Η δήλωση του λεγόμενου υπουργού Εξωτερικών, Ταχσίν Ερτουγκρούλογλου, στην τουρκική εφημερίδα Hurriyet, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως τελεσίγραφο, καθώς έδωσε προθεσμία ενός μήνα στην ΟΥΝΦΙΚΥΠ να συμφωνήσει σε ξεχωριστή συμφωνία με την "ΤΔΒΚ", επιδιώκοντας την αναγνώριση του παράνομου καθεστώτος.
Σε αρνητική περίπτωση, τόνισε, η ΟΥΝΦΙΚΥΠ θα πρέπει να αποχωρήσει από τα δύο στρατιωτικά στρατόπεδά της στο κατεχόμενο βόρειο τμήμα της Κύπρου
Να σημειωθεί ότι ο Ερτουγρούλογλου και ο Τουρκοκύπριος ηγέτης Ερσίν Τατάρ συναντήθηκαν στη Νέα Υόρκη με τον Αντόνιο Γκουτέρες και τον Ζαν Πιερ Λακρουά και κατέθεσαν σχέδιο "συμφωνίας για το καθεστώς των δυνάμεων".
Στο πλαίσιο αυτό, ο Ερτουγρούλογλου δήλωσε ότι τα Ηνωμένα Έθνη θα εξετάσουν το σχέδιο και θα δώσουν απάντηση το συντομότερο δυνατό και ότι θα λάβουν τα απαραίτητα μέτρα σε περίπτωση αρνητικής απάντησης.
Η εγωιστική ρητορική φρασεολογία είναι αβάσιμη, καθώς όλοι γνωρίζουν πόσο δύσκολη είναι η υπογραφή συμφωνίας μεταξύ ενός παράνομου κράτους και των Ηνωμένων Εθνών, τα οποία, εν προκειμένω, δεσμεύονται από το δικό τους ψήφισμα 541 (1983) του ΟΗΕ της 18ης Νοεμβρίου 1983:
"Καταδικάζει τη δήλωση των τουρκοκυπριακών αρχών περί δήθεν απόσχισης μέρους της Κυπριακής Δημοκρατίας και θεωρεί την πιο πάνω αναφερόμενη δήλωση ως νομικά άκυρη και ζητά την απόσυρσή της."
Την ίδια δυσκολία αντιμετώπισε και ο πρώην Τουρκοκύπριος ηγέτης Μουσταφά Ακιντζί, ο οποίος, στις 2 Ιουλίου 2018, απέστειλε επιστολή στα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ ζητώντας την επανεκτίμηση της εντολής της ΟΥΝΦΙΚΥΠ
Υποστήριξε ότι η ΟΥΝΦΙΚΥΠ συνεχίζει να συνεργάζεται με τις τουρκοκυπριακές αρχές χωρίς νομική βάση και ότι είναι αναγκαία η προετοιμασία ενός εγγράφου με τα Ηνωμένα Έθνη που να αφορά όλες τις πτυχές των σχέσεών τους.
Τόσο το αίτημα του Μουσταφά Ακιντζί για επανεκτίμηση της εντολής της ΟΥΝΦΙΚΥΠ όσο και αυτό του Ερσίν Τατάρ για ξεχωριστή συμφωνία αντικρούονται με τα ακόλουθα νομικά επιχειρήματα:
Όσον αφορά το επιχείρημα της νομικής βάσης, πρέπει να σημειωθεί ότι η συγκατάθεση του κράτους υποδοχής είναι η πιο σημαντική νομική βάση για την αποδοχή και τη λειτουργία μιας δύναμης του ΟΗΕ.
Στην περίπτωση της Κύπρου, η συναίνεση αυτή δόθηκε από την κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Ο τότε Τουρκοκύπριος αντιπρόεδρος δεν διαμαρτυρήθηκε για την άφιξη της ΟΥΝΦΙΚΥΠ το 1964, αλλά υποστήριξε ότι η συνταγματικά δικαιώματα παραβιάζονταν όταν δεν ζητήθηκε η συγκατάθεσή του (βλ. έγγραφα του ΟΗΕ S/5583, S/5608, S/5613 και S/5629)
Η ανάγκη να τεθούν οι σχέσεις μεταξύ του ΟΗΕ και του κράτους υποδοχής σε σαφή νομική βάση οδήγησε στη σύναψη συμφωνίας στις 31 Μαρτίου 1964 μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και του ΟΗΕ σχετικά με το καθεστώς της ΟΥΝΦΙΚΥΠ.
Τα ίδια τα Ηνωμένα Έθνη θεωρούσαν ότι η κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας, μετά την εθελοντική αποστασία των Τουρκοκυπρίων μελών της τον Δεκέμβριο του 1963, είχε την πλήρη συνταγματική αρμοδιότητα να υπογράψει τη συμφωνία με τα Ηνωμένα Έθνη.
Αποκατάσταση της τάξης
Όσον αφορά τους σκοπούς της λειτουργίας της ΟΥΝΦΙΚΥΠ, η εντολή της, όπως διατυπώθηκε από το Συμβούλιο Ασφαλείας στο ψήφισμά του 186 της 4ης Μαρτίου 1964, ήταν προς το συμφέρον της διατήρησης της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας, να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να αποτρέψει την επανάληψη των συγκρούσεων και να συμβάλει στη διατήρηση και αποκατάσταση του νόμου και της τάξης και στην επιστροφή σε κανονικές συνθήκες.
Είναι εξαιρετικά σημαντικό να αναφερθεί ότι η επιχειρησιακή παράγραφος 2 του εν λόγω ψηφίσματος αναγνωρίζει ότι η ευθύνη για τη διατήρηση και αποκατάσταση του νόμου και της τάξης ανήκει στην κυβέρνηση της Κύπρου.
Επομένως, δεν υπάρχει ανάγκη για οποιαδήποτε άλλη νομική βάση για τη συνεργασία μεταξύ των Τουρκοκυπρίων και της ΟΥΝΦΙΚΥΠ, δεδομένου ότι η νομική βάση της δύναμης στηρίζεται εξίσου στο ψήφισμα 186 του Συμβουλίου Ασφαλείας της 4ης Μαρτίου 1964, το οποίο ελήφθη σύμφωνα με τις διατάξεις του καταστατικού χάρτη του ΟΗΕ και τη συγκατάθεση της κυβέρνησης της Κυπριακής Δημοκρατίας, η οποία ζήτησε την παρουσία ειρηνευτικής δύναμης του ΟΗΕ στο νησί.
Υπάρχει, ωστόσο, ένα άλλο νομικό επιχείρημα κατά της προετοιμασίας ενός τέτοιου εγγράφου, το οποίο προφανώς αποσκοπεί στο να δώσει στην τουρκοκυπριακή πλευρά λόγο σε θέματα που αφορούν την ΟΥΝΦΙΚΥΠ και να προωθήσει την αναγνώριση του παράνομου καθεστώτος τους.
Επί 58 χρόνια, η τουρκοκυπριακή πλευρά συνεργάστηκε με την ΟΥΝΦΙΚΥΠ κατά την εκτέλεση της ειρηνευτικής της αποστολής
Αυτό δημιούργησε εθιμικό διεθνές δίκαιο, σύμφωνα με διακεκριμένους διεθνείς νομικούς
Τα δύο απαραίτητα στοιχεία που υποδηλώνουν την ύπαρξη εθιμικού δικαίου υπάρχουν.
"Consuetudo", η παρατεταμένη επανάληψη της ίδιας πράξης, και "opinio juris sive necessitatis", η πίστη στον υποχρεωτικό χαρακτήρα της χρήσης του
Αυτή είναι η άποψη του καθηγητή μου Paul Guggenheim ("Traite de Droit International Public", τόμος 1, σελ. 46) και εκείνη του καθηγητή Oppenheim ("Διεθνές Δίκαιο", τόμος 1, σ. 26) ο οποίος επιβεβαιώνει ότι "οι διεθνείς νομικοί μιλούν για έθιμο όταν έχει αναπτυχθεί μια σαφής και συνεχής συνήθεια να γίνονται ορισμένες ενέργειες υπό την αιγίδα της πεποίθησης ότι οι ενέργειες αυτές είναι, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, υποχρεωτικές ή σωστές."
Θέλουμε να τονίσουμε ότι η τουρκοκυπριακή αντιπολίτευση τόλμησε να αντιδράσει στις ενέργειες του Τατάρ και την ανάγκη να είμαστε έτοιμοι και ενωμένοι για να αντιμετωπίσουμε τις μελλοντικές προκλήσεις της τουρκικής πλευράς.
Γράφει ο Δρ Ανδρεστίνος Ν. Παπαδόπουλος, Πρέσβης a.h.
Τα περιεχόμενα αυτού του άρθρου, συμπεριλαμβανομένων των σχετικών εικόνων, ανήκουν στην Financial Mirror
Οι απόψεις και οι γνώμες που εκφράζονται είναι του συγγραφέα ή/και της Financial Mirror
Πηγή