Η συνάντηση Λαβρόφ Κουλέμπα στην Αττάλεια και όσα ακολούθησαν, αποδεικνύουν περίτρανα πως στα λόγια υπάρχει θέληση και πρόθεση να κατέβουν τα όπλα και να ενεργοποιηθεί ο διάλογος. Μόνο που στην πράξη δυστυχώς συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.
Όπως γράψαμε και τις προηγούμενες ημέρες ο πόλεμος θα σταματήσει μόνο εάν οι ηγέτες των δύο χωρών βρεθούν πρόσωπο με πρόσωπο. Ο Ζελένσκι δηλώνει από την πρώτη στιγμή έτοιμος να συναντηθεί με τον Πούτιν, ο οποίος διαρρέει πως είναι εξίσου έτοιμος για συνάντηση υπό την προϋπόθεση να δικαιολογείται κάτι τέτοιο από τα δεδομένα και το αντικείμενο του διαλόγου.
Η πλευρά του Ρώσου Προέδρου εννοεί ότι θα δούμε να διεξάγεται συνάντηση ηγετών μόνο εάν ο Ουκρανός Πρόεδρος αποδεχθεί την πρόταση που βρίσκεται στο τραπέζι και η Μόσχα παρουσιάζει ως τελική. Μια συνάντηση τυπική στην οποία θα σφραγιστεί μια συμφωνία βάσει της ρωσικής πρότασης και τίποτε άλλο.
Σε αντίθεση, ο Ζελένσκι επιδιώκει τη συνάντηση για να γίνει λεπτομερής διαπραγμάτευση για κάποιες από τις πτυχές που θεωρεί ανοιχτές σε επίπεδο κορυφής. Θεωρεί πως αυτή πρέπει να είναι η έκβαση των εξελίξεων, μετά το βήμα που έκανε να δηλώσει δημοσίως ότι μπορεί να συζητήσει τους όρους που θέτει η άλλη πλευρά.
Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο Ουκρανική κυβέρνηση ξεκαθάρισε πως δεν είναι αρνητική να συζητήσει την απόσχιση του Ντονμπάς, την αναγνώριση του καθεστώτος της Κριμαίας και να δεσμευτεί ότι θα δεν θα ενταχθεί στο ΝΑΤΟ. Έτσι ο Ζελένσκι θα παραμείνει Πρόεδρος της αυτόνομης Ουκρανίας, τα γεωγραφικά σύνορα της οποίας θα περιοριστούν.
Φαινομενικά πρόκειται για μια συμφωνία που θα μπορούσε να γίνει έξω από την τραγωδία του πολέμου. Να λυθεί με διάλογο και να αφεθούν οι πολίτες των επίμαχων περιοχών να αποφασίσουν μόνες τους για το μέλλον τους.
Τώρα ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω. Όταν γύρω από το τραπέζι της οποιασδήποτε συζήτησης υπάρχει μυρωδιά από αίμα, οποιαδήποτε συμφωνία δεν θα είναι αρκετή για να κλείσουν οι πληγές. Ακόμη και να υπάρξει συμφωνία στα χαρτιά, ποιος ηγέτης θα υπογράψει την ανάληψη της ευθύνης για το κακό που έγινε.
Τους χιλιάδες νεκρούς, τις τεράστιες καταστροφές, τους εκατομμύρια πρόσφυγες. Τις ζωές που άλλαξαν μέσα σε μια μέρα. Ακόμη και τα δισεκατομμύρια που ξοδεύτηκαν στο πεδίο της μάχης, την ώρα που οι άνθρωποι των δύο χωρών δεν έχουν χρήματα ούτε για τα βασικά. Ποιος μπορεί να σηκώσει αυτό το βάρος;
Contents of this article including associated images are belongs Cyprus Times
Views & opinions expressed are those of the author and/or Cyprus Times
Source
