Η επιτυχία του Netflix θα εγκαινιάσει μια νέα εποχή για την ελληνική τηλεόραση ρωτά ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΨΥΛΛΙΔΗΣ
Στις 20 Δεκεμβρίου 2017, ο κόσμος αιφνιδιάστηκε από μια ομάδα ανθρώπων που φορούσαν κόκκινες φόρμες και έκαναν μια καλά προετοιμασμένη ληστεία στο Βασιλικό Νομισματοκοπείο της Ισπανίας. Το Casa De Papel, ή Money Heist για το κοινό που "διαβάζει δύσκολα", έπεσε στο Netflix και έσκασε στη διεθνή σκηνή. Ήταν μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της σειράς, δημιουργώντας συνέχειες σεζόν και ακόμη και ένα κορεατικό spin-off.
Αλλά το Casa De Papel έκανε πολύ περισσότερα από αυτό. Απέδειξε ότι οι Ισπανοί κινηματογραφιστές μπορούν να παράγουν παγκόσμιες επιτυχίες, το είδος που κάνει τα στελέχη των στούντιο να βλέπουν σημάδια δολαρίων. Μια χιονοστιβάδα περιεχομένου ισπανικής παραγωγής ακολούθησε το Casa De Papel, ανοίγοντας πόρτες σε Ισπανούς δημιουργούς που προηγουμένως κρατούσε κλειστές η αντίληψη "αν δεν είναι αγγλικό, δεν θα πουλήσει".
Μπορεί να γίνει το ίδιο και για την ελληνική τηλεόραση;
Το Maestro μετονομάστηκε αργότερα σε Maestro in Blue για να αποφευχθεί η σύγχυση με την επερχόμενη βιογραφική ταινία του Leonard Bernstein που έκανε πρεμιέρα τον Νοέμβριο, και δεν θα μπορούσα να είμαι λιγότερο αδιάφορος. Προβλήθηκε ως "αριστούργημα", "η ελληνική τηλεόραση στα καλύτερά της" και "η καλύτερη δουλειά του Χριστόφορου Παπακαλιάτη μέχρι σήμερα". Κατά τη γνώμη μου, το τελευταίο δεν είναι και πολύ μεγάλο καμάρι
Μην με παρεξηγήσετε. Ο Παπακαλιάτης υπάρχει εδώ και αρκετό καιρό, και έχει σημειώσει τεράστια επιτυχία, δουλεύοντας μάλιστα με τον JK Simmons στο Worlds Apart του 2015. Απλά δεν ήμουν φαν.
Ένας άντρας πηγαίνει σε ένα ειδυλλιακό ελληνικό νησί για να ξεφύγει από το παρελθόν του και ερωτεύεται μια νεαρή κοπέλα. Σκοτεινά μυστικά αποκαλύπτονται. Αυτό το τροπάριο είναι τόσο υπερβολικά χρησιμοποιημένο που ήταν απορίας άξιο που δεν ονόμασαν τον κοριτσίστικο χαρακτήρα Λολίτα. Όταν άκουσα την υπόθεση, συνεχάρηκα σιωπηλά τον εαυτό μου που δεν ασχολήθηκα.
Έτσι, όταν έπεσε το Maestro, απλά το αγνόησα, αλλά σύντομα υπήρξε μια τεράστια εξέλιξη: το Netflix το πήρε και έγινε η πρώτη ελληνική σειρά που μετέφερε ο κολοσσός του streaming. Το αίσθημα της αράχνης μου τσίμπησε: αν το Netflix είναι παιχνίδι, τότε κάτι πρέπει να υπάρχει σ' αυτό. Κατά τη διάρκεια της περιόδου των διακοπών, το δοκίμασα.
Θα έπρεπε να το κάνετε κι εσείς.
Είναι η καλύτερη δουλειά που έχω δει να βγαίνει από την Ελλάδα. Είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν κάποια indy διαμάντια εκεί έξω (Cheap Cigarettes μου έρχεται στο μυαλό), αλλά το Maestro είχε ένα μπάτζετ πέρα και πάνω από οτιδήποτε άλλο γίνεται στην ελληνική τηλεόραση, και αυτό φάνηκε. Η φωτογραφία, ειδικά οι σκηνές στο νησί των Παξών, είναι εντυπωσιακή, με ένα απέραντο γαλάζιο να αναμειγνύεται με το κίτρινο του ήλιου. Αν και σχεδόν τρία εκατομμύρια δεν είναι πολλά για μια αμερικανική ή βρετανική σειρά, στην Ελλάδα είναι πολλά.
Όσον αφορά την πλοκή, ειλικρινά πιστεύω ότι το άτομο που επινόησε το διαφημιστικό υλικό προσπάθησε ενεργά να σαμποτάρει τη σειρά. Ήταν πάρα, μα πάρα πολλά περισσότερα από ένα "απαγορευμένο ειδύλλιο". Αυτό ήταν σαν να περιγράφεις τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών ως μια ταινία όπου "ένας τύπος βγαίνει βόλτα φορώντας κοσμήματα"
Ο Παπακαλιάτης πρωταγωνιστεί ως ο προβληματισμένος μουσικός που εμφανίζεται μια μέρα στο νησί για να βοηθήσει στη διοργάνωση ενός ετήσιου μουσικού φεστιβάλ, όπου ερωτεύεται μια 19χρονη κοπέλα. Αυτό ήταν απλώς το πλαίσιο, καθώς οι δευτερεύουσες πλοκές της σειράς είναι απείρως πιο ενδιαφέρουσες. Σύντομα μαθαίνουμε μέσω flash-forwards ότι ένας βασικός χαρακτήρας έχει δολοφονηθεί, και κάθε επεισόδιο μας φέρνει πιο κοντά στο ποιος είναι ο δολοφόνος, το κίνητρο και το πώς συνέβη.
Σύντομα το ειδύλλιο περνάει σε δεύτερη μοίρα, καθώς μαθαίνουμε περισσότερα για τους χαρακτήρες και πώς κατέληξαν εκεί που βρίσκονται. Το επεισόδιο 7, όπου μαθαίνουμε την προϊστορία ενός βίαιου πατέρα, είναι απλά εξαιρετικό και μπορεί να συγκαταλέγεται στις μεγάλες στιγμές της παγκόσμιας τηλεόρασης
Φυσικά, η σειρά έχει τα ελαττώματά της, ελαττώματα που ταλαιπωρούν το μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής τηλεόρασης. Σε κάποια σημεία η πλοκή τραβάει σε μάκρος, ζήτημα που λύνεται γρήγορα με περικοπή της συνολικής διάρκειας, του αριθμού των επεισοδίων ή του αριθμού των χαρακτήρων
Ίσως το μεγαλύτερο ατού της σειράς είναι η ηθοποιός Μαρία Καβογιάννη. Είναι εκπληκτική, δίνοντας μια σπαρακτική ερμηνεία ως μια γλυκιά, απλή γυναίκα που προσπαθεί να συμβιβαστεί με το γεγονός ότι ο γιος της είναι ομοφυλόφιλος. Η διάθεση του χαρακτήρα της γίνεται τραγική όταν ο θεατής συνειδητοποιεί ότι έχει πέσει θύμα ενδοοικογενειακής κακοποίησης για χρόνια, υποφέροντας σιωπηλά και μη βγάζοντας ποτέ λέξη από το φόβο της κοινωνικής καταδίκης. Το Netflix μοιράστηκε μάλιστα μια εικόνα της Καβογιάννη με τις λέξεις "Δεν χρειάζεται λεζάντα" για την προώθηση της σειράς.
Maestro In Blue φαίνεται να έχει τέτοια επιτυχία, που το Netflix έχει ήδη παραγγείλει δεύτερη σεζόν. Θα εγκαινιάσει άραγε μια νέα εποχή για την ελληνική τηλεόραση;
Τα περιεχόμενα αυτού του άρθρου, συμπεριλαμβανομένων των σχετικών εικόνων, ανήκουν στην Cyprus Mail
Οι απόψεις και οι γνώμες που εκφράζονται είναι του συγγραφέα ή/και της Cyprus Mail
Πηγή
