Αποχαιρετισμός στον φίλο μου Γιώργο (Κόκο) Δημητριάδη
Του Alper Ali Riza
Ο Γιώργος Δημητριάδης, πρώην Λευκωσιάτης, τελευταία East Finchley, βόρειο Λονδίνο, στέλεχος της ελληνικής κοινότητας του Λονδίνου, του Gray's Inn, δικηγόρος και στενός φίλος, πέθανε την περασμένη Κυριακή σε ηλικία 87 ετών.
Αφού αποφοίτησε από το Παγκύπριο Γυμνάσιο την εποχή που ο ελληνικός εθνικιστικός ενθουσιασμός βρισκόταν στο αποκορύφωμά του, ο Γιώργος ήταν ένας από έναν αριθμό Ελληνοκυπρίων που ήρθαν στο Λονδίνο για να σπουδάσουν νομικά τη δεκαετία του 1950. Ήταν μια θυελλώδης εποχή στην αποικία της Κύπρου στα χρόνια του λυκόφωτός της πριν από την ανεξαρτησία. Το 1955 ξεκίνησε ένας ένοπλος αγώνας κατά της βρετανικής κυριαρχίας για την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα (Ένωσις) που επρόκειτο να διαρκέσει πέντε χρόνια, γεγονός που πρέπει να ήταν δύσκολο για τους φοιτητές από την Κύπρο στο Ηνωμένο Βασίλειο
Όπως και άλλοι φοιτητές από τη μακρινή βρετανική αυτοκρατορία που επρόκειτο να γίνουν ηγέτες μετά την ανεξαρτησία, πολλοί εκπαιδεύτηκαν ως δικηγόροι στα Inns of Court. Ο Μαχάτμα Γκάντι, το πορτρέτο του οποίου κοσμεί τους τοίχους της βιβλιοθήκης του Inner Temple και ο οποίος οδήγησε την Ινδία στην ανεξαρτησία το 1947, είναι ο πρώτος και ίσως ο πιο γνωστός φοιτητής-δικηγόρος που οδήγησε τη χώρα του στην ανεξαρτησία
Παραδόξως, επέστρεψαν στην πατρίδα τους για να ασκήσουν το αγγλικό εθιμικό δίκαιο, ακόμη και όταν απάλλαξαν τις χώρες τους από τη βρετανική αποικιοκρατία. Είναι αξιοσημείωτο ότι αν και οι Βρετανοί αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν από την αυτοκρατορία τους, όλες οι πρώην αποικίες τους, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, διατήρησαν το αγγλικό σύστημα δικαίου, το γνωστό κοινό δίκαιο της Αγγλίας.
Στους συγχρόνους του Γιώργου στο Λονδίνο περιλαμβάνονταν ο Σπύρος Κυπριανού, στενός προσωπικός φίλος, ο οποίος έγινε υπουργός Εξωτερικών του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου μεταξύ 1960-72 και πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας (ΚΔ) 1977-88- ο Τάσος Παπαδόπουλος, επίσης φίλος, ο οποίος κατείχε διάφορα υπουργικά χαρτοφυλάκια και ήταν πρόεδρος της ΚΔ μεταξύ 2003-08- και ο Νίκος Ρολάνδης, υπουργός Εξωτερικών 1978-83 και υπουργός Εμπορίου και Βιομηχανίας 1998-2003.
Σε σύγκριση με τους συγχρόνους του, ο Γιώργος δεν ασχολήθηκε τόσο άμεσα με την πολιτική, αλλά ήταν εξίσου πατριώτης και πιο μορφωμένος στην ελληνική γλώσσα και τον ελληνικό πολιτισμό από τους περισσότερους φοιτητές της γενιάς της Ένωσις στο Λονδίνο.
Για τον Τζορτζ και πολλούς Ελληνοκύπριους της γενιάς του ο θόρυβος για την ένωση εκ των υστέρων μπορεί να πήγε στραβά, αλλά δεν ήταν λάθος, αν και ακόμη και οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές της υπόθεσης θα παραδέχονταν ότι το να χαριστεί ένα τεράστιο κομμάτι της Κύπρου στην Τουρκία σε μια προσπάθεια να επιτευχθεί η ένωση ήταν παράλογο και λάθος από ελληνοκυπριακή άποψη.
Το αρχικό αίτημα για την ένωση οδήγησε στην ανεξαρτησία και έχασε την ιδεαλιστική του γοητεία μετά την αποτυχημένη προσπάθεια των Ελλήνων δικτατόρων να ενώσουν την Κύπρο με την Ελλάδα το 1974, στην οποία ενεπλάκη ο Γιώργος αφού επέστρεψε στην Κύπρο για να ασκήσει το επάγγελμα του δικηγόρου μαζί με τον παλιό του φίλο Κυπριανού.
Μετά το 1974 επέστρεψε στο Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά παρέμεινε συνδεδεμένος με την Κύπρο και την Ελλάδα- εν τω μεταξύ, αν και η Ένωσις υποχώρησε ως εθνικός στόχος μεταξύ των Ελληνοκυπρίων, μια πιο εξελιγμένη εκδοχή της ένωσης με την Ελλάδα ήρθε στην επιφάνεια en passant όταν τόσο η Ελλάδα όσο και η Κυπριακή Δημοκρατία έγιναν κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης - μια πολιτική και οικονομική ένωση που παρέχει στην Ελλάδα και την ΚΔ όσο περισσότερη Ένωσις είναι εφικτή και επιθυμητή.
Γνώρισα τον Γιώργο - τον Κόκο όπως του άρεσε να αυτοαποκαλείται - στην κοινή αίθουσα του Gray's Inn όταν σπούδαζε νομικά, όπου παίζαμε σκάκι και πινγκ πονγκ αντί να προωθούμε την καριέρα μας στη νομική επιστήμη. Αγαπούσε όλα τα αθλήματα σωματικά και πνευματικά και μου εκμυστηρεύτηκε κάποτε ότι όσο κι αν αγαπούσε τη νομική, αυτό που πραγματικά ήθελε να γίνει ήταν προπονητής αθλημάτων.
Εκτός από το σκάκι και την επιτραπέζια αντισφαίριση, ήταν δεξιοτέχνης στο τάβλι, επιδέξιος παίκτης του σνούκερ και ένας από τους λίγους Κύπριους της γενιάς του που καταλάβαινε και απολάμβανε το test cricket. Ήταν παθιασμένος οπαδός της Άρσεναλ στην Αγγλία και, ως παλιός Λευκωσιάτης, οπαδός του ΑΠΟΕΛ στην Κύπρο. Στον Γιώργο άρεσε να απασχολεί το μυαλό του και όταν δεν ασχολούνταν με κάποιο παιχνίδι με αντίπαλο, τον έβρισκα συχνά να λύνει παζλ.
Είχε έναν ευρύ κύκλο φίλων στην Ελληνική Κοινότητα του Λονδίνου, στον οποίο συμπεριλαμβανόταν και ο αείμνηστος Έλληνας εφοπλιστής Bluey Mavroleon, για τον οποίο είχε πολλά ανέκδοτα από τη διασκέδαση που είχαν στο swinging London. Ήταν επίσης πολύ νοσταλγικός για τις μέρες του στην παλιά Λευκωσία και μιλούσε με ενθουσιασμό για την παλιά Λευκωσία και τη λέσχη Ανεμόμυλος και για τους παλιούς του φίλους, χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι ήμουν νεότερος και δεν είχα ιδέα για ποιον ή για τι μιλούσε. Στην εποχή μου το in night club στη Λευκωσία ήταν το Cosmopolitan.
Είχε μια υπέροχη βαρύτονη φωνή έκανε ο Γιώργος μας, και τραγουδούσε συχνά προς τέρψη όσων από εμάς είχαν προτίμηση σε τραγούδια της παλιάς Αθήνας και του Νέου Κύματος και άλλα ελληνικά λαϊκά τραγούδια, τα οποία τραγουδούσε στα διάφορα ελληνικά νυχτερινά κέντρα στο West End και στο βόρειο Λονδίνο.
Η μόνιμη ανάμνησή μου από τον Γιώργο ήταν πριν από μερικά χρόνια να επιστρέφω στο σπίτι του μετά από μια επιτυχημένη μέρα στο δικαστήριο με μια Ελληνίδα φίλη του, χαρούμενη με το αποτέλεσμα, όταν τραγούδησαν αυθόρμητα σε primo secondo mode την καλύτερη ερμηνεία του Αξ Αννούλα του Ξιώνα που άκουσα ποτέ.
Ο Γιώργος επιζεί από την πρώην σύζυγό του Τζένη, τον γιο του Χάρι και τη σύζυγό του Ντόουν και τα έξι παιδιά τους, τρία αγόρια και τρία κορίτσια: Κώστας, Άνια, Νίκος, Ειρήνη, Γιάννης και Χρυσάνθη.
Ο Alper Ali Riza είναι βασιλικός σύμβουλος στο Ηνωμένο Βασίλειο και συνταξιούχος δικαστής μερικής απασχόλησης
Τα περιεχόμενα αυτού του άρθρου, συμπεριλαμβανομένων των σχετικών εικόνων, ανήκουν στην Cyprus Mail
Οι απόψεις και οι γνώμες που εκφράζονται είναι του συγγραφέα ή/και της Cyprus Mail
Πηγή
