στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν υπήρξε τέτοια αυστηρότητα, αφού από τα πρακτικά προκύπτει απαράδεκτα επίμονη παράλειψη του οφειλέτη της απόφασης να συμμορφωθεί με τις υποχρεώσεις του, καθώς και με τις διαταγές του Δικαστηρίου. Σήμερα, όπως ανέφερε το Ανώτατο Δικαστήριο, 11 και πλέον χρόνια μετά, οι πιστωτές της απόφασης συνεχίζουν ακόμη τις προσπάθειές τους για την είσπραξη της απαίτησής τους, η οποία έχει αναγνωριστεί και επιδικαστεί από το Δικαστήριο, με τον οφειλέτη της απόφασης να συνεχίζει να ταλαιπωρεί τους ίδιους και τη δικαιοσύνη.
Ο Γιώργος Κουκούνης είναι δικηγόρος που ασκεί το επάγγελμα στη Λάρνακα και είναι ο ιδρυτής της εταιρείας GEORGE COUCOUNIS LLC, Advocates & Legal Consultants, διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου: [EMAIL PROTECTED]
Τα περιεχόμενα αυτού του άρθρου συμπεριλαμβανομένων των σχετικών εικόνων ανήκουν στην Cyprus Mail
Οι απόψεις και οι γνώμες που εκφράζονται είναι του συγγραφέα ή/και της Cyprus Mail
Πηγή