Στο πρόσωπο του beatboxer Beardyman, ο Θόδωρος Παναγίδης βρίσκει έναν νευροδιαφορικό, ανήσυχο και παρορμητικό μουσικό που χρησιμοποιεί την τεχνολογία για να ενισχύσει την ανθρώπινη πραγματικότητά του
Η Γροιλανδία, ως γνωστόν, δεν είναι πολύ πράσινη - και πρέπει να πούμε, με την ίδια αμφίβολη λογική, ότι ο Beardyman δεν έχει μούσι, ή μόνο ένα πολύ λεπτό πεισματάρικο μούσι. Ο Βρετανός μουσικός (né Darren Foreman), ένας από τους σημαντικότερους beatboxers στον κόσμο - στη Λεμεσό για μία μόνο βραδιά, χάρη στους καλούς ανθρώπους του Cloud 10 Music Agency - θυμάται πώς προέκυψε το όνομα, στα 20 του χρόνια, όταν είχε όντως μούσι, ένα είδος box beard, για το οποίο ο φίλος του, ο Nick, πάντα του έκανε κουρέλι. "Ένας φίλος μου είπε: "Ως τι θέλεις να σε γράψουν σε αυτή την αφίσα;". Ήταν η πρώτη αφίσα στην οποία είχα μπει ποτέ, χρειαζόμουν κάτι σαν σκηνικό ψευδώνυμο... Και τότε ο Nick μου έστειλε μήνυμα και μου είπε 'Oi, beardyman!' - και μου φάνηκε αστείο γιατί ακουγόταν σαν τον Beenie Man, ή κάποιο είδος σούπερ ήρωα που έχει μούσι". Ανασηκώνει τους ώμους του: "Δεν πίστευα ότι θα γινόταν η καριέρα μου, οπότε είπα 'Ναι, γάμα το'... Και τώρα όλοι με δουλεύουν επειδή δεν έχω τρίχες στο πρόσωπο."
Είναι μια χαριτωμένη ιστορία, αλλά όχι πολύ αντιπροσωπευτική. Για ένα πράγμα, υποδηλώνει έναν εύκολα ικανοποιημένο, μάλλον πρόχειρο χαρακτήρα - ενώ ο Beardyman είναι στην πραγματικότητα ένας σπασίκλας της τεχνολογίας και αξιοσημείωτος μάστορας, που αυτή τη στιγμή περνάει "πολύ χρόνο στο εργαστήριο φτιάχνοντας πράγματα". Το beatboxing σημαίνει τη χρήση της ανθρώπινης φωνής για τη μίμηση θορύβων, συμπεριλαμβανομένων των ντραμ μασίν και άλλων οργάνων (σε μια ομιλία του στο TED που έκανε πριν από εννέα χρόνια φωνάζει τα πάντα, από το βουητό των μυγών μέχρι το κλάμα των βρεφών) - αλλά η δουλειά του βρίσκεται σε ένα εντελώς άλλο επίπεδο, καθώς χρησιμοποιεί τη μουσική τεχνολογία για να βάλει σε επανάληψη και να βελτιώσει τους "θορύβους" του, ώστε στην πραγματικότητα να μην ακούγονται καθόλου σαν την ανθρώπινη φωνή. Τότε ποιο είναι το νόημα; "Ποιο είναι το νόημα των πάντων;" αντιτείνει ο ίδιος. "Νομίζω ότι πρέπει να κάνεις αυτό που σε οδηγεί να κάνεις. Θέλω να πω, αυτό που με συναρπάζει είναι η τεχνολογία και το πώς μπορείς να αυξήσεις τις ικανότητές σου με την τεχνολογία... Πάντα έκανα θορύβους, από τότε που ήμουν παιδί - αλλά απλά έφτασα στο σημείο που ένιωσα ότι είχα βρει όλους τους θορύβους που μπορούσε να κάνει άνετα η φωνή μου."
Ο άλλος λόγος για τον οποίο η ιστορία καταγωγής του Beardyman δεν είναι αντιπροσωπευτική είναι επειδή τον κάνει να ακούγεται πολύ παλιομοδίτης και οτιδήποτε για να γελάσεις - ενώ είναι, όπως παραδέχεται, "παλιομοδίτης" αλλά και αρκετά πιο παράξενος, και πιο εντυπωσιακός. Ο λόγος για τον οποίο δεν πίστευε ότι το beatboxing θα ήταν η καριέρα του, για παράδειγμα, ήταν επειδή είχε ήδη σπουδάσει φιλοσοφία στο Centre for Cognitive Science του Πανεπιστημίου του Sussex, με έμφαση στην Τεχνητή Νοημοσύνη. Το πρόσωπό του είναι λεπτό, τα μάτια μάλλον βαθιά τοποθετημένα- το προσωπικό του στυλ είναι ασυνήθιστο. Χρειάζεται λίγο χρόνο για να έρθει σε οπτική επαφή, βυθίζεται αντ' αυτού σε μια ανήσυχη, σχεδόν μανιώδη συζήτηση, μια ροή χιουμοριστικών φλυαριών και ιλιγγιωδώς γρήγορων κρατήσεων για τα πάντα, από τις προχριστιανικές θρησκείες μέχρι τα δικά μας επιστημικά διλήμματα. "Πώς ξέρω ότι είσαι αληθινός; Μπορεί να είσαι τεχνητή νοημοσύνη. Θα μπορούσες να είσαι χίλια μικρορομπότ που λειτουργούν σε ένα είδος μηχανής που μοιάζει με άνθρωπο!" Σκέφτεται αυτά τα πράγματα - και άλλα πράγματα - πολύ- το μέλλον, το Singularity που πλησιάζει. "Η ψιλοκουβέντα με τρελαίνει", παραδέχεται αργότερα. "Προτιμώ πολύ να φαντάζομαι εσχατολογικά σενάρια. Τι θα συμβεί όταν τα ρομπότ αναλάβουν την εξουσία;"
Κατά κάποιον τρόπο, είναι μια προκλητική συνέντευξη. Δεν μιλάει καθόλου για τη σύζυγο και την οικογένειά του. Δεν θα μιλήσει για τον τρόπο ζωής του. "Δεν πρόκειται να απαντήσω για πράγματα που κάνω από μέρα σε μέρα. Μπορώ να απαντήσω σε εννοιολογικές ερωτήσεις". Ωστόσο, είναι επίσης μια συναρπαστική συνέντευξη επειδή είναι τόσο εύστροφος - και μάλιστα καλοκάγαθος, ένας γελωτοποιός, ένας καλλιτέχνης. Δεν θα μιλήσει για χόμπι και ψυχαγωγικές δραστηριότητες, για παράδειγμα: "Δεν νομίζω ότι έχει καμία σημασία τι κάνω στον ελεύθερο χρόνο μου" - αλλά μετά γελάει, αρχίζοντας να ριφάρει την ιδέα: "Θα μπορούσα να πω ψέματα! Θα μπορούσα να επινοήσω κάτι... Κάνω πολύ ιππασία. Εμπορεύομαι καμήλες. Φτιάχνω το δικό μου τυρί. Πρόσφατα πειραματίστηκα με την εμπορία ανθρώπων, η οποία είναι πολύ επικερδής". Δεν υπάρχει ποτέ βαρετή στιγμή με τον Beardyman.
Το beatboxing προέρχεται από την ίδια ανήσυχη παρόρμηση, την παρόρμηση να μιμηθεί - άρα να περιλάβει - όλο τον κόσμο. Είναι μια παρόρμηση που έχει κάθε παιδί, αν και το πώς σχετίζεται με τη γλώσσα είναι ένα ενδιαφέρον ερώτημα- η ικανότητά μας "να σχηματίζουμε φωνήματα για γλωσσικούς σκοπούς" αναπτύσσεται από την ικανότητα να μιμούμαστε ήχους γενικά, ή η δεύτερη καταλαμβάνει την πρώτη; Το σίγουρο είναι ότι τα περισσότερα παιδιά μειώνουν τη μίμηση καθώς κοινωνικοποιούνται περισσότερο. "Η επιγένεση της γλώσσας στα παιδιά", όπως λέει ο ίδιος, "παίρνει αυτή τη μορφή όπου ένα παιδί θα πειραματιστεί με θορύβους και στη συνέχεια καθοδηγείς το παιδί προς τα φωνήματα που είναι αποδεκτά στο δεδομένο φωνητικό λεξικό της γλώσσας σου". Ένα νεαρό μυαλό θα φιλτράρει φυσικά εκείνους τους θορύβους που θεωρεί άχρηστους ή περιττούς. Το δικό του μυαλό όμως δεν το έκανε;
"Ναι", συμφωνεί - "και υπάρχει μια μεγάλη υπερεκπροσώπηση των νευροδιαφοροποιημένων στην κοινότητα των beatbox, νομίζω". Τούτου λεχθέντος, δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση για μια περιθωριακή κοινότητα. Το beatboxing μπορεί να ήταν κάτι σαν καινοτομία όταν ξεκινούσε, αλλά τώρα - με τη βοήθεια, φυσικά, του διαδικτύου - "είναι αυτό το τεράστιο παγκόσμιο κίνημα με χρηματοδότηση, και τεράστιους αριθμούς στο YouTube, και μια πολύ ενεργή κοινότητα, και χιλιάδες παιδιά που θέλουν απεγνωσμένα να γίνουν το επόμενο μεγάλο πράγμα σε αυτή την κοινότητα". Οι "Beatbox battles" περιλαμβάνουν πλέον μια κατηγορία (γνωστή ως producer category) για το είδος του τεχνολογικά επαυξημένου looping για το οποίο είναι διάσημος, τα νέα παιδιά προλαβαίνουν τις δικές του εμμονές. "Έτυχε να είμαι ένας από τους πρώτους", λέει, "αλλά τώρα υπάρχουν πολλαπλάσιοι άνθρωποι που είναι απλά συγκλονιστικά καλοί."
Πολλοί από αυτούς τους νεοεισερχόμενους μπορεί να το κάνουν επειδή είναι της μόδας, μαθαίνοντας το beatbox ως τεχνική. Για τον νεαρό Darren Foreman, ωστόσο, που μεγάλωσε στο βόρειο Λονδίνο σε μια συνηθισμένη κατά τα φαινόμενα εβραϊκή οικογένεια - η μητέρα του ήταν δασκάλα, ο πατέρας του λογιστής - "απλά έβγαινε από μέσα μου". Το αγόρι ήταν γενικά μουσικός- έγραψε μια 10μερή συμφωνία για τη σχολική ορχήστρα στην ηλικία των 10 ετών και έπαιξε στο πιάνο στο bar mitzvah του - αλλά οι θόρυβοι έβγαιναν επίσης, ένας καταρράκτης αφιλτράριστης μίμησης.
"Ήταν ένα πράγμα που στην πραγματικότητα υποβάθμισα για χρόνια", θυμάται, "επειδή οι άνθρωποι μου είχαν πει να σταματήσω, είναι ενοχλητικό. Έπαιζα τύμπανα πάνω στο τραπέζι, κάνοντας αυτού του είδους τις συμπεριφορές μουσικής διέγερσης". (Το Stimming είναι ένα είδος επαναλαμβανόμενης "ανακουφιστικής κίνησης", που συχνά συνδέεται με τον αυτισμό). "Ήταν σαν μια κακή συνήθεια, την οποία μου είπαν να σταματήσω - μέχρι που ήμουν περίπου 15-16 ετών, κάπνιζα χόρτο στα πάρκα με τους φίλους μου, και τότε άρχισα να το κάνω, έκανα beatboxing στα κομμάτια drum-and-bass που ακούγαμε, και οι άνθρωποι άρχισαν να κάνουν MC πάνω σε αυτό. Πριν το καταλάβω, οι άνθρωποι με ενθάρρυναν να το κάνω!". Ακόμα κι έτσι, μόνο στις αρχές της δεκαετίας των 20, αφού στέφθηκε πρωταθλητής του beatbox στο Ηνωμένο Βασίλειο δύο συνεχόμενες χρονιές (2006-07), σκέφτηκε να προσπαθήσει να κάνει καριέρα με αυτό
Οι γονείς του μάλλον ανησυχούσαν, αφού "με αποθάρρυναν ενεργά από το να ασχοληθώ με τη μουσική". Η ελπίδα τους για τον Darren και τον μικρότερο αδελφό του Jay ήταν ότι θα έβρισκαν "σωστές δουλειές, αλλά εμείς [ΉΜΑΣΤΑΝ] απλά - δεν ξέρω, δεν ήμασταν απαραιτήτως οι καλύτεροι βελτιστοποιημένοι για τον κόσμο της εργασίας". Στην πραγματικότητα, ο Jay είναι επίσης μια διασημότητα, ένας YouTuber με 1,36 εκατομμύρια συνδρομητές - και πολλά από αυτά που κάνει έχουν επίσης να κάνουν με γλωσσικούς φθόγγους, ερμηνεύοντας κωμικά τραγούδια και άλλα παρόμοια. "Είναι εκπληκτικός", εκστασιάζεται ο αδελφός του. "Μπορείς να κάνεις κλικ με τα δάχτυλά σου και θα αλλάξει από τέλεια άπταιστα γαλλικά σε ισπανικά σε αγγλικά, κάπως έτσι... Ο Τζέι είναι μια απόλυτη ιδιοφυΐα. Ο Τζέι έγραφε βιβλία όταν ήταν τεσσάρων ετών". (Από την άλλη, ο ίδιος έγραφε συμφωνίες στα 10 του χρόνια, επισημαίνω.) Φαίνεται απίθανο ότι μια μάλλον συνηθισμένη οικογένεια θα μπορούσε να δημιουργήσει τυχαία δύο τέτοια μοντέλα νευροπλαστικότητας. Μήπως υπάρχει μια γενετική συνιστώσα στα ταλέντα του;
Ίσως- αν και αξίζει επίσης να σημειωθεί (και πάλι) ότι έχει διανύσει πολύ δρόμο από το να κάνει απλώς "θορύβους". Όχι μόνο έχει παίξει σε μερικά από τα μεγαλύτερα φεστιβάλ του κόσμου, όχι μόνο έχει συνεργαστεί με τεράστια ονόματα όπως ο ράπερ Harry Mack (σχεδόν 2,5 εκατομμύρια συνδρομητές στο YouTube), όχι μόνο έχει εμφανιστεί σε τηλεοπτικές εκπομπές όπως η εκπομπή The Infinite Monkey Cage - αλλά έχει επίσης εργαστεί εκτενώς στην πλευρά του λογισμικού, μάλιστα η τεχνολογία μπορεί να είναι ακόμη πιο σημαντική γι' αυτόν από την πραγματική μουσική. "Είναι δύσκολο να το εξηγήσω σε ένα ευρύ κοινό", υποχωρεί όταν τον ρωτάω τι κάνει στο "εργαστήριο". "Αν ήταν κάτι σαν περιοδικό μουσικής τεχνολογίας, θα μπορούσα να μπω σε λεπτομέρειες, αλλά δεν έχει νόημα". Όσοι θέλουν να μάθουν περισσότερα θα πρέπει να επισκεφθούν το Patreon του, όπου ζητά ενεργά συνεργασίες με οπαδούς- εν τω μεταξύ, με διαβεβαιώνει καθώς καθόμαστε στο Crowne Plaza λίγες ώρες πριν από τη συναυλία - εγώ με έναν καφέ, εκείνος πίνοντας χυμό πορτοκαλιού αραιωμένο με νερό - "υπάρχουν πράγματα που θα κάνω σήμερα και που δεν μπορούσα να κάνω πριν από μερικούς μήνες. Τα οποία, θα έλεγα ότι κανείς δεν μπορεί να κάνει, σε αυτό το σημείο".
Κατά κάποιον τρόπο, το να ανεβάσει το παιχνίδι του είναι μια αναγκαιότητα. Όλοι αυτοί οι νεότεροι beatboxers τον κυνηγούν - και η νευροπλαστικότητα μειώνεται με την ηλικία, όσο κι αν προσπαθείς να φροντίσεις τη φωνή σου: "Μου είναι πολύ δύσκολο να μάθω νέους θορύβους". Έγινε 40 ετών τον περασμένο Μάιο- πώς αισθάνθηκε; Ο Beardyman κακαρίζει στην ερώτηση - "Τι φρικτή ερώτηση! 'Γίνατε 40 ετών, πώς είναι αυτό; Πώς πάει;"" - στη συνέχεια γίνεται σκεπτικός. "Υπάρχουν δύο τρόποι να γερνάς, νομίζω", προσφέρει, μιλώντας πιο αργά και συνειδητά από το συνηθισμένο του ξέφρενο ρυθμό. "Υπάρχει ένας όπου συγκεντρώνεις φόβους και παρανοήσεις και ήττες, και συλλέγεις και επιμελείσαι πράγματα που αποφασίζεις ότι "δεν είναι για σένα", και μπορεί να γίνεις γκρίζος και μαραζωμένος και κυνικός, και μπορεί να κουραστείς από τον κόσμο και από τον εαυτό σου, και από τη θέση στον [ΚΌΣΜΟ] των αγώνων για να είσαι αισιόδοξος... Και υπάρχει και ένας άλλος τρόπος, που είναι να αγωνίζεσαι ενεργά εναντίον αυτού.
"Είναι ο ευκολότερος δρόμος της μικρότερης αντίστασης να βρίσκεις απλώς πράγματα για να είσαι κυνικός και να αφήνεις τη μαγεία να σε εγκαταλείψει", συνεχίζει. "Με στεναχωρεί πολύ όταν φίλοι μου λένε ότι δεν έχουν χρόνο να ακούσουν μουσική ή ότι δεν τους ενδιαφέρει η μουσική - αλλά αυτό είναι πολύ συνηθισμένο. Καθώς οι άνθρωποι μεγαλώνουν, εστιάζουν σε πράγματα που βρίσκονται έξω από αυτό το είδος της μαγικής, φανταστικής περιοχής που έκαναν όταν ήταν νεότεροι". Γι' αυτό και οι περισσότεροι "άνθρωποι του Τραμπ και του Brexit" τείνουν να είναι μεγαλύτεροι σε ηλικία, λέει, εξισώνοντας αυτές τις εξελίξεις με το μίσος και τον κυνισμό - και σε αντίθεση με τους άλλους ανθρώπους, τους καλούς, εκείνους "που έχουν κρατήσει το θαύμα της νιότης, την ιδέα ότι μπορείς να είσαι φίλος με οποιονδήποτε, ότι όλοι είμαστε ουσιαστικά ίδιοι"
Τελικά, είναι λίγο παράδοξο. Ο Beardyman μπορεί να φαίνεται ελαφρώς κλειστός - τυλιγμένος σε ψυχαναγκαστική μίμηση ως παιδί, παθιασμένος με τη φουτουριστική τεχνολογία και τα "εννοιολογικά ερωτήματα" ως ενήλικας - ωστόσο η βαθύτερη επιθυμία του φαίνεται να είναι το είδος της χειμαρρώδους, περιεκτικής ανθρώπινης σύνδεσης που κατακλύζει όλα τα εμπόδια. "Αισθάνομαι ότι η κουλτούρα του rave είναι σημαντική", συλλογίζεται. "Το ρέιβινγκ είναι ουσιαστικά η θρησκεία μου". Είναι η έννοια της υπέρβασης, μια φανταστική έξαρση που ταιριάζει στην οραματιστική πλευρά του, την ίδια εκστατική πλευρά που απολαμβάνει τη μεθυστική υπόσχεση της τεχνητής νοημοσύνης και τη μαγεία της μουσικής. (Δεν είναι περίεργο που η ψιλοκουβέντα του παίρνει τα μυαλά.) "Έχεις τον κόσμο ως έχει, όπου είναι εύκολο να σχηματίζεις φατρίες και να χαίρεσαι με ασήμαντες νίκες... Ή μπορείς να πάρεις ένα μάτσο Ecstasy και να κατακλυστείς από ορμόνες αγάπης και ξαφνικά να αγαπάς τους πάντες γύρω σου - και η μουσική είναι εκεί για να σε βοηθήσει να το κάνεις αυτό. Αυτή είναι η θρησκεία μου."
Το beatboxing είναι ένα είδος αυτοεπιβεβαίωσης (το οποίο εξηγεί προφανώς γιατί τα παιδιά έλκονται από αυτό), η ανθρώπινη φωνή δημιουργεί τον δικό της ιδιωτικό κόσμο: μπορείς να ακούγεσαι σαν μια ορχήστρα, ή ολόκληροι οι Pink Floyd, ή μια συμφωνία από μύγες που βουίζουν και σκυλιά που γαβγίζουν - όμως όλα αυτά είναι μόνο εσύ, μια μοναχική φωνή, μια πράξη καθαρής δημιουργίας. "Χρειάζεται ένα συγκεκριμένο είδος ανθρώπου", λέει ο Beardyman. "Νομίζω ότι στις τέχνες γενικά υπάρχει μια υπερ-αντιπροσώπευση των νευροδιαφοροποιημένων - άνθρωποι που έχουν την ικανότητα να υπερ-συγκεντρώνονται σε συγκεκριμένες εργασίες, έχουν έναν ελαφρώς διαφορετικό τρόπο να βλέπουν τον κόσμο που όλοι θέλουν απεγνωσμένα να εκφράσουν. Ίσως δεν ταιριάζουν αρκετά με την κανονική κοινωνία... Έτσι καταλήγουν στις τέχνες, επειδή εκεί αισθάνονται πολύ πιο άνετα". Διατηρεί την εστίασή του, μαστορεύοντας και καραγκιοζιλώντας, καινοτομώντας και δημιουργώντας.
Τα περιεχόμενα αυτού του άρθρου, συμπεριλαμβανομένων των σχετικών εικόνων, ανήκουν στην Cyprus Mail
Οι απόψεις και οι γνώμες που εκφράζονται είναι του συγγραφέα ή/και της Cyprus Mail
Πηγή
