*Της Γεωργίας Μιχαήλ
Η Mariamie Besala Welo από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό θα μπορούσε να αποτελεί μέρος ενός αισιόδοξου ρεπορτάζ με μία έφηβη που η θέληση της για μάθηση της επέτρεψε να κάνει τα αδύνατα δυνατά στοχεύοντας σε ένα ακόμη πιο υποσχόμενο αύριο. Παρόλα αυτά η ζωή της κινδυνεύει, όπως η ίδια εξομολογήθηκε στην Cyprus Times, να καταστραφεί βάζοντας ταφόπλακα στα όνειρα της.
Ζούσε μία φυσιολογική ζωή μέχρι… που τους έψαχναν για να τους σκοτώσουν
Τα πράγματα δεν ήταν πάντα τόσο περίπλοκα για την ίδια και την οικογένειά της. Ζούσαν μία φυσιολογική ζωή στην πόλη Lubumbashi. Ο πατέρας της οικογένειας, Welo Besala εργαζόταν σε ταξιδιωτικό γραφείο, η μητέρα Julie είχε το δικό της κομμωτήριο και τα τρία τους παιδιά φοιτούσαν σε σχολεία.
Το 2016 η κατάσταση στη χώρα ήταν τεταμένη. Αν και θα έπρεπε να διεξαχθούν εκλογές, αυτές αναβάλλονται λόγω έλλειψης χρημάτων. Ως εκ τούτου η θητεία του Ζοζέφ Καμπιλά παρατείνεται μέχρι τις εκλογές του 2018. Στα πολιτικά παιχνίδια μπλέχθηκε άθελα της και η οικογένεια Welo.
«Απ’ όσο μας εξήγησαν οι γονείς μας όλα ξεκίνησαν όταν ένας πολιτικός, ο οποίος ήταν αντίπαλος του τότε Προέδρου, πήγε στον πατέρα μου και αγόρασε αεροπορικό εισιτήριο. Σύμφωνα με την κυβέρνηση ο συγκεκριμένος πολιτικός δε μπορούσε να εγκαταλείψει τη χώρα. Αυτό όμως δεν ήταν κάπου καταχωρημένο ώστε να το γνωρίζει ο πατέρας μου. Αφού έγινε η αγορά θεώρησαν πως ο πατέρας μου ήταν συνεργός του και ήθελα να τον σκοτώσουν. Κινδύνευε η ζωή όλης της οικογένειας. Μάλιστα υπήρχαν φορές που έρχονταν άγνωστα μας πρόσωπα, για να μας πάρουν από το σχολείο. Έλεγαν δήθεν στη διεύθυνση του σχολείου ότι τους έστειλε ο πατέρας μου. Ωστόσο επειδή γνώριζαν ότι ερχόταν ο πατέράς μου για να μας πάρει, δεν τους πίστευαν. Ίσως γλιτώσαμε από απαγωγή. Κανείς δε ξέρει», ανέφερε η 16χρονη μαθήτρια.
«Με πήρε άρον- άρον ενώ έγραφα εξετάσεις… Δεν ήξερα… Είχα θυμώσει με τον πατέρα μου»
Τόσο η 12χρονη τότε Mariamie όσο και τα αδέρφια της δεν είχαν καταλάβει τι συνέβαινε. Τα πάντα άλλαξαν όμως από τη μία στιγμή στην άλλη.
«Ήμουν στην πρώτη τάξη του Γυμνασίου. Ήταν η τελευταία ημέρα των εξετάσεων μου στο σχολείο όταν ήρθε ξαφνικά ο πατέρας μου μαζί με ένα φίλο του για να με πάρουν. Αφού φύγαμε άρον- άρον από το σχολείο πήγαμε στο σπίτι του φίλου του. Εκεί ήρθαν και τα αδέρφια μου με τη μητέρα μου. Ούτε εγώ ούτε τα αδέρφια μου γνωρίζαμε γιατί ήμασταν εκεί. Οι μεγάλοι μίλαγαν μεταξύ τους αλλά δε μπορούσαμε να αντιληφθούμε τι γινόταν. Το βράδυ της ίδιας ημέρας επιβιβαστήκαμε σε αεροσκάφος που μετέφερε εμπορεύματα και πήγαμε στην Κινσάσα που είναι η πρωτεύουσα. Εκεί για περίπου μία εβδομάδα ήμασταν κρυμμένοι σε μία εκκλησία. Μετά κανόνισε ο πατέρας μου μέσω γνωστών του στο εξωτερικό και αναχωρήσαμε από τη χώρα και ήρθαμε στην Κύπρο».
Μέχρι και την άφιξη τους στην Κύπρο η μικρή κοπέλα δε γνώριζε το λόγο που είχαν εκδιωχθεί και έτσι μέσα της θέριευε ο θυμός. «Θύμωσα τόσο πολύ που δε μιλούσα για μέρες στον πατέρα μου. Δεν καταλάβαινα γιατί από τη στιγμή στην άλλη φύγαμε μακριά από το σπίτι και τους φίλους μας. Κάποια στιγμή, από τις πρώτες ημέρες που είχαμε έρθει, ενώ καθόμασταν όλοι μαζί, μας εξήγησαν. Ακόμα και τότε μπορώ να πω ότι δεν είχα αντιληφθεί τι πραγματικά είχε συμβεί και πόσο κινδυνεύαμε. Τώρα όμως που σιγά-σιγά μεγαλώνω, αντιλαμβάνομαι ότι τα πάντα τα έκαναν για το καλό μας».
Η μεγάλη δυσκολία, ο αγώνας εκμάθησης και η προσαρμογή
Και όπως λέει και ο σοφός λαός κάθε αρχή και δύσκολη. Έτσι και σε αυτή την περίπτωση. Μπορεί η οικογένεια Welo να ένιωθε πλέον ασφάλεια ωστόσο βρίσκονταν σε μία ξένη χώρα, χωρίς να γνωρίζει κανείς τους τη γλώσσα, μη έχοντας κανέναν γνωστό ή κάπου να μείνουν.
«Για δύο μήνες μέναμε προσωρινά σε κάτι σπιτάκια που μας παρείχαν. Μετά καταφέραμε να βρούμε το σπίτι μας στη Λευκωσία. Οι γονείς μου δε βρήκαν εύκολα σταθερή δουλειά. Έκαναν ότι έβρισκαν για να μας ζήσουν. Τώρα είμαστε πολύ καλύτερα. Ο πατέρας μου δουλεύει σε βενζινάδικο και η μητέρα μου σε καφετέρια».
Η μεγάλη δυσκολία για όλους όμως ήταν η γλώσσα. «Γνωρίζαμε μόνο γαλλικά, Σουαχίλι και λινγκάλα και έπρεπε να μάθουμε ελληνικά και αγγλικά για να μπορούμε να συνεννοούμαστε. Πήγαμε κανονικά στο δημόσιο σχολείο». Κανείς όμως δεν τα έβαλε κάτω. Όλοι στην οικογένεια έδειξαν ότι οι δυσκολίες αποδεικνύουν τη δύναμη που κρύβουν μέσα τους.
Έγραψαν τα παιδιά τους σε δημόσια σχολεία ενώ και οι ίδιοι οι γονείς γράφτηκαν στο πρόγραμμα ΔΡΑΣΕ για να μάθουν και ελληνικά. Όπως μάλιστα αποκάλυψε ο κύριος Μάριος Χρίστου, ένας εκ των δασκάλων τους, που γνωστοποίησε και το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν, στα δύο χρόνια που τους δίδαξε δεν κατέγραψαν ούτε μια απουσία. Ενώ, πρόσθεσε, ότι ο πατέρας γράφτηκε σε ένα ιδιωτικό πανεπιστήμιο για να σπουδάσει τουριστικά χωρίς καν να διεκδικήσει τη σπουδαστική βίζα.
Η Mariamie δε διστάζει να πει ότι η προσαρμογή δεν ήταν καθόλου εύκολη. «Στο σχολείο αναλόγως με υποδέχθηκαν καλά. Υπήρχαν φυσικά αυτοί που με έβλεπαν κάπως περίεργα άλλα γνώριζα ότι είμαι διαφορετική. Εγώ δεν αισθάνθηκα τον ρατσισμό αν και μάλλον τον βίωνα. Στην αρχή πίστευα ότι με έβλεπα έτσι λόγω του ότι ήμουν καινούρια. Μετά συνειδητοποίησα ότι πιθανώς να είναι και αυτό ένα είδος ρατσισμού. Προσπάθησα να κάνω τα αδύνατα δυνατά για να προσαρμοστώ. Έκανα μαθήματα για ενίσχυση της γλώσσας 14 ώρες την εβδομάδα ώστε να καταφέρω να μιλώ και να γράφω ελληνικά για να είμαι καλή στο σχολείο αλλά και να συνεννοούμαι με τους υπόλοιπους. Παράλληλα έπρεπε να μάθω και αγγλικά».
Πιστεύει ότι τα πράγματα ήταν κάπως καλύτερα για τα μικρότερα αδέρφια της, ηλικίας σήμερα 13 και 11 χρόνων, καθώς, όπως είπε, τα παιδιά στο Δημοτικό είναι πιο δεκτικά και ήταν πιο εύκολο και γι’ αυτά να ενταχθούν.
«Νιώθω την Κύπρο πατρίδα μου» αλλά… η Κύπρος τη διώχνει
Μετά από σχεδόν τέσσερα χρόνια στην Κύπρο κατάφερε να κάνει φίλους και να ενταχθεί για τα καλά στην κυπριακή κοινωνία και να γίνει κομμάτι της. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η συμμετοχή της στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου. Φορώντας την παραδοσιακή στολή και κρατώντας υπερήφανα την ελληνική σημαία απέδειξε ότι το να γνωρίζεις και να σέβεσαι την ιστορίας ενός έθνους σου επιτρέπει να γίνεις μέρος του.
«Τα καταφέρνουμε και πλέον μετά από τέσσερα χρόνια νιώθω την Κύπρο σαν να είναι η πατρίδα μου. Ζω ωραία εδώ», αναφέρει η 16χρονη με ένα τόνο πικρίας στη φωνή της καθώς πριν από δύο εβδομάδες, στις 11 Μαρτίου, η οικογένεια της έλαβε επιστολή ότι απορρίφθηκε η αίτηση ασύλου τους. «Μας έστειλαν επιστολή ότι δεν έγινε αποδεκτή η αίτηση ασύλου μας και θα πρέπει σε περίοδο 30 ημερών να καταθέσουμε εκ νέου αίτηση για να γίνει επαναξιολόγηση. Ουσιαστικά μας διώχνουν. Αφού απορρίφθηκε την πρώτη φορά είναι δύσκολο να αλλάξει κάτι. Στην επιστολή αναφέρεται ότι με βάση τη νομοθεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης δε μπορούν να μας παρέχουν ασφάλεια στο νησί άρα και παραμονή».
«Νιώθω ότι καταστρέφεται η ζωή μου… Δε θέλω και δε θα πάω στον Κονγκό»
Ολόκληρη η οικογένεια Welo κατάφερε μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα να ορθοποδήσει και να υπερπηδήσει τεράστια εμπόδια με μόνη βοήθεια τη δύναμη της ψυχής τους και το πείσμα τους. Και τώρα όλα γκρεμίζονται και πάλι.
«Νιώθω ότι καταστρέφεται η ζωή μου. Ήμουν στον Κονγκό, φύγαμε ξαφνικά και έπρεπε να ξεκινήσουμε από το μηδέν. Τώρα πάλι τα ίδια. Έρχονται και μας λένε ότι πολύ πιθανόν θα πρέπει να φύγουμε γιατί δε μας δέχονται εδώ. Δε θέλω και δε θα πάω στον Κονγκό ούτε εγώ ούτε και οι υπόλοιποι».
Με σύμμαχους τους συμμαθητές της και τους φίλους της η 16χρονη θα προσπαθήσει να ορθώσει και πάλι το ανάστημα της. «Οι συμμαθητές μου στέκονται στο πλευρό μου και μου υπενθυμίζουν ότι πρέπει να είμαι δυνατή γιατί η ζωή καμιά φορά είναι δύσκολη. Το έζησα μία φορά. Γνωρίζω πόσο δύσκολο είναι να φύγεις από κάπου «βίαια». Πλέον θα είναι και πιο δύσκολο και για τα αδέρφια μου».
Η ίδια μέσω της Cyprus Times, θέλησε να στείλει μήνυμα στους κυβερνώντες και σε όσους λαμβάνουν τις αποφάσεις για παραμονή τους στο νησί. «Θα ήθελα να βάλουν τον εαυτό τους στη θέση μας. Στη δική μου. Είμαι 16 χρονών και φοιτώ σε σχολείο. Έμαθα τη γλώσσα, έκανα φίλους. Πώς θα αισθάνονταν αν ήταν στη δική μου θέση μου. Μόνο αν καταφέρουν και μπουν στη δική μας θέση ίσως καταλάβουν».
Η Mariamie θέλει να σπουδάσει και να γίνει διπλωμάτης καθώς ονειρεύεται ένα κόσμο ήρεμο και ειρηνικό. Κάτι που μέχρι τώρα η ζωή της απέδειξε ότι δεν υφίσταται, ωστόσο αυτό αν και φαντάζει ουτοπικό δεν είναι ακατόρθωτο. Αυτό που χρειάζεται είναι κοινωνίες που να ανοίγουν την αγκαλιά τους σε ανθρώπους με αξίες και αξιοπρέπεια όπως φαίνεται πως είναι τα μέλη της οικογένειας Welo.
Η συγκινητική ομιλία της Mariamie ενώπιον του Πάπα Φραγκίσκου
https:/cyprustimes.com/wp-content/uploads/2022/03/Μαρτυρία-μετανάστη-3.mp4
Contents of this article including associated images are belongs Cyprus Times
Views & opinions expressed are those of the author and/or Cyprus Times
Source
